tag:blogger.com,1999:blog-345612142012-01-29T09:25:50.637+02:00Una storia di vita...panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.comBlogger1011100tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-35406094085217140812010-11-02T15:29:00.010+02:002010-11-02T19:30:08.330+02:00Τους περπάτησα τους δρόμους με τις ακανόνιστες πλάκες.Τις μέτρησα και τις ξαναμέτρησα και ποτέ δεν ήταν σωστές. Ισως έφταιγε το γκρίζο-μαύρο τους χρώμα και έχανα τον λογαριασμό. <br />Ολα ήταν βαμένα στις αποχρώσεις του γκρίζου εκείνες τις μέρες.Σταθμοί και τραίνα (ακόμα και τα περιστέρια που τάιζα γκρίζα ήταν).Παράθυρα που έβλεπαν σε άδειες αυλές γεμάτες κάδους ανακύκλωσης και ξεραμένα λουλούδια.Αχαρα δωμάτια, χαλασμένες βρύσες, ρυπαρές κουζίνες,ερειπωμένοι σταθμοί,χερσα ακαλλιέργητη γή.<br />Γκρίζοι οι άνθρωποι.... <br /> <br />Τους περπάτησα τους δρόμους της βροχής με τις κίτρινες λάμπες. Πάλι έχανα τον λογαριασμο τους μέσα στην ομίχλη που τους άλλαζε θέση και χρώμα. Ισως να έφταιγαν κι εκείνα τα κίτρινα δάκρυα της ταπείνωσης και της εγκαρτέρησης.<br />Κίτρινες κι οι ορχιδέες μέσα σε ανώνυμα παράθυρα, γευόταν εναν κίτρινο, ξεθωριασμένο, σακάτη ήλιο, κάτω από φτηνά δαντελένια, κίτρινα από την πολυκαιρία κουρτινάκια.<br />Κίτρινα από το τσιγάρο τα τσακισμένα από το σύνδρομο Raynaud ακροδαχτυλα μου. Κίτρινοι οι άνθρωποι...<br /><br />Τους περπάτησα τους δρόμους της ατέρμονης διαδρομής των ποταμών. Τον σκούρο καστανοπράσινο ποταμό Amstel με τους γκρίζους από το πετρέλαιο των καραβιών άσπρους κύκνους. Τον ήρεμο Main με τις μεγάλες γέφυρες μέσα από διαδρομές τραίνων σε σκοτεινά τουνελ , τον μυστηριώδη μακρύ Donau μια Χριστουγεννιάτικη μέρα που το χιόνι πάγωνε μαζί με τα κίτρινα δάκρυα, τον Elbe με τα γεράνια ανθισμένα στα μικρά Καφέ μια Μαγιάτικη Κυριακή που έγραφα γράμματα χωρις παραλήπτη πάνω σ'ενα τραπέζι με καρώ τραπεζομάντηλο. Χρώματα του ουρανου και της γης,χρώματα εποχών, χρώματα ζωής!<br />Αχρωμοι οι άνθρωποι...<br /><br />Τους περπάτησα τους δρόμους της αναζήτησης μιας γαλήνης που δεν έμμελε να αναγεννηθεί μέσα στους σκοτεινούς καιρούς μου.<br />Και να'μαι πάλι εδώ.<br />Πιο ξένη κι από τους ξένους. Αγγίζω τα πράγματα που κάποτε μου ανήκαν κι΄όλα μου φωνάζουν φύγε.Σέρνω άσκοπα την υπαρξη μου μέσα σ'ενα σπίτι που δεν είναι πια δικό μου. Απορώ γιατί ακόμα μένω. Δεν ανήκω εδώ!<br />Αλλά που άραγε? Που έχω να πάω αλήθεια και να θεωρήσω πως μου ανήκει? <br /> <br />Το πένθος μου άρχισε πριν 10 μέρες...<br />Ισως δεν έκλαψα όσο έπρεπε, οσο οι άλλοι θα ήθελαν να δουν. Ισως είπα όσα δεν έπρεπε, όσα οι άλλοι δεν ήθελαν να ακούσουν.<br />Γκρίζες οι αναμνήσεις μου, ξεθωριάζουν μέσα στην δίνη των γεγονότων. Κάποια ξεχασμένα κίτρινα δάκρυα κρύβονται μέσα στο σκοτάδι κι ο ύπνος δεν φέρνει την λύτρωση.<br />Σε μια ασπρόμαυρη σκακιέρα προσπαθώ να βρώ την θέση μου ανάμεσα σε μαύρα πιόνια που εχθρικά με κοιτάζουν.Οι βασιλιάδες πήραν τις βασίλισσες σε ασφαλείς τόπους για να μην τις αγγίξει η ανθρώπινη κακία κι οι ιππότες κρύφτηκαν στα ερειπωμένα κάστρα τους, κλαίγοντας στην ανάμνηση των δράκων που πέθαναν.Μόνο τα μαύρα ανθρωπάκια κινούνται σ αυτόν τον μικρόκοσμο των ζοφερών καιρών της απληστίας. <br />Αχρωμα τα αισθήματα μου!<br /> Κι όμως κάτι είναι έτοιμο να εκραγεί μέσα μου.<br />Πρέπει να φύγω πριν την έκρηξη....<br /><br />...χρειάστηκα 35 ώρες για να γυρίσω.Μέσα στα άγρια μεσάνυχτα βρήκα μια πτήση για τις 6 το πρωί. Κι΄αλλες 24 για να αφήσω το τελαυταίο νεκροφίλημα στο παγωμένο μαγουλο του. Ηταν όπως τον άφησα τον Αυγουστο όταν κατέβηκα πάλι σ'ενα ταξείδι αστραπή για τον γάμο της ανηψιας και βαφτισημιάς μου.<br />Μια ήρεμη γερασμένη αρχοντική φατσούλα ήταν που είχε συμφιλιωθεί πια με τον θάνατο στα 90 του χρόνια σε πλήρη νοητική διαύγεια. Κοιμήθηκε ήρεμα τον αιώνιο ύπνο.<br /><br />Δεν λυπάμαι που έφυγε. Απεναντίας χαίρομαι που τα κατάφερε να το επισπεύσει πριν χάσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του και γίνει βάρος στους εναπομείναντες.<br /><br />Ντρέπομαι που θα παραδεχτώ σ'αυτην την ηλικία οτι αισθάνομαι ορφανή!!!!<br /><br />Ισως φταίνε οι πορφυρές μου αναμνήσεις από αυτον.Ισως φταιει πως ποτέ δεν υπήρξε η ανάγκη μεταξύ μας να ζητήσουμε συγγνώμη ο ενας από τον άλλον. Ισως φταιει πως ήμουν ο "συνενοχος" του σε πολλά γεγονότα της πολυτάραχης ζωής του.Ισως φταιει πως η αγάπη μεταξύ μας ήταν ξερή αλλά αληθινή σαν το φως ενός ακροστιγμιαίου κεραυνού,χωρίς θεατρινισμους και προσωπεία κουρελιάδηδων κλόουν και φτηνές παραστάσεις. Ποιός ξέρει?<br />Κινούμαι σε ενα παράλογο θέατρο όπου ο καθένας αναζητά την θέση του σαν πρωταγωνιστής σ'ενα υποτιθέμενο ατελεύτητο δράμα.<br />Οι επιθέσεις εναντίον μου φριχτές και απάνθρωπες έως εγκληματικές.Σκύβω το κεφάλικαι δεν αναρωτιέμαι πια το γιατί.Τον δρόμο της μοναξιάς μου άρχισα να τον οριοθετώ-σταθερά-εδώ και καιρό.<br /><br />Μαύρη η παραμονή μου εδώ!<br />Μαύροι και οι άνθρωποι γύρω μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-3540609408521714081?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-77855076090293396742010-01-09T02:06:00.000+02:002010-01-09T02:08:27.884+02:00...ξεμάκρυνε από την αγέλη τρέχοντας. Κάθησε στα ριζά του βράχου ασθμαίνοντας, ξεροκαταπίνοντας το παγωμένο σάλιο του. Έξυσε με τα νύχια του το χώμα με μια ανήμπορη λύσσα μέχρι που τα μάτωσε. Ξάπλωσε πάνω στην μαλακιά κοιλιά του και άφησε το βλέμμα του να τυλίξει με αγωνία την χέρσα πεδιάδα που απλώνονταν μπροστά του. Μια γκρίζα διάφανη σιωπή τον τύλιξε. Ανατρίχιασε, καθώς οι οι πρώτες νιφάδες κρυστάλλωσαν πάνω στο άσπρο του τρίχωμα. Ανασηκώθηκε στα πόδια του και κοίταξε με τα θολά μαύρα του μάτια τα πέπλα του ουρανού να παίζουν κρυφτό με το αρρωστημένο χλωμό φεγγάρι. <br />Τίναξε το χιόνι από πάνω του κι όρθωσε το κεφάλι του προς την μαύρη συμπαντική άβυσσο. Η ηχώ των βράχων πολλαπλασίασε το παραπονεμένο φριχτό αλύχτισμα. <br />Το φεγγάρι κρύφτηκε, σαν όρμησε τρέχοντας προς την σκοτεινή πεδιάδα.<br />Το κυνήγι είχε πια τελειώσει.Ο λύκος του χιονιού γύριζε ξανά στα δάση του νότου.<br /><br />Το χιόνι έπεφτε πυκνό καλύπτοντας πίσω τα χνάρια του... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/S0fDTWYE6WI/AAAAAAAAAt8/k-Pv8p1-6ZI/s1600-h/Picture+144.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/S0fDTWYE6WI/AAAAAAAAAt8/k-Pv8p1-6ZI/s320/Picture+144.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424519013382547810" /></a><br />Χριστούγεννα 2009 Regensburg <br />Χιονισμένος Δούναβης<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/S0fDa1_9vrI/AAAAAAAAAuE/7gcYnd12UWw/s1600-h/Picture+159.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/S0fDa1_9vrI/AAAAAAAAAuE/7gcYnd12UWw/s320/Picture+159.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424519142130433714" /></a><br />Πρωτοχρονιά 2010 Laaber<br />Κάτω από το ερειπωμένο κάστρο της Δωροθέας τα λουκάνικα ψήνονται πάντα καλύτερα!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/S0fDHfutqkI/AAAAAAAAAt0/7uvLdonqdOw/s1600-h/Picture+167.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/S0fDHfutqkI/AAAAAAAAAt0/7uvLdonqdOw/s320/Picture+167.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424518809734982210" /></a><br />Σήμερα...<br />Αφήνοντας πίσω τον Βορρά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7785507609029339674?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-58275721895264672232009-09-13T02:25:00.001+03:002009-09-13T12:11:17.058+03:00Χάθηκα ε?????<br />Και θα ξαναχαθώ για αρκετό καιρό μεχρι νά σταματήσω τις επαγγελματικές μου μετακινήσεις, όταν θα αποφασισω που θα μεινω τελικά (αν και, μάλλον θα κατασταλάξω δίπλα σε καποιες πανέμορφες λίμνες) και μόλις θα εχω τον προσωπικό μου υπολογιστή.<br />Αλλά αυτά δεν είναι επι του παρόντος.<br />Αυτά είναι σελίδες ενός οδοιπορικού τεσσάρων μηνών που θα σας τα γράψω κάποια στιγμή και, πιστεψτε με, θα διασκεδάσετε με τις απίστευτες περιπέτειες της Παν.<br /><br />Στο τώρα λοιπόν!<br />Ηρθα την Πέμπτη το απόγευμα στην Φρανγκφουρτη με το τραίνο απο το Leipzig (θα σας πω άλλη φορα για τις επαγγελματικές διαδρομές μου ανάμεσα σε Ολλανδια και πρώην Ανατολική Γερμανία.<br />Με ενα εισιτήριο βγαλμένο την τελευταία στιγμή, με μια βαλίτσα που πέταξα το περιεχομενο της στο πάτωμα του δωματίου για να την παρω άδεια μαζί μου και μια απλωστρα με πλυμένα ρουχα στο χωλ του διαμερίσματος να μου χαμογελάνε.<br />Το τραμ καθυστέρησε, ο οδηγός δεν ειχε ρέστα απο 10ευρω, η Μονίκ άργησε να ερθει να μου φέρει τα χρήματα απο την τράπεζα...και το τραίνο ηταν στην γραμμή!<br />-Το εχασα, σκέφτηκα και άρχισα να ξανατρώω τα ήδη φαγωμένα νύχια μου.<br />Δεν το έχασα τελικά!<br />Μέτρησα τις 4 ωρες ώρες λεπτο με δευτερόλεπτο μέχρι να συναντήσω την αγαπημένη μου...καi κοιμήθηκα μέχρι το Hanau.<br />Στις 4 και μισή έκλαιγε στην αγκαλιά μου.<br />-Βρε, σταμάτα να κλαις! Δεν πέθανα, απλά έφυγα. Εμένα έκραζες στην Ελλάδα πως δεν έκοψα τον ομφαλιο λώρο.<br />Δεν είπε τίποτα, μόνο που πηρε το χρώμα του βατόμουρου απο την προσπσθεια της να μην κλαψει άλλο.<br /><br />Κι έπειτα βρέθηκα ανάμεσα στα ατομα της οικογενειας μου.<br />Σε οσους αγαπώ και με αγαπάνε.<br />Κι ετσι ξεκινήσαμε τον πρώτο γάμο!<br />Της όμορφης ανηψιας μου, της Αναστασίας.<br />Τρια κορίτσια είναι ολο μας το βιός! Δυο της αδελφης μου και ενα δικό μου. Η αγαπημένη μου.<br />Και το ντύσαμε στα άσπρα το κορίτσι μας και το παραδώσαμε στον αγαπημένο της και το αγκαλιάσαμε και μας αγκαλιασε και χαρήκαμε με την χαρά της και κλαψαμε εμείς οι γηραιές κυρίες, που και γαμώ τα συναισθήματα μας, άσχετα αν το παιζουμε ευρωπαιες-ναχαμε να λέγαμε- δεν παυουμε να είμαστε οι κλασσικες Ελληνίδες μαναδες...που με μια πεισματικη εγωιστική άρνηση.....υποκρινόμαστε πως κόψαμε τον ομφάλιο λώρο!<br /><br />Κι έτσι το ασπροντυμένο κορίτσι μας, κατάφερε και ένωσε την μικρή μας οικογένεια ξανα και μας έκανε να αισθανόμαστε σαν να μην είχαμε χωρίσει ποτέ στο παρελθόν!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/Sqwk8sd85aI/AAAAAAAAAtU/GUuEPkwP5ow/s1600-h/100_3194.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/Sqwk8sd85aI/AAAAAAAAAtU/GUuEPkwP5ow/s320/100_3194.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380716279948436898" /></a><br /><br />Το νέο μου ανηψούδι Tobias Jungclaus<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SqwlOPjjTXI/AAAAAAAAAtc/3aRVBciz66M/s1600-h/100_3199.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SqwlOPjjTXI/AAAAAAAAAtc/3aRVBciz66M/s320/100_3199.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380716581424942450" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SqwlYeFWnwI/AAAAAAAAAtk/IYPtq92mk6Y/s1600-h/12092009182.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SqwlYeFWnwI/AAAAAAAAAtk/IYPtq92mk6Y/s320/12092009182.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380716757123505922" /></a> <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SqwlinSQT_I/AAAAAAAAAts/pwNFXh69mH8/s1600-h/12092009188.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SqwlinSQT_I/AAAAAAAAAts/pwNFXh69mH8/s320/12092009188.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380716931392229362" /></a><br /><br />Οταν οι αγγελοι χαμογέλασαν, αναπνέαμε τον ίδιο αέρα με την αγαπημένη μου <br />Οταν οι άγγελοι χαμογέλασαν, η ανηψια μου εδινε τους όρκους αγάπης και αφοσίωσης, απαστράπτουσα μέσα στο λευκό της φόρεμα.<br />Οταν οι αγγελοι χαμογέλασαν, είπα για άλλη μια φορά πως ...αξίζει να ζούμε για αυτές τις λίγες αλλά υπέροχες μοναδικές στιγμές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-5827572189526467223?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-91861048861775871572009-06-24T02:41:00.007+03:002009-06-24T03:35:28.064+03:00Xoris olous kai osa agapo<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SkFp4u63KrI/AAAAAAAAAtM/LpUj2YFVY10/s1600-h/Afbeelding+003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SkFp4u63KrI/AAAAAAAAAtM/LpUj2YFVY10/s320/Afbeelding+003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350674255681366706" /></a> <br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SkFpfDB0nnI/AAAAAAAAAtE/G5hEQ_AlS_4/s1600-h/Afbeelding+002.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SkFpfDB0nnI/AAAAAAAAAtE/G5hEQ_AlS_4/s320/Afbeelding+002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350673814402670194" /></a><br /><br />Liga metra parakato einai to spiti opou meno.<br /><br />Den tha grapso polla dioti to g.....o to daneiko lap top einai propolemiko,kolaei,svinei apo mono tou kai...oti thimatai xairatai.<br />Kapos etsi leitourgo ki ego tora pia, exo tetoio fortoma ergasiakis pressas,spanio eleythero xrono, pou gia na koimitho to vrady,oti thimamai prepei na einai xaroumeno.<br />Oi katastash mexri ton Septemvri tha einai poly strimokoli. Ektos an arxiso na pairno mathimata di' allilografias sto tsifteteli kai to paikso xanoymisa giati oi trellares oi Ollandezes me travologane na tous matho ton xopo tis koilias asxeta an skouzo kai tsirizo" Vreeeeeeeeeee Ellinida eimai oxi tourkala, pou na ksero ego apo tetoious idypatheis xorous? Ante na vgalo akri...<br />Ase pou me priksane kathe fora pou feygoun sta 3 stayrota filia.<br />Kai to xeirotero...akoune ta pio ilithia tragoudia apo kati atalanta asteroudia ton skyladikon.<br /> <br />An vgalate akri me ta griklis mou tha sas grapso ki alla eytrapela otan tha exo pali eleythero xrono.<br />Mexri tote sas stelno agkalies kai filia.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-9186104886177587157?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-46465720462591791182009-06-01T17:59:00.002+03:002009-06-01T18:35:31.910+03:00<p style="visibility: visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-35.slide.com/widgets/slideticker.swf" style="width: 426px; height: 320px;" width="426" height="320"><param name="movie" value="http://widget-35.slide.com/widgets/slideticker.swf"><param name="quality" value="high"><param name="scale" value="noscale"><param name="salign" value="l"><param name="wmode" value="transparent"> <param name="flashvars" value="cy=ms&amp;il=1&amp;channel=3314649325763823925&amp;site=widget-35.slide.com"></object></p><p style="white-space: nowrap;"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&amp;at=un&amp;id=3314649325763823925&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-35.slide.com/p1/3314649325763823925/ms_t043_v000_s0un_f00/images/xslide1.gif" ismap="ismap" border="0"></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&amp;at=un&amp;id=3314649325763823925&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-35.slide.com/p2/3314649325763823925/ms_t043_v000_s0un_f00/images/xslide2.gif" ismap="ismap" border="0"></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&amp;at=un&amp;id=3314649325763823925&amp;map=F" target="_blank"><img src="http://widget-35.slide.com/p4/3314649325763823925/ms_t043_v000_s0un_f00/images/xslide42.gif" ismap="ismap" border="0"></a></p><p></p><br /><br />Αν αναρωτιέστε τι κάνουν οι ορχιδέες μέσα στο ρύζι, θα σας πω πως είναι διακοσμητικά πιάτων σε Βιετναμέζικο εστιατόριο.<br />Οσο για την πάπια με τα λαχανικά και την καυτερή σάλτσα που συνόδευαν, ομολογώ πως είχε θεεική γεύση!<br />Καλό μήνα σας εύχομαι με μια ακαλιά λουλούδια από την Γερμανία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-4646572046259179118?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-68543057621355840352009-05-23T12:38:00.000+03:002009-05-31T11:59:35.082+03:00...Plus encor que la vie,<br />la morte nous tient souvent par des liens subtils...<br />Baudelaire.<br /><br />...ακόμα περισσότερο κι από την ζωή<br />ο θάνατος συχνά μας κρατάει με ευαίσθητα (λεπτά) δεσμά...<br /><br />Και θέλοντας να κόψω αυτά τα δεσμά των καθημερινών θανάτων μιας ζωής που σιγά-σιγά έπιανε πάτο στο τέλμα, προτίμησα μια φυγή σ' εναν τόπο όπου πηγαίνω για πρώτη φορά.<br />Και μπορώ να πω μέσα από βαθιές ανάσες , πως νοιώθω ήδη καλύτερα αγναντεύοντας το "άγνωστο" και αποχαιρετώντας το γνώριμο.<br /><br />Φιλοι μου, άγνωστοι και γνωστοί, εχθροί μου και αδιάφοροι περαστικοί, παλιοί μου ξεχασμένοι εραστές, σας αποχαιρετώ!<br />Στις 3:30 δεν θα αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, ούτε και θα βλέπουμε τον ίδιο ουρανό.<br /><br />Πρώτος σταθμός εδώ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/ShfDOmDNZKI/AAAAAAAAAs8/1MoWkGavptI/s1600-h/S6001186.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/ShfDOmDNZKI/AAAAAAAAAs8/1MoWkGavptI/s320/S6001186.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338950538770605218" border="0" /></a><br /><br />Eschborn<br />14 Km έξω από την Φραγκφούρτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-6854305762135584035?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-54414367822656925022009-05-11T22:04:00.003+03:002009-05-31T12:00:19.863+03:00-Το προτιμάτε διακλαδιζόμενο ωσάν τα κέρατα του ταράνδου?<br />-Τότε σας κοστίζει την ψυχική σας ηρεμία, διότι είστε ακόμα με τον-την κερατωμένο - αλλά και με τον-την που έκανε εισβολή στην εφησυχασμένη ζωή σας σαν να ήταν ο Τζένγκις -Χαν.<br />Και δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο!<br />Ενα καλό πήδημα σας έριξε που το είχατε ανάγκη λόγω του ότι ο/η παρταινέρ σας βαρέθηκε τα ίδια και τα ίδια μετά από τόσα χρόνια, και μουρμούριζε προσευχές ορθόδοξα και ανάσκελα όταν εσείς "είχατε κέφια".<br />Κι ίσως έφταιγαν και κομματάκι, τα παραπανίσια κιλά που πήρατε οπότε το Κάμα -Σούτρα έγινε ανάμνηση και όνειρο θερινής νυκτός.<br />Κι εκεί επάνω στην απελπισία της ανοργασμικής σας ζωής ανακαλύψατε πρώτα την μαλακία ..και μετά το κεράτωμα!<br /><br />-Προτιμάτε το κέρατο της αγελάδας και του ταύρου?<br />Εδώ χάσατε επεισόδια! Μια βραδιά και με το ζόρι γιατί η ομάδα θα διαλυθεί μέσα από τα γαλακτοφόρα βυζιά της άκακης κερατωμένης αγελάδας.<br />-Της κατσίκας μήπως τα κέρατα?<br />-Θα σας αφήσει στην πρώτη ανηφόρα , για να βρει καινούρια χορταράκια.<br />Και πάμε στα κέρατα της σαβάνας και της στέπας.<br />-Ζέβρες, αντιλόπες, ελάφια του χιονιού, βίσονες και όλα τα κερασφόρα συναφή και προς εξαφάνιση είδη.<br />Κερατώνουν το ένα το άλλο για να διαιωνίσουν το είδος τους.<br />Προσωπικά, προτιμώ τους λύκους που είναι μονογαμικά ζώα!!!<br /><br />Α, ρε μάνα! Λύκο έπρεπε να με γεννήσεις.!<br />Είδες τι έπαθα τώρα?<br />Μπερδεύτηκα με τα κέρατα και θυμήθηκα τους λύκους<br />Δεν πάω καλά!<br /><br />Και πάμε παρακάτω...<br />-Υπάρχει το κέρας της Αμάλθειας<br />-Τα κέρατα της αρχαίας Βαβυλώνας των οπαδών του Βααλ<br />-Το κέρας που φυσούσαν οι αρχαίοι υμών πρόγονοι, προ των πυλών εν όψη εχθρού<br />-Το κέρατο που έπιναν κρασί οι Βίκινγκς<br />-Το κέρατο μου το τράγιο (Μ. Λουντέμης στο "ένα παιδί μετράει τα άστρα")<br />-Το, και γαμώ το κέρατο μου (Παν, σε στιγμές αγανάκτησης)<br /><br />Αλλά εδώ υπάρχει ένα παρά φύση κέρατο.<br />Κάποιος/α έκανε την υπέρβαση!<br />Κι έγινε το "έλα να δεις".<br />Κι εγώ προσπαθώ να κάνω τον διαιτητή όλη μέρα.<br />Κι έλα μου ντε , που δεν τα κατάφερα ακόμα!<br /><br />-Απορώ, γιατί ενώ είμαστε ανίκανοι να κρατήσουμε αυτό που έχουμε, σκούζουμε σαν τις γκαστρωμένες γελάδες, αντί να κάτσουμε να συζητήσουμε το πρόβλημα με τον/την σύντροφο μας.<br />-Απορώ, γιατί θέλουμε να κρατήσουμε κάποιον που τον αποκαλούμε "μαλάκα" ενώ κάναμε παιδιά μαζί του.<br />-Απορώ, πως θα ξανακοιμηθούμε με αυτόν τον άνθρωπο που τον ξεφτιλίζουμε, αντί να πιάσουμε το χέρι του και να ρωτήσουμε "τι έγινε"?<br />Γιατί έγινε? Πως έφτασε και έγινε?<br />-Απορώ , γιατί δεν τον/ την αγκαλιάσαμε , να κλάψουμε στον ώμο του και να τα βάλουμε κάτω για να βρούμε το χρυσό νήμα της επανασύνδεσης,<br />-Απορώ, γιατί αγαπάμε τόσο πολύ τον άκρατο εγωισμό μας και τον ηλίθιο εαυτό μας, ώστε να προσπαθούμε να κρατήσουμε κάποιον/α μόνο από βίτσιο και καπρίτσιο.<br />-Απορώ , που ακόμα δεν κατάλαβαν τα ανεγκέφαλα ανθρώπινα όντα πως "και κανείς κανενός".<br />-Απορώ τελικά.<br />Ακόμα......<br /><br />Και για να γελάσουμε λίγο<br /><br />Για την Γιωργίτσα που δεν απορεί με τίποτα!!!!!<br />Για το μόνο που απορεί είναι με ποιαν την κεράτωσε ο "σύζυγος" μετά 25 χρόνια γάμου.<br />Αλλά δεν έχει τον τρόπο για να το μάθει.<br />Τουλάχιστον νοιώθω ολοκληρωμένη γυναίκα, που σαν ανακάλυψα το κέρατο που φύτρωσε στο κούτελο μου, έμασα τα υπολείμματα της αξιοπρέπειας μου και....έφυγα<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/a2uTTRV5k5s&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/a2uTTRV5k5s&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />-Ετσι θα σκέφτεσαι φιλενάδα Γ.Μ.!<br />Η δικιά σας είναι η καλύτερη!<br />Πρώτη επιλογή η γκόμενα!<br />Δυο μέτρα γυναίκα!<br />Εχει γούστο τουλάχιστον ο σύντροφος σου.<br /><br />Τι να πω εγώ που ήταν μπάζο ...το κεράτωμα μου!<br />Και μην μου στεναχωριέσαι.<br />Δεν αξίζει τίποτα ένα κέρατο εκ του μακρόθεν.<br />Θα έπρεπε να κόψω φλέβες δηλαδή που το είχα μέσα στο σπίτι μου?<br /><br />Ζω ακόμα μετά από 20 χρόνια.............<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-5441436782265692502?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-28527203798612127472009-05-02T05:25:00.001+03:002009-05-31T11:49:05.604+03:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> seduzione contro il vento tra 20 anni fa</span><br /><br />Έδεσα το πολύχρωμο παρεό γύρω στην μέση μου και ροβόλησα κατά παραλία πλευρά για να πάρω τον πρωινό καφέ μου με την Αντα.<br />Πρωί ήταν, γύρω στις 9, σαν την βρήκα να σκοτώνεται με τον Πασχάλη.<br />-Βρε μαλακισμένο, τώρα γύρισες από την Θεσ/νίκη?<br />Πότε θα στήσουμε τις σούβλες? Ουτε τα κατσίκια έφερες ανόητο πλάσμα. Αναρωτιέμαι από τι είδους γιαούρτι είναι φτιαγμενο το μυαλό σου.<br />-Αντα, τα κανόνισα όλα, σταμάτα να φωνάζεις γιατί έχω φοβερό πονοκέφαλο.<br />Η Αντα τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και του την "είπε": Πασκάλ anima mia, υποψιάζομαι πως η κουμπάρα και φίλη μου Σον. σε αποπλάνησε!(δεν ξέφευγε τίποτα απο το τρίτο μάτι της Αντας )Ο Πασκαλ έφτυσε και τα κουκούτσια μαζί με τον ιδρώτα.<br />-Μην τα χάνεις! Στο ύψος σου κρατήσου γιέ μου.(είπε εκείνη)<br />Ειδα τα 24 ετών μάγουλα του Πασκαλ να γίνονται σαν την παπαρούνα κι είδα την Αντα να γυρίζει αλλού το βλέμμα της για να μην γελάσει και θίξει αυτό το γλυκό αγόρι.<br /><br />Η Αντα είχε ένα τρελλιάρικο μαγαζί, χύμα στο κύμα!Ο Πασχάλης ήταν ένα άτομο που η Αντα το "μαζεψε" στα 15 του όταν δεν είχε στον ήλιο μοίρα.Τον αγαπούσε σαν παιδί της αλλά τον μάλωνε συνέχεια και σε άγριους τόνους, κι όταν της έλεγα πως δεν του συμπεριφέρεται σωστά, θόλωνε η σκοτεινή-μόνιμα-ματιά της και μου έλεγε:"δεν ξέρεις εσύ ακόμα, δεν έγινες ΜΑΝΑ. Λες κι εκείνη ήξερε...<br /><br />Ο Πασκαλ γύρισε με τα 2 ψόφια, γδαρμένα κατσίκια παραμάσχαλα.<br />-Που είναι? με ρώτησε.<br />-Καπου εδώ γυρνάει, αλλά βρε καλό μου τι έγινε τελικά και τα πήρε στο κρανίο η "μητριά σου"<br />-Ασε ρε Παν, μ'έστειλε χθες με την Σον στην πόλη να της αγοράσω τα καινούρια Hits.<br />Ελα εδώ στην άμμο, να στήσω τις σούβλες, θα σου φέρω κάθισμα και θα σου τα πω.<br />-Ασε,θα φέρω εγώ.<br />Εβαλα την ξαπλώστρα δίπλα στις σούβλες του Πασκαλ, έλυσα και το παρεό για να μαυρίσω στον Μαγιατικο ήλιο και του είπα: τράβα και φέρε καμιά μπύρα και λέγε εδώ και τώρα τι τρέχει γιατί μεσημεριάσαμε πια..<br />Η ώρα είχε πάει12 και η Αντα ήταν άφαντη.<br />Το beach πάρτι της Πρωτομαγιάς που οργάνωσε η Αντα θα άρχιζε στις 5 το απόγευμα.<br />Ο Πασκαλ εφερε τις μπύρες και βάλθηκε να σουβλίσει τα κατσίκια.<br />-Τα'φτυσα ρε Παν.Δεν ξέρω τι μου γίνεται .<br />Χθες το βράδυ θα έφευγε η Σον και με "διέταξε" η Αντα να πάω μαζί της για να τελειώσω τις δουλειές της. Μου έδωσε και τα κλειδιά για να κοιμηθώ στο σπίτι της. Μόνο που εγώ την Σον την είχα εδώ και καιρό κρυφό καημό. Ασχετα αν είναι πιο μεγάλη από μένα.<br />Οταν σε αυτά τα 124 km (εγώ τα μέτρησα αυτά)κατάφερα και της έπιασα το χέρι, καθώς της άλλαζα κασέτες στην διαδρομή, ξέχασα και την Αντα ξέχασα και τις δουλειές που μου είπε να κάνω.<br />-Κοιμήθηκα με την Σον όλο το βράδυ βρε Παν.<br />-Κι ήταν υπέροχα!<br />-Και θέλω να ξαναγίνει!<br />Ο Πασκάλ ήταν πια εκτός τόπου και χρόνου.<br />Βολόδερνε στην αγκαλιά της Σον<br />-Μια ερώτηση να σου κάνω Πασκάλ?<br />-Λεγε ρε Παν αρκεί να μπορώ να σου απαντήσω<br />-Ποιός ποιόν?<br />-Εκείνη Παν! Αν δεν έκανε εκείνη την αρχή δεν θα ούρλιαζε η Αντα τώρα,που δεν τελείωσα τις δουλειές της.<br />-Με λίγα λόγια σε αποπλάνησε η Σον?<br />-Οχι!!! μου έδειξε τον δρόμο,και την ευγνωμονώ γι αυτό.<br /><br />Εριξε το οινόπνευμα στα κάρβουνα της σούβλας και κόντεψε να πάρουμε όλοι φωτιά.<br />Κι εκεί επάνω στο καλύτερο εμφανίστηκε η Αντα βρυχόμενη σαν την Ερινύα.<br />Την ξέρω χρόνια την Αντα.<br />Ξέρω την τρέλλα που την δέρνει.<br />-Κατσε στην άκρη είπα του μικρού, αναλαμβάνω εγώ.<br /><br />-Βρε μαλακισμένο, να ουρλιάξω ή να σε κουτουπώσω τώρα βρε άχρηστο πλάσμα?<br />-Αντα, σταμάτα να τσιροκοπάς και λέγε τι τρέχει.<br />-Τι τρέχει? ρωτας τι τρέχει ρε Παν? Αει μη σε πω καμιά βαρεια κουβέντα κι εσένα<br />-Πες και να την πάρει το ποτάμι.<br />-Έλα μέσα και πάρε μαζί σου κι αυτόν τον άχρηστο.<br />-Έλα,"άχρηστε" πάμε<br />Ηρθε κι έπιασε το μπράτσο μου.<br />-Μη μασάς ρε! Πάρε της πια τον αέρα.<br />Και πήγαμε μέσα<br />Έβγαλε το πακέτο με τα Άλμπουμ,<br />Καθαρό μαύρο,ατόφιο γυαλιστερό βινύλιο.<br />Άστραψε στην ανταύγεια του μεσημεριάτικου ήλιου.<br />Το εξώφυλλο ήταν λίγο περίεργο.<br />-Βρε άχρηστε, έτσι σπαταλάς τα λεφτά μου?<br />-Όχι αφεντικό, είναι από αυτά που ακούγονται<br />-Ασε τα σάπια, και μη με λες αφεντικό γιατί θα σου το φέρω στο κεφάλι.<br />-Θα σου αρέσει αφεντικό...για σένα το πήρα...<br />-Αντα με λένε, όχι αφεντικό...<br />-Πάρτον έξω Παν γιατί θα τον πνίξω...<br />Τον πήρα και ξαναβγήκαμε στην αμμουδιά.<br />-Τι της έκανα ρε Παν?<br />Τίποτα, αγόρι μου, ψάχνει να βρει τον δρόμο της, και ίσως και τον χρόνο της...<br /><br />Τον βοήθησα με την φωτιά και τα κάρβουνα...<br />Σαν ξαναμπήκα μέσα για πάρω μια μπύρα την βρήκα να κάθεται πάνω σε μια ντάνα από άδειες πλαστικές κάσες κοκα-κολα. Φορούσε ακουστικά κι ονειρευόταν με κλειστά μάτια.<br />Είδα το βινύλιο να γυρνάει στο πικ-απ και μ'έφαγε η περιέργεια στο να δω τι άκουγε.<br />Έσκυψα πάνω από τον πάγκο και είδα το αστείο εξώφυλλο, την αιτία του καυγά με τον Πασχάλη....<br /><br />...Οταν το πρωτομαγιάτικο πάρτι της έφτασε στο φόρτε του, πολύ αργά μέσα στη νύχτα πήγα και κάθησα πάνω στις άδειες πλαστικές κάσες.<br />Εβαλα το βινύλιο να "χορέψει" και φόρεσα τα ακουστικά.<br />Μαγεύτηκα!!!!<br />Μια φωνή με έβγαλε από την μαγεία.<br />-Θα ήθελα...<br />-Να μην θέλετε τίποτα τώρα...<br />-Μα...<br />Του έδωσα τα ακουστικά και βγήκα έξω στην αμμουδιά...<br />Μεγάλο σπάσιμο ο τυπάς. Μου έκοψε την μαγεία στη μέση.<br />Ο Πασκάλ ήταν με την Σον. Τρισευτυχισμένος!<br />Η Αντα έδινε τα σώου της χορεύοντας κάτω από τους ήχους των scorpions!<br />Πήγα και κάθισα εκεί που σκάει το κύμα.<br />Το φεγγάρι γέμιζε, όταν ένα χέρι άγγιξε τον ώμο μου.<br />Ηξερα ποιός ήταν! Από ένστικτο...<br />-Του πολέμου? ρώτησε<br />-Ναι<br />-Και της φωτιάς?<br />-Ναι<br />-Εκει θα με βρεις!<br />Έφυγε,ενώ η Πρωτομαγιά είχε γίνει πια παρελθόν μέσα από την μέρα που ξημέρωνε αγκαλιά με ένα πορφυρό Ήλιο.<br /><br />Ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι ποιός αποπλάνησε ποιόν 16 μέρες μετά.<br />Ξημερώνοντας Τρίτη με Πανσέληνο το 1989.<br />Κι ο Μαης έτρεχε μέσα σε αρώματα χρώματα, όνειρα, οράματα και παροράματα...<br />Μόνο που εκείνο το ξημέρωμα...έβρεξε χαλάζι!!!<br />-Σημεία των καιρών,είπε εκείνη και αγκάλιασε την κουβέρτα<br />-Διαστροφες της φύσης ,της απάντησε και την αγκάλιασε...<br />Πάτησε το play στο φορητό κασετόφωνο.<br />-Πάλι αυτό?<br />-Πάντα αυτό!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/W8JLqsbK5V0&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/W8JLqsbK5V0&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Αυτό άκουσε η Αντα και σταμάτησε να μαλώνει τον Πασκαλ<br />Αυτό άκουσε η Παν και έφτασε στα "ορια" του πολέμου και της φωτιάς<br />Αυτό άκουσε ο Σ.Κ. και είπε "ο τολμών νικά"<br /><br />-Κανένας μας δεν νίκησε...<br />-Δεν θα γράψω συνεχίζεται...<br />-Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον σας ολοκληρώσω την ιστορία<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Προς το παρόν σας εύχομαι καλό μήνα αγάπες μου.....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2852720379861212747?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-62906831612241856582009-04-25T02:45:00.002+03:002009-06-24T02:37:17.744+03:00>> Το τηλέφωνο κουδούνισε άγρια μέσα στο χάραμα.<br />-Μμμμμμ<br />-Καλημέρα σας, είναι 5 η ώρα.<br />-grazie...<br />-prego...<br />Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, σκέφτηκε, ο Πάνος, και τράβηξε για το μπάνιο.<br />Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει μετά την κρασοκατάνυξη με την Ρίτα, και την μετέπειτα κραιπάλη στα γαλάζια μεταξωτά της σεντόνια. Αχόρταγη ήταν η Ρίτα αλλά της είχε αδυναμία. Του ανύψωνε το ανδρικό του γόητρο!<br />Έβαλε την άσπρη στολή, έκλεισε την βαλίτσα, πήρε παραμάσχαλα το καπέλο του και κατέβηκε στην ρεσεψιόν.<br />Έκλεισε τον λογαριασμό του και μπήκε στο ταξί που τον περίμενε έξω.<br /><br />>> Η Ράνια έφτυσε με αηδία την μαστίχα που μασούσε, κι έβγαλε ένα σοκολατίνι από την τσέπη της.<br />Κοίταξε για άλλη μια φορά το φτηνό της ρολόι για να τσεκάρει την ώρα.<br />Περασμένες 6! Άρχισαν να την ζώνουν τα φίδια.<br />Ξαναέβγαλε το χαρτάκι από την τσέπη της και βεβαιώθηκε πως ήταν στο σωστό dock. Τσεκάρισε ακόμα μια φορά τα διακριτικά της λάντζας η οποία θα την πήγαινε στο πλοίο και έκατσε πάνω στην στραπατσαρισμένη της βαλίτσα.<br />Γαμώ την καταδίκη μου, μουρμούρισε.<br />Λες να έφυγαν? Αλλά αφού στις 6 μου είπαν να είμαι εδώ.<br /><br />>> Ο Πάνος κατέβηκε από το ταξί και πήγε στα γραφεία της εταιρίας. Είχε ώρα ακόμα μπροστά του για ένα αχνιστό καπουτσίνο.<br />Το πλοίο δεν θα έφευγε πριν τις 7.<br /><br />Το λιμάνι του Βrindisi έσφυζε από ζωή.<br />Καράβια αραγμένα μεσοπέλαγα περίμεναν να "ταϊστούν" με εμπορεύματα, νταλίκες, ζώα και ανθρώπους.<br /><br />>>Η Ράνια ξαναβλαστήμησε φωναχτά σαν άκουσε πίσω της μια φωνή να μιλά την μητρική της γλώσσα.<br />-Λες να μην ήρθαμε στο σωστό μέρος Νίκη?<br />-Μην είσαι ηλίθια. Απλά θα φύγουμε τελευταίες.<br />Ωπς!!!!Ρε κορίτσια κι εσείς για το "Ηλιος"?<br />Κι εμείς για εκεί, αν έρθει τελικά κάποιος να μας πάρει. Αντάλλαξαν ονόματα, σοκολατίνια και μπομπόνες αγναντεύοντας το πέλαγος.<br />Η λάντζα ήρθε ακριβώς 10 λεπτά πριν τις 7.<br />Φόρτωναν τις βαλίτσες τους όταν είδαν τον ασπροφορεμένο (γαλατά) υποπλοίαρχο να τρέχει στην αποβάθρα φωνάζοντας: περιμένετε, είμαι κι εγώ για το "Ήλιος".<br />Ο Πάνος είχε αποξεχαστεί χουφτώνοντας την Εστέλλα πρωινιάτικα, την προϊσταμένη της εταιρίας κι έχασε το σκάφος των αξιωματικών.<br /><br />Πέταξε την βαλίτσα πάνω στα πόδια τους χωρίς να ζητήσει συγγνώμη.<br />Κάθισε δίπλα στον pilot καθώς τις κοίταξε με μισό μάτι, υπεροπτικά και με φανερή απαξίωση!<br />Τα "δουλικά του πανεπιστημίου" σκέφτηκε με αηδία.<br />Η Ράνια οσμίστηκε την αποστροφή και την απαξίωση του, έβγαλε ένα σοκολατίνι και το έγλειψε. Σκούπισε τα χέρια της στο τριμμένο τζιν κι έβγαλε τον καπνό από την τσάντα της.<br />Έστριψε τσιγάρο, έφτυσε το σοκολατίνι στην θάλασσα και μονολόγησε: Και γαμώ το κέρατο μου, δεν έχει μόνο η στεριά μαλάκες και στην θάλασσα τους βρίσκεις πιο τσουχτεροί κι από τις μέδουσες..<br />Η μηχανή πήρε μπρος και μέσα στον θόρυβο της ο Πάνος δεν άκουσε όλη την πρόταση. Έπιασε όμως το νόημα της στον αέρα.<br />Μίσησε αυτό το λιγνό ψηλό κορίτσι με το καστανό μελένιο μαλλί δεμένο σε τσιγγάνικη κοτσίδα.<br />Η Νίκη και η Μελίνα βούλιαξαν στην σιωπή με τα αυτιά ολάνοιχτα για την συνέχεια και τα μάτια στραμμένα στο πέλαγος.<br />Κάτι δεν πήγαινε καλά.<br />Η έχθρα είχε ήδη αρχίσει, όλες οι λεπτές ισορροπίες είχαν πια χαθεί!<br />Ο πόλεμος θα συνεχιζόταν. Κι είχαν πολλά ναυτικά μίλια μπροστά τους μέχρι την νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου<br />-Εεε, υπηρετριούλα, απαγορεύεται το τσιγάρο .<br />-Δε γαμιέσαι ρε κύριος...<br />Άναψε το στριμμένο τσιγάρο με έναν Ζιπο μαϊμού αγορασμένο από τις μπαγκαρέλες της Νάπολης και του γύρισε τα οπίσθια της.<br />-Είσαι αναιδέστατη, χυδαία και ακοινώνητη, και το κυριότερο δεν είσαι καν γυναίκα! Για νταλικέρισα μου φαίνεσαι, ούρλιαξε για να τον ακούσει μέσα από το θόρυβο της νηχανής.<br />Γύρισε και τον κοίταξε και το μάτι της θόλωσε.<br />-Κι εσύ είσαι ένας μαλάκας και μισός, ανέραστος και μάλλον σαβουρογάμης.<br /><br />Ήθελε να την σκοτώσει 'κεινη την στιγμή.<br />Θυμήθηκε την χθεσινή νύχτα με την Ρίτα, που την πηδούσε μόνο και μόνο γιατί ανήκε στην borghesia και είχε την ικανοποίηση να φαντάζεται τους δήθεν οργασμούς της και να νοιώθει "αρσενικό"!<br />(Πολύ αργότερα θα μάθαινε πως η Ρίτα αυνανιζόταν μέχρι αηδίας σαν αυτός της έλεγε ci vedremo καθε φορά που έκλεινε η πόρτα πίσω του το πρωί.<br />Και μόνο τότε κατάλαβε πως ήταν μπούφος και ανέραστος στο κρεβάτι παρά την μορφή του Αδωνη που είχε και έκανε τα θηλυκά να πέφτουν στα πόδια του...)<br /><br />Το "Ηλιος" ήταν γεμάτο ήδη από τα μεσάνυχτα με τους επιβάτες και τους ανθρώπους που θα το έστελναν να ερωτευτεί με το κύμα και το απέραντο γαλάζιο.<br /><br />Η Ράνια έβγαλε ξανά το χαρτί από την τσέπη της.<br />Τσεκάρισε τον αριθμό της καμπίνας της και τα ονόματα των γηραιών κυριών που θα τους έκανε την dame de compagnie.<br />Ο Πάνος φώναξε το πρώτο αγόρι που εκτελούσε χρέη καμαρότου στο κατάστρωμα να του ανεβάσει την βαλίτσα.<br />-Θα σου κάνω την ζωή δύσκολη, της είπε<br />-Δεν πας να ξαναγαμηθείς ρε γαλατά! Αει σιχτιρ και με έπρηξες πρωί-πρωί!<br />Φορτώθηκε την παλιά βαλίτσα και άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά για το εσωτερικό του κήτους.<br />Τρίτο υπόγειο πάτωμα, τετράκλινη καμπίνα.<br />Βρήκε μια κοντούλα ξανθιά με γυαλάκια αλλά John Lennon να την κοιτάει χαμένη καθισμένη στην κατω κουκέτα.<br />-Βonjour της είπε<br />-Τώρα τα κονομήσαμε φιλενάδα! Συνεννόηση μπουζούκι θα βγάλουμε με τα Γαλλικά.<br />-Pardonne moi...<br />-Ασε τις συγγνώμες και κοίτα πως θα βολευτούμε, γιατί δε μας βλέπω καλά με όλο τούτο το θόρυβο.<br />Το δωμάτιο των "δουλικών" ήταν λίγο πιο πάνω από τις μηχανές.<br />Σε ανύποπτο χρόνο εμφανίστηκαν η Νίκη με την Μελίνα.<br />-Καλώστες μου!!!! Νάμαστε λοιπόν εδώ όλες σαν μια ταπεινή και ηθική οικογένεια!<br />-Η Petit (μικρή) από όσο κατάλαβα Γαλλίδα πρέπει να είναι είναι. Συννενοηθείτε εσείς γιατί εγώ είμαι σκράπα στην γλώσσα των Λουδοβίκων.<br />(Δεν θυμάμαι το όνομα της Petit, στην mare di Libia την βάφτισα Lennon, γιατί μου'λεγε πως η μάνα της την "έπιασε" στα Μάταλα μέσα στις σπηλιές πίτα στην Μαρία-Χουάνα και της έμεινε έκτοτε το όνομα).<br />Αλλά η Lennon μας βγήκε στην πορεία Λουκρητία Βοργία!<br />Αποπλάνησε τον μισό ανδρικό πληθυσμό στο κρουαζιερόπλοιο.<br />Μονο ο Αρίστος το καραβόσκυλο του μάγειρα την γλύτωσε (o μαγειρας οχι) και ο Sucre το τερριέ της Μαντάμ Nτελφίν.<br />Ολα τα άλλα αρσενικά κυνοειδή του πλοίου την είχαν στο κατόπι σε όλο το ταξείδι!<br /><br />Πρώτος σταθμός Αίγυπτος<br />Bur Sa'id<br /><br />Συνεχίζεται...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/R7_rnucyZg8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/R7_rnucyZg8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ονειρευτείτε.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-6290683161224185658?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-28215990940220057442009-04-22T02:25:00.000+03:002009-06-24T02:33:22.106+03:00<a href="http://www.youtube.com/watch?v=69e1KZ_UBuc"></a><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/69e1KZ_UBuc&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/69e1KZ_UBuc&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Χορέψτε με την "χρυσή καρδιά" πρώτα.<br />Αφεθείτε σε αόρατες αγκαλιές και μουσικές.<br />Γευτείτε τον αέρα, την κίνηση, το συναίσθημα.<br /><br />Απολαύστε τα βήματα που γλιστράνε πάνω στο παρκεταρισμένο σανίδι.<br />Tango vals για "δυο" λοιπόν, όπου η έκφραση του χορού διαφαίνεται σαν μια μαθηματική γεωμετρική πρόοδο αλλεπάλληλων οργασμών, μέσα σε μια ονειρική έκρηξη φαντασίωσης των αισθήσεων και των παραισθήσεων. .<br />Ταξιδέψτε.....<br />γιατί έχω σκοπό να σας ταξιδέψω και να να σας διηγηθώ κάποιες ιστορίες αποπλάνησης (seduzione) με οδοιπορικό: Ελλάδα, Νότια Αμερική, Μεξικό, Τυνησία, Ιταλία και .....ότι άλλο θυμηθεί η Αντα!<br />Η ανάμνηση θα γίνει παραμύθι, το παραμύθι θα γίνει λέξεις, οι λέξεις θα γίνουν emozioni (συναισθήματα) μέσα από αλήθειες και ψέματα!<br /><br />Θα ταξιδέψετε με την Αντα.<br />Είμαι σίγουρη πως θα σας πλανέψει με τα παραμύθια της σαν άλλη Χαλιμα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2821599094022005744?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-78126471227529819512009-04-17T20:20:00.006+03:002009-05-31T12:10:14.424+03:00Ο τελευταίος πειρασμός είναι το βιβλίο του εξαίρετου συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη που το 1955 ξεσήκωσε την "εκκλησία" εναντίον του.<br /><br />Ο Καζαντζάκης μέσα στις σελίδες που έγραψε κάνει μια συναρπαστική περιγραφή για το πως θα μπορούσε να εκφραστεί η ανθρώπινη φύση του Θεανθρώπου. Δεν διαφοροποιεί το Ευαγγέλιο. Αφήνει να διαφαίνονται τα ίδια νοήματα αλλά με... άλλες προεκτάσεις. Περιέγραψε με τον μοναδικό του τρόπο την ευτυχία, που προέρχεται από την υλιστική και συναισθηματική πλευρά της ζωής του ανθρώπου, και ταυτίζεται με τα γραφόμενα των λόγων στα Kατά Mατθαίο Δ' 1-2, και Kατά Λουκά Δ' 1-13, όπου αναφέρονται οι πειρασμοί στους οποίους αντιστάθηκε μετά από μεγάλη περισυλλογή και ψυχική αγωνία ο Κύριος μας όταν κατέφυγε στην έρημο.<br />Ο Καζαντζάκης, τοποθετεί τον Ιησού σε κοινή μοίρα με τον απλό άνθρωπο<br />Θέλει τον Ιησού να προσπαθεί να διαλέξει ανάμεσα σε μια ζωή θνητή αλλά γεμάτη από τις γήινες μικροχαρές και μια ζωή ατελεύτητη κοντά στον ουράνιο Πατέρα.<br />Μέσα από επώδυνες σκέψεις ο Υιός καταγράφει ένα νοητικό ονειρικό πλάνο για μια ζωή απλή και ευτυχισμένη μαζί με μια σύζυγο και παιδιά τους όπου θα είναι το κέντρο του κόσμου τους. Και μέσα από το γήινο όραμα ικετεύει τον Πατέρα: "Απελθέτω το ποτήριον τούτο απ'εμε".<br />Μόνο που η Θεϊκή φύση αποδεικνύεται ισχυρότερη και η κατάληξη είναι ο ανθρώπινος πόνος του και το μαρτύριο της Σταύρωσης για να φτάσει στο ύστατο σκαλοπάτι όπου θα ενωθεί με το Αιώνιο πνεύμα!<br /><br />Ο ταγμένος αμνός της θυσίας:<br />"Τίναξε το κεφάλι, κι ολομεμιάς θυμήθηκε που βρίσκουνταν, ποιός ήταν και γιατί πονούσε, άγρια αδάμαστη χαρά τον συνεπήρε. Οχι δεν ήταν άνανδρος, λιποτάχτης, προδότης.<br />Οχι,όχι, ήταν καρφωμένος στο σταυρό, τίμια στάθηκε ως το τέλος, κράτησε το λόγο του΄ μια αστραπή τη στιγμή που φώναξε "Ηλί! Ηλί!" και λιποθύμησε, τον άρπαξε ο Πειρασμός και τον πλάνεψε΄ ψέματα οι χαρές, οι παντρειές, τα παιδιά΄ ψέματα τα χούφταλα, ξευτελισμένα γεροντάκια, που τον φώναζαν άναντρο, λιποτάχτη, προδότη΄ όλα, όλα, φαντάσματα του Πονηρού! Ζουν και βασιλεύουν οι Μαθητές του, πήραν τις στεριές και τις θάλασσες και διαλαλούν το Καλό Μαντάτο. Τα πάντα έγιναν όπως πρέπει, δόξα σοι ο Θεός!<br />Έσυρε φωνή θραμβευτικιά:<br />- Τετέλεσται!<br />κι ήταν σα να λεγε: Όλα αρχίζουν.<br /> <span style="font-style: italic;">Νίκος Καζαντζάκης</span><br /><br />Το 1988 ο Μάρτιν Σκορτσέζε μετέφερε στην οθόνη τον Τελευταίο Πειρασμό τιμώντας τον μεγάλο μας λογοτέχνη..<br />Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ:<span style="color: rgb(51, 204, 0);"> </span><a style="color: rgb(51, 204, 0);" href="http://www.mininova.org/tor/886807">http://www.mininova.org/tor/886807</a><br />Ο Peter Gabriel ταξίδεψε στις χώρες της Μεσογείου και σε κράτη όμορα του Ισραήλ και συνέλεξε παραδοσιακές μουσικές για να "ντύσει" μουσικά την ταινεία.<br />Το άλμπουμ με τον τίτλο Passion εδώ:<span style="color: rgb(51, 204, 0);"><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);"> </span></span><a style="color: rgb(51, 204, 0);" href="hthttp://thepiratebay.org/torrent/3415583/Peter_Gabriel_-_Passion-_Music_for_The_Last_Temptation_Of_Christtp://"></a><span style="color: rgb(51, 255, 51);">http://thepiratebay.org/torrent/3415583/Peter_Gabriel</span><br /><br />Προσωπικά λάτρεψα την ταινεία και την μουσική της<br />Στο youtube ανακάλυψα αυτά τα πιο εκφραστικά σε σύνδεση με τις σκηνές του έργου μουσικά κομμάτια.<br /><br /><a style="color: rgb(51, 204, 0);" href="http://www.youtube.com/watch?v=_lPR40ZLD-w&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=_lPR40ZLD-w&amp;feature=related</a><br /><a style="color: rgb(51, 204, 0);" href="http://www.youtube.com/watch?v=ZUTw3fozG4I"><br /></a><a style="color: rgb(51, 204, 0);" href="http://www.youtube.com/watch?v=ZUTw3fozG4I">http://www.youtube.com/watch?v=ZUTw3fozG4I</a><br /><br /><a style="color: rgb(51, 204, 0);" href="http://www.youtube.com/watch?v=VGTCOm1OrMc&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=VGTCOm1OrMc&amp;feature=related</a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αγνωστοι και γνωστοί μου φίλοι, εύχομαι καλή Ανάσταση σε εσάς και τους αγαπημένους σας.</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/Seivta9u4qI/AAAAAAAAAsU/TVMIZMOjfpA/s1600-h/giotavita+025.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/Seivta9u4qI/AAAAAAAAAsU/TVMIZMOjfpA/s320/giotavita+025.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325699754232832674" border="0" /></a>Τα αυγουλάκια βάφτηκαν σε κοινή προσπάθεια Παν. και Μαρίας.<br />Αμφιβάλλω αν μπορούμε να τσουγκρίσουμε γιατί 2-3 έμειναν μόνο χωρίς ράγισμα!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ<span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7812647122752981951?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-74345024686728246872009-04-06T00:15:00.011+03:002009-05-31T11:55:18.736+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EfuEpRSA834&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/EfuEpRSA834&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Τι να την κάνω την ζωή μου?<br />Στο παραμύθι να την ρίξω?<br /><br />Είναι κι αυτό μια λύση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7434502468672824687?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-89733320453292167432009-03-30T03:06:00.002+03:002009-04-05T19:15:07.999+03:00Βρίσκεστε στην ίδια απόγνωση που βρέθηκα πριν λίγα χρόνια και μου στέλνετε μειλ για να σας κατατοπίσω στην επάρατη νόσο των γατιών.<br />Διαβάζετε αυτό που πέρασα και κλαίτε μαζί μου γιατί ξέρετε ήδη πως θα ξανακλάψετε στο τέλος! Και πολύ μάλιστα .<br />Οπως εκλαψα κι εγω...<br />Οχι!!!!!<br />Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες ελπίδες.<br />Αν το ζωντανό σας είναι μικρό ίσως να το ξεπεράσει και να τα καταφέρει με κάποια ειδική δίαιτα.<br />Αν πάλι είναι τυχερό ίσως να ζήσει και άλλα 10 χρόνια.<br />Το δικό μου δεν τα κατάφερε.<br />Η δίαιτα ήταν συκώτι κοτόπουλου, ρύζι και αυγό μετρημένα με ζυγαριά ακριβείας και αλάτι Καλίου και όχι Νατριου που έκανε 14Ε το μπουκαλάκι.<br />Κράτησα το μπουκαλάκι για να θυμάμαι ακόμα την αγαπημένη μου...<br />Η CRF δεν ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ με τίποτα!<br />Αν θέλετε και μπορείτε να την προλάβετε εξ αρχής , μην ταΐσετε ποτέ με Φρισκις και Πουρίνα<br />Αποδείχτηκαν ακατάλληλα.<br />Σπιτικό φαγητό, και όχι κροκέτες ειδικά στα αρσενικά ζώα.<br />Ρογιαλ κανιν μονο σε κροκέτα και μια καλή κονσέρβα για συμπλήρωμα.<br />Δυστυχώς έπρεπε να την χάσω για να μάθω....<br /><br /><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_12.html">http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_12.html</a><br /><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_15.html">http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_15.html</a><br /><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_20.html">http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_20.html</a><br /><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_23.html">http://giotavita.blogspot.com/2007/02/blog-post_23.html</a><br /><br />-Eχεις πραγματι γάτες?<br />-Και βέβαια! Ψέμματα νόμιζες πως σου έλεγα?<br />-Μα αυτός έχει 3 πόδια μόνο!<br />-Ναι, αλλά τρέχει σαν πάνθηρας.Γι αυτό τον φωνάζουμε Πουμα...<br />-Η άλλη που είναι?<br />-Η άλλη είναι μπλογκερου! κοιμάται στο κουτί και φυλάει τον σκληρό.<br />-Να την δώ?<br />-Ελα, κοιμάται όμως τώρα...<br />-Α...δεν το πιστεύω!Είναι μια εικόνα που δεν την ξαναείδα!<br />Δωσε μου μια φωτογραφία της να την βάλω στο μπλογκ μου και να βγάλω το μαύρο ιντερνετιακό γατι<br />-Οχι! Αυτό δεν γίνεται!Εμεις είμαστε ξένοι...<br />Δεν μοιράζομαι τις αγάπες μου...<br />-......<br />-......<br />-Που θα κοιμηθεί το Πούμα?<br />-Μαζί μου...<br />-Κι εγώ?<br />-Κι εσύ μαζί μου...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SdAKpFerbQI/AAAAAAAAAsE/sJ7_oY_14D8/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1013.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SdAKpFerbQI/AAAAAAAAAsE/sJ7_oY_14D8/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318762860886322434" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />Αυτη είναι η μπλογκερού που μου απέμεινε ενθύμιο από την αγαπημένη μου που έφυγε από την<br />Chronic Renal Failure</span><br /><br />Μην έχετε ελπίδες<br />Η crf δεν έχει γιατρειά...<br />Οπως και πολλά άλλα...<br /><br />Βασίλη, καλέ μου παλιέ φίλε εσύ είσαι η αιτία που ξαναθυμήθηκα την CRF σήμερα, όταν με ρώτησες αν ζει η Λούλα ακόμα.<br />Οχι δεν ζει πια σου είπα...<br />Κι επιμένεις ξανά να θέλεις να με πας εκεί απέναντι από το χιονισμένο Κιλιμάντζαρο.<br />Αν πάρω όμως μια τέτοια απόφαση με τις γάτες μου θα έρθω και την αγαπημένη μου <a style="color: rgb(51, 204, 0);" href="http://marialena.blogspot.com/">Μαριαλενα</a><br />Η Μαρία ξέρεις πως δεν θα ακολουθήσει...<br />Αλλωστε την γνωρίζεις από παιδάκι.<br />Ακόμα θυμόσαστε τα σκραμπλ που παίζατε!<br /><br />Για τον αγαπημένο φίλο Γ. του αφιερώνω την φώτο της μπλογκερου γάτας.<br /><br />Για τους υπόλοιπους θα πω πως αν σας προκύψει η CRF αν έχετε πολλή αγάπη και τρέλλα κάντε την μαλακία που έκανα!<br />Πάλεψα 5 μήνες για να γλυτώσω το ζωντανό, πλήρωσα κοντά στα 1000 ευρω και παραπάνω και το αποτέλεσμα ήταν να το ταλαιπωρώ γιατί δεν ήθελα να του κάνω ευθανασία......<br /><br />Δική σας πια η απόφαση.... <br /><a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=34561214&amp;postID=8973332045329216743"></a><a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=34561214&amp;postID=8973332045329216743"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8973332045329216743?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-24152514163512102962009-03-23T04:20:00.000+02:002009-04-05T19:14:56.795+03:00Αμα σε πιάσει μια άγρια γρίπη στα καλά καθούμενα και σηκώνεσαι πρωινιάτικα χωρίς να μπορείς να μιλήσεις λες και τραγουδούσες στην πίστα χθες βράδυ,τραγουδάς από μέσα σου voca a me μήπως και σε λυπηθεί ο Ύψιστος!<br />Αμα έχεις και κανένα αρμόνιο ή πιάνο εύκαιρα στημένο του ρίχνεις και πέντε νότες και του λες comfutatis Θεέ μου.<br /> <br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tXXHYX7zk1c&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tXXHYX7zk1c&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Άμα η γρίπη εξελιχθεί σε μια άθλια επώδυνη ουρολοίμωξη κατεβάζεις το αρμόνιο από το πατάρι μιας και δεν έχεις πιάνο και του παίζεις Μπετόβεν λέγοντας του: Κύριε αυτός κουφός ήταν αλλά εσύ με ακούς.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5c4x0yuKpeY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5c4x0yuKpeY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Κι όταν δεν πιάσουν τα κόλπα σου και τα παρακάλια σου κι'εξακολουθείς να μην είσαι καλά, και ο Ύψιστος είναι πιο κουφός και από τον Μπετόβεν χτυπάς ένα animation και ακούς Orff για σένα.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vSv7_CZSqWQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vSv7_CZSqWQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Και μετά του λες: Τέρμα μπαγάσα τα γούστα!<br />Βολέψου τώρα μόνος σου.<br />Μας τελείωσε η Live μουσική, άσε που ήρθε η ώρα να πάω στο WC.<br />Και κοίτα εδώ θα είμαι εγώ! Για να το θυμάσαι Επουράνιε.<br />Δεν θα σου κάνω καντάδες κάθε μέρα...<br /> <br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Rx05Eihpufw&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Rx05Eihpufw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"><br /></embed></object><br /><br />Οπότε ξανακλείνεις το μουσικό όργανο, πας στο WC και μετά ρίχνεις και "μια κούρσα θανάτου μια νύχτα Σαββάτου" άσχετα αν ξημερώνει Δευτέρα, και πριν πεις καληνύχτα στον Ύψιστο ξαναπαίρνεις τα septrin σου... <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yttvmmZtFK8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yttvmmZtFK8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <br /><br />Κι εδώ είναι ο τελευταίος οργασμός!<br />Φτανει τόσο δικιά μου...<br />Τελείωνε πια...<br />Πάρε και μισό από τον "Αλέξη" γιατί πρέπει να κοιμηθείς.<br />Εχεις πολλές δουλειές αύριο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2415251416351210296?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-86048088543592525622009-03-18T06:05:00.005+02:002009-04-05T19:14:28.015+03:00H Aντα τυλίχτηκε στην μαλακιά άσπρη ρόμπα και ανατρίχιασε από το πρωινό αγιάζι.<br />Ειχε ξημερώσει πια!<br />Το χθες έγινε σήμερα! Το σήμερα στεκόταν σαν φονική γκιλοτίνα μπροστά της.<br />Πήρε αγκαλιά τον μαύρο της γάτο και άναψε τσιγάρο μέχρι ο βραστήρας να αρχίσει να μουρμουρίζει μέσα από τους υδρατμούς.<br />Ο γάτος και ο βραστήρας συνταίριαζαν την απαξιωμένη ευτυχία τους όταν αυτή ήπιε την πρώτη γουλιά της καφεΐνης.<br />Κοιταξε τα κιτρινισμένα από την νικοτίνη δάχτυλα της και χαμογέλασε.<br />Κοίταξε τα φαγωμένα νύχια της που τα μασούσε χρόνια τώρα μέχρι να βγάλουν αίμα και ξαναχαμογέλασε.<br />-Μπορα είναι,θα περάσει είπε...<br />Ετσι νόμιζε η Αντα...<br />Μονο που οι μπόρες σέρνουν θύελλες και καταιγίδες που δύσκολα κοπάζουν...<br /><br />Η Αντα ήταν πάντα το άτομο που όλοι το οριοθετούσαν στο "εσύ θα τα καταφέρεις" ή στο "εσένα δεν σε φοβάμαι,θα βρεις την άκρη."<br />Ξημέρωνε...<br />Βάλθηκε να θυμηθεί πότε άρχισε αυτό το "εσύ θα τα καταφέρεις".Το παίδεψε, και την παίδεψε...<br />Κι έφυγε πολύ πίσω, όπως όταν ήταν άγουρο φρούτο -παιδί ακόμα- να αναρωτιέται αν αυτή δημιούργησε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου.<br />Η ώρα περνούσε βασανιστικά αργά, η μέρα πέρασε και ξημέρωνε άλλο ένα πρωινό με τον μαύρο γάτο αγκαλιά.Κι εκει που πάσχιζε να κάνει τις εγκεφαλικές της ρυθμίσεις, χτύπησε το ρημάδι το τηλέφωνο,κι ήταν ένας φίλος πάνω από 15 χρόνια χαμένος στην Αφρική!<br />Και μετά από 3 ώρες συνομιλία της είπε "Εσύ δεν πρόκειται να χαθείς Αντα! Ξερεις και το παλεύεις ακόμα και τώρα" ...Ναι είπε η Αντα και έκανε την χαζή ωραία κοιμωμένη ....<br />Τι νόημα θα είχε μια περαιτέρω συζήτηση"?<br /><br />Αναψε τσιγάρο και βάλθηκε να τρώει τα νύχια της.<br />Δεν έμεινε τίποτα πια να καταστρέψει.<br />Εγλυψε το αίμα που έτρεχε από τα δάχτυλα της και βούλιαξε στην λήθη...<br />Ανατρίχιασε χωρίς την αγκαλιά του μαύρου γάτου αλλά έμεινε μέσα στο κρύο και το σκοτάδι περιμένοντας την "αγαπημένη της".<br /><br />-Θα φύγεις τελικά ε?<br />-Ναι αγαπημένη μου..<br />-κι εγώ?<br />-Εσυ θα είσαι πάντα μέσα στην καρδιά μου<br />-Δεν μου φτάνει αυτό. Θα μου λείπεις<br />-Δίπλα σου θα είμαι πάντα, δεν είναι μεγάλες οι αποστάσεις...<br />-...<br />-Ναι αλλά....<br />-Ελα να σε πάρω αγκαλιά...<br />-...<br />-Μην κλαις, αγκάλιασε με...<br />-...<br />-Σ΄αγαπάω....<br />-Εγώ να δεις...<br />-Χαιρομαι για σένα...σου χρειάζεται μια καινούρια ζωή...<br />-Ετσι ειναι...μου χρειάζεται!<br />-Αλλά εγώ πόσο μόνη θα είμαι....?<br />-Δεν φευγω για 10 μέρες.Για 10 χρόνια φεύγω...<br />Ισως να μην γυρίσω και ποτέ ξανά. Μόνη θα είσαι αλλά θα είσαι πάντα μέσα στην καρδιά μου αγαπημένη μου.<br />Κι οτι και να συμβεί το τραίνο της μεγάλης φυγής θα έχει πάντα εισιτήριο επιστροφής για σενα.<br /> <br />Η Αντα της έδωσε τα προκαταρκτικά φιλιά του αποχωρισμού και χαμογέλασε...<br />Τυλίχτηκε στην μαλακιά άσπρη ρόμπα και αναρίγησε ξανά...<br />-Γιατί οι αποχωρισμοί επαναλαμβάνονται? Αναρωτήθηκε...<br />...και άναψε τσιγάρο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8604808854359252562?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-924840566439673072009-03-12T01:30:00.000+02:002009-04-05T19:13:32.367+03:00Κι επειδή πρέπει να πάρω αποφάσεις (που πάρθηκαν ήδη) αν θα πρέπει να αλλάξω Πατρίδα ξανά ...<br />Δυο μέρες μόνο...<br />Και μου φτάνει...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YaL0z7__lzQ&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/YaL0z7__lzQ&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object<br /><br />Σε λίγο καιρό θα σας στέλνω την καληνύχτα μου από την χώρα της τουλίπας....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-92484056643967307?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-49250214591874498712009-03-07T04:05:00.008+02:002009-04-05T19:12:49.349+03:00Μου άρεσε όταν το διάβασα εδώ <a href="http://makelio.blogspot.com/"> <span style="color: rgb(0, 153, 0);">http://makelio.blogspot.com/</span></a> αλλά επειδή διαπραγματεύτηκε μόνο την ανδρική πλευρά θα ήθελα να ασχοληθώ και με την γυναικεία γνώμη και άποψη επί του θέματος.<br />Δώστε βάση επί του γεγραμμένου λοιπόν:<br /><br />"Είτε σου έχει συμβεί, είτε προσδοκάς να το πάθεις, το one night stand, είναι μια εμπειρία που κάθε σεξουαλικά ολοκληρωμένη γυναίκα θα ήθελε να ζήσει."<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Παν:<br />Mη τρελαθούμε κι όλας?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δηλαδή, εσείς δεν είστε σεξουαλικά ολοκληρωμένοι λατρευτοί μου αρσενικοί?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Η απέχετε εκ της τοιαύτης αμαρτωλής και ουτιδανής πράξης? </span><br /><br />από mail της Esmeralda ....η οποία όμως μας λέει ότι καμιά φορά το one μπορεί να γίνει ... τροχόσπιτο !!!.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Παν:<br />Εσμεράλντα, έχασες ορόφους αγαπητή μου! Ουρανοξύστης μπορεί να γίνει το σταντ!</span><br /><br />Για μία Βραδιά Μόνο<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Παν :<br />Γίνεται κι ετσι? Μάλλον πρέπει να γίνεται αν δεν απατώμαι!</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Τώρα τι μια τι δυο? Εκεί θα τα χαλάσουμε?</span><br /><br />Ενας στους δύο Ελληνες έχει κάνει one-night stand, αλλά οι Πορτογάλοι είναι μακράν πρώτοι. Το 81% εξ αυτών έχει γευτεί αυτήν την εμπειρία.<br />Ποσοστό αντρών που έχουν κάνει one-night stand<br />1. Πορτογαλία (81%)<br />2. Βραζιλία (76%)<br />3. Αυστραλία (65%)<br />4. Ρωσία (65%)<br />5. Ισπανία (63%)<br />17. Ελλάδα (50%)<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Παν:<br />Είμαστε μόνο στο 50%?<br />Α!!!! διατηρούμε ακόμα μάλλον την παρθενία μας ή την χαμένη αθωότητα μας!</span><br /><br />Το μυστικό<br />Αν ποτέ βρεθείς Σάββατο βράδυ στη Λισσαβώνα, θα καταλάβεις αμέσως τι εννοούμε. Οπου κι αν κοιτάξεις, αριστερά-δεξιά, πάνω στα αυτοκίνητα, κάτω από τα τραπέζια των εστιατορίων, μέσα στα περβάζια, άνθρωποι κάνουν αχόρταγο σεξ. Υπερβάλλουμε, αλλά ας μας τα πει καλύτερα η Mariagrazia Marini, ψυχολόγος στην Πορτογαλία: «Εντάξει, δεν γίνεται κι έτσι, αλλά γενικά εδώ κάθε ώρα και μέρος είναι ιδανικά για σεξ. Είναι πολύ εύκολο να γνωρίσεις κάποια/ον τη νύχτα σε ένα μπαρ και να κάνεις one-night stand μαζί του - κυρίως τα καλοκαίρια που οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται υπό το φως του φεγγαριού δίπλα στη θάλασσα. Ολα αυτά τα πράγματα συνδυασμένα με αλκοόλ μπορούν να ρίξουν έναν άνθρωπο».<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Παν:<br />Επόμενο ταξείδι Λισσαβόνα! Μήπως και ξυπνήσω καμιά νύχτα κάτω από κανένα τραπέζι....</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ας είναι και καρέκλα! Αρκεί θάλασσα να έχει κοντά για να πέσω να πνιγώ μετά την κραιπάλη...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Τώρα άμα είσαι και πίτα στο αλκοόλ τι φεγγάρι να δεις?</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κάτι αχνά αστέρια που τρεμοσβήνουν μόνο και κάνα καλό ...<br />Άντε και δεν το λέω μην παρεξηγηθώ</span><br /><br />Ακόμα όμως κι αν δεν βρίσκεις εισιτήριο για Πορτογαλία (και σου ήρθε και η εφορία να πληρώσεις) μπορείς να ξεκινήσεις από εδώ, στα εγχώρια μέρη. «Μία γυναίκα που είναι σκέτη πρόκληση, κατά πάσαν πιθανότητα δεν θα πάει μαζί σου» μας εξηγεί η Emily Dubberley, συγγραφέας του Brief Encounters: The Woman's Guide to Casual Sex. «Δεν θέλεις να είσαι ο τρίτος 25άρης που της την πέφτει».<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Παν:<br />Λογικό είναι να μην πάει μαζί σου, κατά την Emily Dubberley! Το θέμα είναι εσύ τι δουλειά έχεις με την σκέτη πρόκληση και δεν συμμαζεύεσαι στα γράδα σου ανόητε.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Τωρα, τι 25, τι 35, τι 65....</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Η κολυμπάς στα σκατά, ή απογειώνεσαι στα ουράνια!</span><br /><br /><br />Αντί γι' αυτήν, προτίμησε τη γυναίκα που είναι περισσότερο θνητή, πιο ντροπαλή, πιο προσγειωμένη. Και να θυμάσαι: «Κάν' τη να νιώσει ότι ήταν ένα παθιασμένο one-off και όχι κάτι προσχεδιασμένο» συμβουλεύει η Pam Spurr, συγγραφέας του Sinful Sex: the Uninhibited Guide to Erotic Pleasure.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Παν:<br />Μπράβο στην Pam Spurr τον έπιασε τον ρυθμό!</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Θνητές, ντροπαλές και προσγειωμένες όλου του κόσμου ενωθείτε γιατί δεν σας βλέπω καλά!</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κοιτάξτε να παθιαστείτε κι όσο για το αν λένε πως δεν είναι "προσχεδιασμένο" ας έχομεν τις αμφιβολίες μας.</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />Μήπως εμείς δεν προσχεδιάζουμε ανήθικες εικόνες που ελπίζουμε να γίνουν πραγματικότητα?</span><br /><br />Πρέπει να σου επαναλάβουμε ότι ο τρόπος που θα της πεις να έρθει σπίτι σου χρειάζεται να είναι ευρηματικός και όχι του τύπου «σε κερνάω καφέ» και αηδίες, γιατί αυτό θα σημάνει ότι κάπου εκεί η ευχάριστη συνάντησή σας φτάνει στο τέλος, ενώ αν της πεις «έχω ένα ωραίο μπουκάλι κρασί στο ψυγείο», σίγουρα θα την κάνεις χαρούμενη.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Παν:<br />Και τώρα αγαπητές μου σας ρωτάω?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Εντάξει, εντάξει συμφωνώ μαζί σας πως "εκείνο το κερνάω καφέ" είναι το πλήρες ξενέρωμα! </span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αλλά εδώ είναι η δικλείδα, όχι της ασφαλείας αλλά της...ανασφάλειας.</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Τώρα τίνος είναι η ανασφάλεια? Μη με ρωτάτε. Δεν γνωρίζω...</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />Και λέμε...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δεν τον ξέρεις τον τύπο, ούτε από μπαράκι τον ψώνισες εν μέσω αιθρίας ζάλης, ούτε σε τρελλές διακοπές αποφασίσατε να κρεβατωθείτε κάποια νύχτα με πανσέληνο, ούτε δεσμό του επίδεσμου ψάχνεις, ούτε αντιβιοτικά παίρνεις για να σου φύγει η Influenza του πρώην μπρατσαρά που σε εγκατέλειψε, ούτε για παντρειές ψάχνεσαι ούτε για κηδεμόνα να σε κάνει στενό μαρκάρισμα, ούτε για μωρό να νταντεύεις.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Και σου προκύπτει σαν κομήτης ο ακατονόμαστος από εκεί που δεν το περιμένεις.</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Από το άγνωστο, από το πουθενά κι από ένα χώρο χωρίς συντεταγμένα μήκη και πλάτη, σου εμφανίζεται το άτομο κι εσύ εν μέσω μεταμεσονύκτιας εγωκεντρικής θηλυκής αμφισβητούμενης σιγουριάς, τον καλείς σπίτι σου, απλά και μόνο με ένα "ελα"!<br />Ουτε καφέδες, ούτε τσάγια, ούτε μπουκάλια με γαλλικά κρασιά στην ζύμωση υπόσχεσαι..</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">.</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αλλωστε τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όπως και οι προδιαγεγραμμένες και μη επιτηδευμένες ενέργειες</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> μιας λανθάνουσας σεξουαλικής εγκεφαλικής επεξεργασίας που παραπαίει ακόμα ανάμεσα στο όραμα και την τέλεση μιας αμφίβολης σε επιτυχία ενέργειας.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Και τώρα κρατάτε την κατάσταση στα χέρια σας και ο αρχηγός στο παιγνίδι είστε εσείς αγαπητές μου.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αλλά λατρευτές μου Ιουλιέτες, ο Ρομεος σας αποδεικνύεται πιο εύστροφος από εσάς.</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κι εκει που πιπιλίζετε το: "σιγά μωρέ και τι έγινε? ανάβει το κόκκινο λαμπάκι και φωνάζει "alert".<br />Κι αναρωτιέστε αν πρέπει να του πείτε να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια ή να το παίξετε η "κυρία δεν με μέλλει"? Αλλά μάλλον μέχρι να παρθεί η απόφαση το σταντ έχει γίνει τροχόσπιτο.<br />(κατά την Esmeralda)<br /><br />Κι εδώ προκύπτει το ερώτημα?</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Είναι το one night stand τελικά ανώδυνο?"</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Στο one night stand περπατήσαμε μάλλον σήμερα?<br />χθες?<br />αύριο ίσως?<br />τελικά ποιος ξέρει την κατάλληλη χρονική στιγμή!<br />Πάρτε όσα και ότι μπορείτε από το "τώρα".</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Άντε και μια second night άμα δέσει λίγο η μαρμελάδα που δύσκολο το βλέπω το θέμα. </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μετά ξόφλησε η εταιρεία!<br />Το τροχόσπιτο δεν θα γίνει ποτέ πολυκατοικία! Πόσο μάλλον ουρανοξύστης?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ιδού μια καλή, αλλά προσωπικά από εμένα αναπάντητη ερώτηση!</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />Που μπορεί να φτάσει μια one night stand παρά μόνο στο πουθενά!</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ψάχνω λοιπόν μια καλή ψυχολόγο να μου απαντήσει!</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />Πάσα προσφορά δεκτή</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Φίλοι μου τα σχόλια ανοιχτά και ελεύθερα...<br /><br />Κι επειδή δεν σας τραγούδησα σήμερα κανω Update χαράματα Κυριακής και το αφιερώνω σε όλους....<br /><div style="width: 300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/BIBzsMQnLD/aus=false/"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/BIBzsMQnLD/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="300" height="110"></embed></object><div style="padding: 1px; background-color: rgb(230, 230, 230);"><div style="padding: 4px 4px 0pt 0pt; float: left;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin: 0pt; padding: 0pt;"><input name="EmbedSearchBox" type="text"><input value="Search" style="font-size: 12px;" type="submit"><div style="padding-top: 3px;"><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=BIBzsMQnLD" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=BIBzsMQnLD" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=BIBzsMQnLD" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&amp;ek=BIBzsMQnLD" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/155/10/BIBzsMQnLD/" border="0" /></a></div></form></div></div>Αλλά Γιώτα με λένε...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-4925021459187449871?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-91457870625719661422009-03-01T02:20:00.000+02:002009-04-05T19:12:19.854+03:00Άκου τώρα να δεις τι έπαθα σήμερα φίλε μου.<br /><br />Ξημέρωσε επιτέλους!<br />Περιπλανήθηκα στον λαβύρινθο της καθημερινότητας μου, που επέμενε να φοράει το γκρίζο ρούχο της συμφοράς του.<br />-Βρε, άλλαξε του λέω. Αποκριά είναι! ντύσου με χρώματα!<br />Πιερότος, κολομπίνα κάτι τις χαρούμενο και παρδαλό?<br />Μου έριξε ένα βλέμμα απαξίωσης και μου γύρισε την πλάτη.<br />Έκλεισε τα μάτια και άφησε τις γκρίζες σκιές του να στοιχειώνουν τις διαδρομές μου μέσα στα λίγα τετραγωνικά μιας συμβατής κίνησης χωρίς σκοπό.<br />Κυλούσαν αργά οι ώρες μέσα σε κλειδωμένες πόρτες και σφιχτά αμπαρωμένα παράθυρα.<br />Και τότε πήρα τις ανάποδες...<br /><br />Λέω του εαυτού μου λοιπόν:<br />-Άντε βγες να περπατήσεις όσο έχει ήλιο ακόμα, πριν νυχτώσει.<br />-Βρε -λαλάκα μου λέει, ξεντύσου και κάτσε να δεις το lost και να χουχουλιάσεις με τις πυζαμούλες σου και τις βαμβακερές κάλτσες . Δεν βαρέθηκες τα τρεξίματα του "είναι δεν είναι?"<br />-Μπα, θα βγω του λέω!<br />Δεν το αντέχω αυτό το γκρίζο χρώμα που μου κλείνει τις εξόδους από τον Λαβύρινθο.<br />-Και που θα πας βρε μόνη πάλι σαν την χαζή στο δρόμο?<br />-Θα πάω στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσω.<br />-Αφού δεν χρειάζεσαι τίποτα.<br />-Θα χρειάζονται τα παπούδια σίγουρα κάτι.<br />-Σιγά και σε πίστεψα...<br />Πάω στα κάτω δώματα λοιπόν και ανακάλυψα πως δεν έχουν ...ντομάτες (λες και δεν θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς αυτές)<br />Παίρνω και το καρότσι και λέω του εαυτού μου "είδες, έχω λόγους για περπάτημα τώρα".<br />-Αει σιχτιρ -μου λέει- δεν ασχολούμαι ξανά μαζί σου.<br />Αντε πάμε να κάνουμε σφιγομέτρηση αγοράς.<br />Και που'σαι μικρά, μόνο ντομάτες θα πάρουμε!Δεν είναι καιρός για shopping therapy.<br /><br />Τυλίγομαι που λες φίλε μου, στο ξετριχιασμένο οικολογικό μου τομάρι, βγαίνω στον δρόμο και<br />ανάβω τσιγάρο.<br />Η διάθεση κάτω του μηδενός.<br />Το σύστημα ρετάρει και μάλλον χτύπησα μπιέλα.<br />Σίγουρα χρειάζομαι αλλαγή λαδιών.<br /><br />Ένα γλυκό σούρουπο είναι γεμάτο από τις μυρωδιές μιας πρώιμης Άνοιξης κι αφήνομαι στον καθαρό αέρα εγκαταλείποντας τα καθημερινά σκατοπροβλήματα σπίτι να κοιμούνται με τις γάτες αγκαλιά.<br />Παίρνω βαθιές ανάσες και λέω του εαυτού μου: Συγκεντρώσουυυυυυυυυυυυ!<br />-Δεν με παρατάς λέω εγώ , εσύ να συγκεντρωθείς! Άντε και ξεκόλλα απο τον κολλητό σου τον Λαβύρινθο γιατί σας βαρέθηκα και τους δύο.<br />Και που' σαι μικρά? Καιρό έχουμε να ταξιδέψουμε!<br />-Τα ταξίδια μας μάραναν τώρα...<br />-Αυτό θα είναι ταξίδι!!!Λουλούδια που τόσο σου αρέσουν θα έχει εκεί που θα πάμε...<br />-.....<br />-Και ζώα! όσα θέλει η ψυχούλα σου! Και με κρατική επιδότηση και μέριμνα!<br />-Πάλι για την Ολλανδία μιλάς ε?<br />-Ναι ,γαμώτο.....<br />-Άσε, σώπα επιτέλους, μη μιλάς. Τα είπαμε αυτά. Δεν γίνεται ακόμα.<br />Άντε πάμε να πάρουμε εκείνες τις άθλιες φουσκωμένες με ορμόνες ντομάτες.<br /><br />Και εδώ αρχίζουν τα κουφά!<br />Πάω στο Σ.Μ και οι υπάλληλοι είναι ντυμένες ...Χαβανέζες και ...πακέτα με τιμές αλλαντικών κολλημένες επάνω τους.<br /><br />Προσπαθώ να συγκρατηθώ για να μη βάλω τα γέλια και εκεί που από τα μεγάφωνα ακούγεται μια σοροπιαστή και γεμάτη κομμένη μαρένγκα ντίσκο μουσική, κάποιος μάλλον "ξέφυγε" γιατί είχαν και κάποια κρασάκια στους πάγκους και άλλαξε κασέτα!<br />Και τι ακούω η άμοιρη?<br />ΑΥΤΟ....<br /><br /><object width="400" height="345"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/v/vd_vxdB8FA/aus=false/pv=2"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://media.imeem.com/v/vd_vxdB8FA/aus=false/pv=2" type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="345" allowfullscreen="true"></embed></object><br/><a href="http://www.imeem.com/groups/Kd-eaNkL/video/ykuUAxo6/stevie-wonder-stevie-wonder-as-music-video/"> Stevie Wonder - As - Stevie Wonder </a><br /><br />Κι αφού είπα στον εαυτό μου:<br />-Σκάσε επιτέλους να το ακούσω θέλω<br />Δεν το βούλωσε και βρήκα αφορμή για κουβεντολόι.<br />-Αχά, θυμήθηκες παλιές ιστορίες μικρά?<br />-Ναι βρε σκασμένο...<br />-Μπα, θυμάσαι και την μάνα σου που κόντευε να πάθει εγκεφαλικό όταν γυρνούσες από τα ταξιδάκια σου με τα τρύπια τζιν και τις χάντρες στα μαλλιά?<br />Οφείλω να ομολογήσω πως ήσουν καταπληκτικό καρναβάλι!<br />-.....<br />-Κι εκείνα τα άλλα ταξίδια? Τα θυμάσαι ακόμα?<br />-Ποια εννοείς? Ποιά απ΄όλα?<br />-Μπα, μπα το καλό μου! Τα θυμάσαι όλα ε???<br />-Ναι βρε ηλίθιο ! Τα θυμάμαι όλα. Τι νομίζεις?<br />Του καημού και της φωτιάς ήταν οι δρόμοι.<br />Εισιτήρια αλε- ρετουρ και πολλές φορές one way ticket .<br />-Κι εγώ που νόμιζα....<br />-Να μην νομίζεις!<br />Θυμάμαι ακόμα! Αντε να κοιμηθείς...<br /><br />Τον έστειλα για ύπνο τον βασανιστή μου!<br /><br />Τι λες φίλε μου?<br />Να δω Lost ή τον Asterix?<br />Kι αναρωτιέμαι ακόμα αν είμαι το καρναβάλι που γεννήθηκε μέσα στις μάσκες ή κρύφτηκε πίσω από αυτές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-9145787062571966142?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-48329692624521183602009-02-20T22:35:00.015+02:002009-03-02T17:06:59.224+02:00<div style="text-align: right;"><br /></div>Το βρήκα εδώ:<a href="http://makelio.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> http://makelio.blogspot.com</span></a><br /><br />Η πρώτη ανάρτηση έγινε από τον Ιάσιο εδώ στις 11 Φεβρουαρίου<br /><a href="http://iasios.blogspot.com/"><span style="color:rgb(255, 0, 0);"> http://iasios.blogspot.com</span></a> <br /><br />Κι επειδή είναι ιατρικά και "μεταφυσικά "αποδεδειγμένο (τι στο διάτανο χαρτορίχτρα θα ήμουνα και ενορατική αστρολόγος (πλάκα κάνω βρε παιδιά αλλά ερασιτέχνης είμαι ακόμα) αν δεν ήξερα την γιατριά μιας αγκαλιάς!<br />Είδα το επεισόδιο που με περίμενε στα Torrent μετά από δύο μέρες κλέβοντας χρόνο από άλλες προτεραιότητες.<br />Πραγματικά μια ανθρώπινη ύπαρξη που έπασχε από<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> asperger syndrome</span> είχε ανάγκη από μια ζεστή ανθρώπινη αγκαλιά!<br />Κι όπως ξέρετε τα άτομα με το σύνδρομο αυτό αποφεύγουν τους εναγκαλισμούς και τις περιπτύξεις. Παρ' όλα αυτά όμως είναι άτομα έξυπνα, ονειροπόλα, συναισθηματικά και προπάντων....υπερευαίσθητα!<br /><br /><br />Γράφει λοιπόν ο συνμπλόγκερ:<br />Σήμερα είδα το τελευταίο επεισόδιο του <a href="http://pentaedron-tvseries-greysanatomy.blogspot.com/2009/02/beat-your-heart-out-s5-e14.html">Grey's Anatomy</a>. Σε κάποια σκηνή δύο από τις πρωταγωνίστριες αγκάλιασαν μία τρίτη με σκοπό να της κατεβάσουν την αρτηριακή πίεση και έτσι να μειωθεί ο βασικός μεταβολισμός του σώματος και να επέλθει ηρεμία.<br /><br />Μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Πάντα είχα την άποψη ότι μια αγκαλιά έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Ήταν κάτι που πίστευα αλλά δεν είχα αποδείξεις.<br /><br />Μου αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον, κι έτσι έκανα μια σύντομη έρευνα προσπαθώντας να βρω αυτές αποδείξεις.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">Πώς μια αγκαλιά μπορεί να βοηθήσει την καρδιά της γυναίκας</span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PCt03P5-W9c/SZNZG8IOjII/AAAAAAAAAxc/TQ7j9Q_4At8/s1600-h/_40666514_couplecuddle203.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PCt03P5-W9c/SZNZG8IOjII/AAAAAAAAAxc/TQ7j9Q_4At8/s200/_40666514_couplecuddle203.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301679162099928194" border="0" /></a>Έγινε μία μελέτη που προτείνει ότι η υγεία της γυναικείας καρδιάς μπορεί να ωφεληθεί από μια αγκαλιά περισσότερο από την ανδρική.<br />Μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας μελέτησε την επίδραση του εναγκαλισμού σε 38 ζευγάρια, άνδρες και γυναίκες.<br />Η μελέτη έδειξε ότι ο εναγκαλισμός αυξάνει τα επίπεδα της οξυτοκίνης και μειώνει την αρτηριακή πίεση - η οποία μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιακών παθήσεων. Στην ίδια μελέτη, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι γυναίκες παρουσιάζουν μεγαλύτερες μειώσεις στην πίεση του αίματος από τους άνδρες, μετά τον εναγκαλισμό.<br /><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://iasiosextrapages.blogspot.com/2009/02/how-hugs-can-aid-womens-hearts.html">εδώ το κείμενο στην αγγλική γλώσσα</a><br /><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;" class="newsletterHeading">Αποδείξεις ότι η αγκαλιά βοηθάει την υγεία: Σε αγκάλιασαν σήμερα;</span><br /><br /></div><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://iasiosextrapages.blogspot.com/2009/02/how-hugs-are-proven-to-help-your-health.html">εδώ το κείμενο στην αγγλική γλώσσα</a><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Δυνατές σχέσεις με αγκαλιές και μακροχρόνιοι σύντροφοι </span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_PCt03P5-W9c/SZNZQpNBMaI/AAAAAAAAAxk/SWC9q_ShZWY/s1600-h/love-picture-hug-couple-rain-orangeacid.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 134px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PCt03P5-W9c/SZNZQpNBMaI/AAAAAAAAAxk/SWC9q_ShZWY/s200/love-picture-hug-couple-rain-orangeacid.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301679328818442658" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >κρατούν την πίεση του αίματος χαμηλά</span><span style="font-family:trebuchet ms;">.</span><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"> </div><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><a href="http://iasiosextrapages.blogspot.com/2009/02/strong-relationship-and-hugging-long.html">εδώ το κείμενο στην αγγλική γλώσσα</a><br /><br /><br /></div><div face="trebuchet ms" style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Η σωτήρια αγκαλιά. Η θεραπευτική δύναμη του αγγίγματος</span>.<br /><br /></div><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"><a href="http://iasiosextrapages.blogspot.com/2009/02/rescuing-hug-healing-power-of-touch.html">εδώ το κείμενο στην αγγλική γλώσσα</a><br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Φαίνεται λοιπόν, ότι η αγκαλιά και το άγγιγμα έχουν θεραπευτικές ιδιότητες.<br />Τι ποιο ωραίο, αντί να πίνεις χάπια για να κατεβάσεις την ψηλή σου πίεση να σε παίρνουν αγκαλιά; Δεν είναι πιο εύκολη και πιο υγιεινή η αγκαλιά από τα "χαλαρωτικά" χαπάκια;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_PCt03P5-W9c/SZNZ8oTFfZI/AAAAAAAAAxs/qPV77PDcKNo/s1600-h/HuggingCouple.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 144px; height: 109px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PCt03P5-W9c/SZNZ8oTFfZI/AAAAAAAAAxs/qPV77PDcKNo/s200/HuggingCouple.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301680084489698706" border="0" /></a>Νομίζω ότι όλοι μέσα μας γνωρίζουμε ότι το άγγιγμα και η αγκαλιά είναι θεία δώρα. Είναι θεραπευτικά εργαλεία. Όμως στην σύγχρονη εποχή που ζούμε το έχουμε ξεχάσει, δεν πιστεύουμε πλέον σε αυτά. Ίσως και σε κάποιες περιπτώσεις να νοιώθουμε άβολα όταν μας ακουμπούν ή αγκαλιάζουν. Ακόμα και να ντρεπόμαστε.<br /><br />Δεν έχουμε ανάγκη από μελέτες και έρευνα για να μας αποδείξουν αυτά που ήδη ξέρουμε.<br /></div>Απλή πίστη χρειάζεται.<br /><br /><br />Αγαπητέ J.R.<br />Ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου επέτρεψες να το αναδημοσιεύσω.<br />Σωστα το τοποθέτησες<br />Λιγη πίστη χρειάζεται!<br /><br />Να έχετε όλοι σας καθημερινές γλυκές και σφιχτές αγκαλιές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-4832969262452118360?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-85476735529434590412009-02-15T03:35:00.000+02:002009-03-17T23:18:42.560+02:00Σας αγαπώ και σας νοιάζομαι!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μαριαλένα </span>μου, ευαίσθητη που σε γνώρισα πρώτη μέσα σε αυτόν τον χώρο, ήπιαμε μπύρες με τον <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μ.Γ. </span> στην πρώτη συνάντηση μας και περάσαμε φανταστικά πέρσι στην Γερμανία μαζί!<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Φαραώνα</span> μου, αγέρωχη κούκλα συμπατριώτισσα μου που σε θυμάμαι καθημερινά βλέποντας την θήκη για τα γυαλιά που μου έκανες δώρο.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μαρίνα</span> μου, εκείνο το κοκτέιλ ούζο με τσίπουρο ακόμα δεν το ξεχνάω. Μάλλον είναι καιρός να το ξανακάνουμε!<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ξυπόλητη</span> μου, πότε θα ξανακοιμηθούμε στο ίδιο κρεββάτι?<br />(Μην ακούσω υπονοούμενα. Θα φάμε τα μουστάκια μας. Δεν υπήρχε άλλο κρεββάτι! Ούτε πάτωμα δεν υπήρχε. Πλακάκια έστρωνε ο μάστορας)<br /><br />Σας αγαπώ και σας νοιάζομαι<br />κι όλους τους άλλους εσάς που έτυχε και μιλήσαμε από το τηλέφωνο ή μέσω E-mail.<br />Στον <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Παράφωνο </span>που με "έψηνε" να γράψω για την Λούλα.<br />Σε αυτόν οφείλονται οι ετικέτες "αισθήσεις και αισθήματα" και<br />" οι αγάπες μου"!<br />Στον <span style="color: rgb(51, 204, 0);">Μαξ</span>, που πάντα θα ρωτάει αν είμαι καλά και θα με νοιάζεται!<br />Στην<span style="color: rgb(51, 255, 51);"> Dee Dee </span>που μιλάμε δια τηλεφώνου για την τρελλή μας αγάπη στα αδέσποτα<br />Και στον πρόσφατο φίλο <span style="color: rgb(51, 255, 51);">Museum </span>που πάσχισε να σώσει τους<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ανωνύμους μελαγχολικού</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ς</span> που έπεσαν θύμα ενός χάκερ.<br /><br />Θα σας αφιερώσω κάποια τραγουδάκια φίλοι μου, κι αν δεν σας αρέσουν ή θέλετε κάτι άλλο ακούω παράπονα και επιθυμίες....<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eoiluR4iU38&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/eoiluR4iU38&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Για την Μαριαλένα που ξέρει να αγαπάει<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lblITB88cJ0&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/lblITB88cJ0&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Για την Φαραώνα που κεντάει τους αγγέλους με χάντρες<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/75iZFstq6kA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/75iZFstq6kA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed><br /></object><br /><br />Για την Μαρίνα που ....είναι ένα αστραφτερό κορίτσι κατά της βίας!<br /><br /><br /><br />Για την Δ. που πρέπει να φεύγει μακρυά πια!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/giu0ky3KKaY&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/giu0ky3KKaY&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8OmVX3iA0vI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8OmVX3iA0vI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Για μένα...εδώ είναι το θέμα!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/72U1OjfaPBI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/72U1OjfaPBI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Για όλους εσάς που νοιάζομαι σας στέλνω την αγάπη μου και τις ευχές μου : να ζήτε κάθε μέρα την σημερινή μέρα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8547673552943459041?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-28052073208182745592009-01-21T23:22:00.003+02:002009-03-17T23:17:43.146+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jZXrqYu5tsQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jZXrqYu5tsQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ενα αστέρι κατοικεί...<br />Αυριο βράδυ θα'μαι εκεί...<br />Θάρθει κανένας να ψάξει μαζί μου τι παίζει σε τούτον τον κόσμο?<br /><br />Περπατώ και πάω και στις γάτες μου μιλάω<br />Στα ζουμπούλια μου που ανθίζουν τραγουδάω <br />και προσευχές για άλλους μετράω...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SXsz5QyIz5I/AAAAAAAAAok/Q8krpFSrd_A/s1600-h/panteleimon+090.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SXsz5QyIz5I/AAAAAAAAAok/Q8krpFSrd_A/s320/panteleimon+090.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294882845754970002" /></a><br /><br />Αλλά ποτέ δεν είναι αργά...<br />Ασχετα αν κάποιος απελπίστηκε και είπε "αύριο βράδυ θα'ναι αργά"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2805207320818274559?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-89621913662176086722008-12-26T01:03:00.000+02:002009-03-17T23:17:16.713+02:00Και τι νομίσατε δηλαδή?<br />Επειδή μας λήστεψαν και κατεβάσαμε τα ρολά από το μαγαζί θα βάζαμε και τις πλερέζες?<br />Μπααααα...<br />Ούτε με σφαίρες δεν το βάζουν κάτω η Παν. και η Μαρία (τρομάρα τους!)<br />Και εν μέσω εκείνων των ημερών θυέλλης και απόγνωσης και δέντρο στολίσαμε και γούστα με Φοντύ βγάλαμε και τα ήπιαμε και το καταχαρήκαμε οικογενειακώς και είπαμε στ' @.....@ μας και ότι έγινε, έγινε και θα την ξαναβρούμε την άκρη κι ας μην έχουμε να πληρώσουμε τους πάγιους λογαριασμούς μας.<br /><br />Εδώ είμαστε λοιπόν.<br />Μεταχρονολογημένες οι φωτογραφίες αλλά το καλό πράγμα αργεί!!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQGrmVH9CI/AAAAAAAAAmo/EbjiV4R381c/s1600-h/xff+153.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQGrmVH9CI/AAAAAAAAAmo/EbjiV4R381c/s320/xff+153.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283855608905724962" border="0" /></a><br />Και ιδού το φοντυ ετοιμο προς χρήση<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQG_psCApI/AAAAAAAAAmw/b6eWrqynRcc/s1600-h/xff+151.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQG_psCApI/AAAAAAAAAmw/b6eWrqynRcc/s320/xff+151.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283855953404494482" border="0" /></a><br />Φαγητό της υπομονής είναι βέβαια,αλλά με καλή παρέα όλα γίνονται<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQJTGttBpI/AAAAAAAAAnI/H29uRZMSPy0/s1600-h/xff+158.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQJTGttBpI/AAAAAAAAAnI/H29uRZMSPy0/s320/xff+158.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283858486636906130" border="0" /></a><br />Η φίλη μου η Πέπη και η κόρη μου συνεχίζουν να στολίζουν το δέντρο μαζί από το 2002,<br />Μετά ακολουθεί κρασοκατάνυξη...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQIcDDgi7I/AAAAAAAAAm4/K5wv-x4Y-LU/s1600-h/xff+160.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQIcDDgi7I/AAAAAAAAAm4/K5wv-x4Y-LU/s320/xff+160.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283857540761815986" border="0" /></a>Ε.... να βάλω κι εγώ μια μπαλίτσα για το αντετ που έλεγε και η γιαγιά μου η Μαρίκα η εκ Μικράς Ασίας...<br />Την Αμστελ δεν την πίνω εγώ! Προς ενημέρωση του κοινού.<br />Το ποτήρι με τα λεμόνια είναι δικό μου.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQIpPLoTrI/AAAAAAAAAnA/R7FUEmNcYvY/s1600-h/xff+167.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SVQIpPLoTrI/AAAAAAAAAnA/R7FUEmNcYvY/s320/xff+167.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283857767355403954" border="0" /></a>Τώρα θα μου πείτε αυτός ο βρομιάρης που κοιμάται στα παπούτσια και μασουλάει κάλτσες ,σουτιέν και βρακιά τι ρόλο παίζει εδώ μέσα?<br /><br />Αααα...όλα κι όλα φίλοι μου.<br />Μέλος της οικογενείας μου είναι ο αλανιάρης βρωμύλος!<br /><br />Και μιας και πριγκίπισσα Κανέλα μας έχει στο φτύσιμο και κοιμάται λόγω γήρατος και κακίας προς τον τριπόδαρο μαύρο μπαγάσα, εμείς τον κυνηγάμε με την μηχανή στο χέρι σαν είναι Χριστουγεννιάτικο παιγνιδο-δώρο στην ζωή μας....<br /><br />Σας ευχόμαστε γατο-οικογενειακώς "Καλά Χριστούγεννα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8962191366217608672?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-60765615718964873222008-12-19T16:05:00.001+02:002009-04-05T19:05:32.595+03:00<span style="color: rgb(255, 153, 255);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Χριστουγεννιάτικο παραμύθι της ανθρώπινης αθλιότητας...</span></span><br /><br />Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από αρκετά χρόνια, η κυρά Παν είχε στο μαγαζάκι της μια υπάλληλο με την οποία έγιναν και φίλες. Καλό κορίτσι η Κάρμεν, χήρα, με τον ψιλοκαρκινάκο της, τα μπαι-πας της, πάλευε και αυτή για να επιζήσει στο ελληνικό μπουρδέλο. Έτσι και η Παν μέτρησε τις καταστάσεις, πέντε πάνω-πέντε κάτω, ψιλοβαρέθηκε κιόλας να τρέχει απ' το πρωί μέχρι το βράδυ στη δουλειά και...την έκανε συνεταίρο με τη συμφωνία πως αυτή θα αναλάβει όλα τα τρεξίματα με μοιρασμένο το χρήμα.<br />Τα χρόνια πέρασαν, η Παν ξεκουράστηκε (τώρα τί να λέμε ότι ξεκουράστηκε με δυο γέρους να κάνει τη νοσοκόμα και την υπηρέτρια) και όλα έβαιναν από καλά ως υπέροχα!!!(???)<br />Ώσπου μια υπέροχη βροχερή και άραχλη νύχτα, μια βδομάδα πριν, χτύπησε το τηλέφωνο...<br /><br />- Θα φύγω Παναγιώτα είπε, δεν μου φτάνουν αυτά που παίρνω, θα βρω κάτι άλλο να κάνω.<br />- Καλά...σε καταλαβαίνω, ας βρεθούμε να βάλουμε κάτω τα κιτάπια με τους λογαριασμούς μας να δούμε τί σου χρωστάω και τί μου χρωστάς.<br /><br />Τα κιτάπια δεν άνοιξαν ποτέ, γιατί η Κάρμεν την είχε κάνει από την προηγούμενη νύχτα -ως άλλος Νταβέλης- παίρνοντας μαζί της μέχρι και τα κωλόχαρτα!<br /><br />Παραμύθι τέλος<br />Παναγιώτα υπό διάλυση...<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 153, 255);"><br />Χριστουγεννιάτικο παραμύθι αγάπης...</span><br /><br />Η διάλυση, διάλυση. Τα χρέη και η αφραγκία τα δώρα μου από την Κάρμεν για τα Χριστούγεννα, αλλά το 'χα υποσχεθεί και δεν θα το έχανα με τίποτα!<br />Χθές λοιπόν, πήρα αλά μπρατσέτα την κόρη μου και ανηφορήσαμε για την Πυλαία με το κασονάκι μας αγκαλιά. Ανάμεσα από πολλές κούτες, παρουσιάστηκε η κυρία Ζαμπέλα, η "οργανώτρια" του παζαριού. Μετά από λίγο ήρθαν δυο κοπέλες ακόμα και αρχίσαμε το στήσιμο, το οποίο βέβαια δεν ήταν καθόλου εύκολο μιας και τα σταντ ήταν πολύ λίγα για να φιλοξενήσουν τα πράγματα που στείλατε όσοι από εσάς ενδιαφερθήκατε για το γεγονός!<br />Μέσα στα δώρα, διέκρινα την παρουσία της <a style="color: rgb(255, 102, 102);" href="http://pharaona.blogspot.com/">Φαραώνας</a>, της <a style="color: rgb(51, 255, 51);" href="http://katkag.blogspot.com/">Ντιντι</a> και της αδερφής της, είδα κάτι πολύ όμορφο που νομίζω πως το φιλοτέχνησε η <a style="color: rgb(102, 255, 255);" href="http://aktida.blogspot.com/">Αχτίδα</a> και το παρόν έδωσε και η <a style="color: rgb(204, 51, 204);" href="http://mariatzirita.blogspot.com/">Μαρία Τζιρίτα</a> με τα βιβλία της! Είμαι σίγουρη πως και άλλοι ανταποκριθήκανε σ' αυτή την εκδήλωση μα δυστυχώς δεν τους γνωρίζω ώστε να τους αναφέρω.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUulN9MGKqI/AAAAAAAAAlw/hDqs6uZ8b98/s1600-h/bazaar+001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUulN9MGKqI/AAAAAAAAAlw/hDqs6uZ8b98/s320/bazaar+001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281496647204219554" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUuleTQmzCI/AAAAAAAAAl4/q31I3aY2E0Q/s1600-h/bazaar+002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUuleTQmzCI/AAAAAAAAAl4/q31I3aY2E0Q/s320/bazaar+002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281496928006622242" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUuln0d8rII/AAAAAAAAAmA/Ki9PPXKdQtA/s1600-h/bazaar+003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUuln0d8rII/AAAAAAAAAmA/Ki9PPXKdQtA/s320/bazaar+003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281497091539774594" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUulxZqSEgI/AAAAAAAAAmI/lD5uahNP3a4/s1600-h/bazaar+004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUulxZqSEgI/AAAAAAAAAmI/lD5uahNP3a4/s320/bazaar+004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281497256142443010" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUul6aAC2lI/AAAAAAAAAmQ/NHIipgqEmOw/s1600-h/bazaar+006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUul6aAC2lI/AAAAAAAAAmQ/NHIipgqEmOw/s320/bazaar+006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281497410852543058" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUumC3YAWNI/AAAAAAAAAmY/OiH4TLBLrek/s1600-h/bazaar+007.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SUumC3YAWNI/AAAAAAAAAmY/OiH4TLBLrek/s320/bazaar+007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281497556176623826" border="0" /></a><br />Οι φωτογραφίες λίγες και γρήγορες γιατί το στήσιμο τράβηξε αρκετές ώρες. Πάραυτα πιστεύω πως η πράξη και το αποτέλεσμα μετράνε.<br />Επισκεφτείτε το λοιπόν και συνδράμετε όπως μπορείτε. Θα λειτουργήσει ως και την Δευτέρα (22/12) από τις 9 το πρωί εως τις 9 το βράδυ στο Πέτρινο Πυλαίας.<br /><br />ΥΓ.1 Μην πάω και δεν δω εώς την Δευτέρα τις μαρμελάδες ΜΟΥ, τους κάκτους ΜΟΥ και την κουβερτούλα με το τελείωμα από το χεράκι ΜΟΥ πλεγμένο, να λείπουν... ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΙΝΩ ΚΑΦΕ ΣΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΣΑΣ!<br />(πλάκα κάνω ε!)<br /><br />ΥΓ.2 Φωτογραφίες by Μαρία.<br /><br />Σας χαιρετώ όλους, πάω να συσκεφτώ με τον εαυτό μου τι στο διάτανο θα κάνω με το κακό που με βρήκε και αν δεν βρω λύση, θα δηλωθώ και γω αδέσποτο!<br /><br />νιαουυυυυυυυυυυυυυυυ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-6076561571896487322?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-5765804578278084472008-12-09T17:18:00.004+02:002008-12-09T17:22:32.414+02:00Είναι το μόνο που θα μπορούσα να γράψω, σαν να άναβα ένα κερί στον τάφο του Αλέξη.<br /><br />"Ας ενδιαφερθούμε για όλα τα παιδιά του κόσμου και όχι μόνο για τα δικά μας"<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/ST6LUahhWhI/AAAAAAAAAk8/rYQG25kXDkg/s1600-h/logo3.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 74px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/ST6LUahhWhI/AAAAAAAAAk8/rYQG25kXDkg/s320/logo3.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277808996158364178" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);" align="center"><b><span style="font-family:'Trebuchet MS';"><span style="font-size:85%;">11 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά</span></span></b></p><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" > <p class="MsoNormal" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; text-align: center;" align="center"><b><span style="font-family:'Trebuchet MS';">Καταπάτηση των Δικαιωμάτων των Παιδιών στην Ελλάδα</span></b></p> </span> <p class="MsoNormal" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);" align="center"><b><span style="font-family:'Trebuchet MS';"><span style="font-size:85%;">«Το Δικαίωμα να είσαι παιδί»</span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);" align="center"><b><span style="font-family:'Trebuchet MS';"><span style="font-size:85%;"><br /></span></span></b></p> <b style="color: rgb(255, 255, 153);"><span style="line-height: 115%;font-family:'Trebuchet MS';font-size:10;" >«Το Χαμόγελο του Παιδιού»</span></b><span style="line-height: 115%;font-family:'Trebuchet MS';font-size:10;color:navy;" > <span style="color: rgb(255, 255, 153);">και</span> <b><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ο <span style="color: rgb(255, 255, 204);">Διεθνής Οργανισμός</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 204);"> Μετανάστευσης</span></b><span style="color: rgb(255, 255, 153);"> – </span><b style="color: rgb(255, 255, 153);">Αποστολή Ελλάδος</b><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">σας προσκαλούν την </span><b><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Πέμπτη</span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);">11 Δεκεμβρίου 2008</span></b><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 153);"> και ώρα</span> </span><b style="color: rgb(255, 255, 153);">10:30 π.μ. έως 14:00</b><span style="color: rgb(255, 255, 153);"> μ.μ.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">στο </span><b style="color: rgb(255, 255, 153);">Ζάππειο Μέγαρο</b><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 153);"> (Αίθουσα</span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);">Τύπου) σε </span></span><b><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Συνάντηση με θέμα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">«Καταπάτηση των</span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);">Δικαιωμάτων των Παιδιών στην Ελλάδα»</span></b><span style="color: rgb(255, 255, 153);">.</span></span><br /><br /><b style="color: rgb(255, 255, 153);"><span style=";font-family:Trebuchet MS;font-size:10;" lang="EN-US" ><a rel="nofollow" style="text-decoration: underline;" target="_blank" href="http://www.hamogelo.gr/">www.hamogelo.gr</a><br /></span></b> <p class="MsoTitle" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; text-indent: 14.2pt;" align="center"><span style=";font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;" ><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-576580457827808447?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-17596205509916376482008-11-26T17:06:00.002+02:002008-12-02T17:14:25.622+02:00Και εγώ με χαρά, αναδημοσιεύω από τον <a href="http://www.perastikos.blogspot.com/">Περαστικό</a> :<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SS06MTh5s9I/AAAAAAAAAkU/X7cBwT2zS94/s1600-h/2008-bazaar_vertical.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SS06MTh5s9I/AAAAAAAAAkU/X7cBwT2zS94/s320/2008-bazaar_vertical.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272934721796027346" border="0" /></a><br /><br />Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου, ώρες 10:00 - 20:00<br />Thission Lofts, Πειραιώς 123, Αθήνα.<br />Μετρό: Κεραμεικός<br /><br />Βοηθήστε αυτούς που βοηθούν τα αδέσποτα (και άρρωστα ή κακοποιημένα) ζώα.<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">UPDATE:<span style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(204, 255, 255);">Μόλις χθές με πληροφόρησε η </span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://katkag.blogspot.com/">Dee-Dee</a><span style="color: rgb(204, 255, 255);"> πως και στην πόλη μας θα γίνεται από τις 19 έως τις 22 Δεκεμβρίου, στο Πολιτιστικό Κέντρο "Πέτρινο" στην Πυλαία, ένα Χριστουγεννιάτικο παζάρι που τα έσοδά του θα βοηθήσουν για τα αδέσποτα ζωάκια. Το Παζάρι οργανώνει το φιλοζωικό σωματείο </span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.love4pets.gr/">"Η Αγάπη "</a><span style="color: rgb(204, 255, 255);">.</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/STVOeLL0knI/AAAAAAAAAk0/hTfCB1YLmlQ/s1600-h/hpim1203-s-crop.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 220px; height: 179px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/STVOeLL0knI/AAAAAAAAAk0/hTfCB1YLmlQ/s320/hpim1203-s-crop.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275208818839818866" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να συνδράμετε στην προσπάθεια αυτή, μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα:</span><br /><br /> <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.love4pets.gr/">http://www.love4pets.gr/?p=339 </a> <br /><br /><br /><span style="text-decoration: underline;"></span><a href="http://katkag.blogspot.com/"><span style="font-weight: bold;"></span></a></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-1759620550991637648?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-81775326375629355332008-10-17T19:03:00.000+03:002009-03-17T23:15:54.691+02:00Εμ,το είπε η κυρά-Παναγιώτα πως άσχημη εβδομάδα ξημερώνει Δεν το είπε η γρουσούζα?<br /><br />Για την Τασία την μάνα μου έχω γράψει λίγα πράγματα. Στα 81 της τώρα περπατάει και την έχουμε κακομαθημένη και να μας κάνει ότι θέλει.<br />-Παμε μάνα στο νοσοκομείο...<br />-Τι να με κάνουν εκεί? καλά είμαι στο σπίτι μου.<br />-Πάμε μάνα να περπατήσουμε-έτσι είπε ο γιατρός-...<br />-Καλά, αύριο θα πάμε<br />Και το αύριο γινόταν μεθαύριο κ.ο.κ.<br />Κι εδώ και ένα χρόνο το γόνατο από τιτάνιο που της βάλαμε, τά'φτυσε από την ακινησία και η Τασία μας έκανε την ζωή ποδήλατο από το ξερό της το κεφάλι.<br />Πονάω,ξαπλώστε με<br />Πονάω, ξεντύστε με<br />Πονάω,σηκώστε με<br />Πονάω, αλλά θέλω να έχω τον πρώτο λόγο σε όλα.<br />Κι έτσι πορευόμασταν,για γέλια και για κλάματα μέχρι που Τετάρτη στις 1 το βράδυ χτύπησε το τηλ.<br />-Ελα να σηκώσεις την μάνα σου,έπεσε...<br />Ανασκούμπωσα κι εγώ τα μανίκια της πιτζάμας και κατέβηκα στον κάτω όροφο.Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που θα την σήκωνα.<br />Αλλά η Τασία δεν είναι καμιά λεπτεπίλεπτη γριούλα.Ψηλή και νταρντάνα γυναίκα είναι ακόμα.<br />-Ευτυχώς έκανες γυμναστική και σήκωνες βάρη, είπε η αδελφή μου από την Γερμανία<br />-Μόνο εσύ την καταφέρνεις,είπε ο παππούς-μπαμπάς μου<br />-Αμάν ρε μάνα,θα πάθει η μέση σου είπε η κόρη μου (άλλη Κασσάνδρα κι αυτή)<br /><br />Και όντως αυτή η φορά ήταν διαφορετική και μαμώ την γκαντεμιά μου.<br />Δεν είχε πέσει από την πολυθρόνα της η Τασία που ποτέ δεν έκανε αυτά που έλεγε ο γιατρός. Επεσε στο μπάνιο,στράβωσε και το ψεύτικο γόνατο και που να την σηκώσει ο δάσκαλος, ο πατέρας μου, που θα γελάσετε αν σας πω πως μπήκε στα 89,αλλά το λέει η περδικούλα του ακόμα και την κανακεύει σαν μωρό ο καλός μου.<br />Και πάει που λέτε να την σηκώσει ο Ηρακλής-Παναγιώτα,άντε μια,άντε δυό που να σηκωθεί ένα ακυβέρνητο σώμα.<br />Κι εκεί πάνω κάνουν μια αντίπραξη οι τρεις μετατοπισμένοι μου σπόνδυλοι και η στραβή μου σπονδυλική στήλη που πιέζει το ισχιακό νεύρο εδώ και πολλά χρόνια και δεν ήθελε άλλο...<br />Ξύπνησε κι η νευροπίεση μου από την στεναχώρια και τον πόνο κι αντί ν'ανεβεί κι αυτή η ρουφιάνα έπεσε 3μιση με 6μιση.Και τάβλα η Παναγιώτα δίπλα στην γιαγιά.<br />Ευτυχώς έχουμε συγγενείς και καλούς γείτονες δίπλα μας!<br />Αποτέλεσμα: η Τασία στο νοσοκομείο με σπασμένο πόδι και πρόβλημα στο ξένο γόνατό της κι εγώ μέχρι τις 9 το βράδυ μαστουρωμένη από την Ντικλοφενακ και τα Μεσουλίντ.Και χώρια ο πόνος που δεν περνούσε.<br /><br />Εβγαλα 6 ώρες στο νοσοκομείο χθες, αλλά σήμερα είμαι διπλωμένη στα δύο.Ευτυχώς η Μαρία ανέλαβε την γιαγιά για σήμερα.Από αύριο η σειρά μου.<br /><br />Εκατσα λίγο στο P-C να αποξεχαστώ, αλλά καλύτερα όρθια η καρέκλα με πονάει.Για ξάπλωμα ούτε λόγος...Μόνο το βράδυ στον ύπνο.<br />Ολα τα άλλα πρέπει να τα ρυθμίσω εγώ....<br />Να μην σας τύχει φίλοι μου. Αθλιες καταστάσεις...<br />Και δεν θέλω να αναφερθώ στα χειρότερα γιατί έχουμε κι από αυτά...είναι αυτά που δεν γράφονται προς το παρόν...<br /><br />Ποιος λοιπόν μίλησε για γκαντεμιά?<br />Μάλλον εγώ η γρουσούζα της ενόρασης...<br /><br />Θα σας επισκέπτομαι και πάλι μόλις τελειώσει ...η τιμωρία μου.<br /><br />Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια στις προηγούμενες κακοτυχίες μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8177532637562935533?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-63633073591886908732008-10-12T22:45:00.001+03:002008-10-12T23:19:04.654+03:00Οι περισσότεροι πιστεύω πως θα είδατε στα ΜΜΜ για την δολοφονία της 62χρονης που έγινε στη Θεσσαλονίκη.<br /><br />Η Μ. αναπαύτηκε σήμερα πίσω ακριβώς από το "σπίτι" της Σοφίας.Με τα κεφάλια τους σχεδόν να ακουμπάνε...<br />Ηταν κουνιάδες.<br />Η αδελφή του Κώστα,του άνδρα της ήταν η Μ.<br />Παρασκευή "μετακόμισε" στη γη η Σοφία. Παρασκευή "μετακόμισε" σε άλλους ορίζοντες η Μ. <br /><br />Μιλήσαμε χθες αργά το βράδυ με τον Κ. πολλή ώρα στο τηλ..Δεν βρήκε εισιτήριο να έλθει από την Γερμανία.<br />"Φοβάμαι" μου είπε, μας έβαλε στο στόχαστρο ο Καβαλάρης.<br />Αυτό κράτησα και με παιδεύει ακόμα.<br /><br />Αρχισα κι εγώ να φοβάμαι.<br />Πάντα τριτώνει το κακό.<br />Ποιός έχει αλήθεια σειρά μέσα από τους ομόαιμους και εξ αγχιστείας συγγενείς?<br /><br />ΤΡΈΜΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΆΔΑ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΏΝΕΙ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-6363307359188690873?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-59639133040864844462008-10-03T19:10:00.003+03:002008-10-03T21:22:32.149+03:00Ηπια τον πικρό καφέ...κι ανασκάλεψα χαμένες μνήμες.<br /><br />Μια Δεκεμβριάτικη νύχτα ήρθε στον ανούσιο γήινο κόσμο μας.<br />Ο πατέρας της στα ορυχεία στο Βέλγιο κι η μάνα της να στραγγίζει το γάλα από το συρρικνωμένο βυζί της φτώχειας.<br />Εφυγε στα 12 χρόνια της στις φάμπρικες της Γερμανίας.<br />Εγινε κομμώτρια και ερωτεύτηκε την τέχνη της και τον Κώστα.<br />Είχε ήδη δυο παιδιά σαν την φλερτάρισε ο Μαύρος Καβαλάρης.<br />Τον ξεγελούσε και του κρυβόταν σε σπηλιές και νεροσυρμές, σε δωμάτια νοσοκομείων και στο μηχάνημα της αιμοκάθαρσης.<br />Κι εκείνος όλο την έπαιρνε στο κατόπι και πάσχιζε απεγνωσμένα να κλέψει την "όμορφη" και να την κάνει κέρινη κούκλα στο βασίλειο του.<br /><br />25 χρόνια έπαιζε μαζί του, κι όλο ξέφευγε από την ανελέητη παγανιά που της έστηνε..<br />Την κυνήγησε αλύπητα ο καβαλάρης μέχρι που κατάφερε και την στρίμωξε σαν χάραζε μια Δευτέρα.<br /><br />-Δεν ωφελεί πια...είπαν οι γιατροί<br />-Είναι έγκλημα...είπε η κόρη και η αδελφή<br />-Πέθανε πια...είπαν οι ειδήμονες, ο εγκέφαλος<br /> της είναι πια νεκρός<br /><br />Εκοψαν την παροχή αδρεναλίνης που έκανε την καρδιά να χτυπάει<br />Αποσύνδεσαν το μηχάνημα αναπνευστικής υποστήριξης και ο μαύρος καβαλάρης απέκτησε τελικά το θήραμα του!<br /><br />ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ!!!<br /><br />Την όμορφη την αποχαιρέτησα σήμερα, χαϊδεύοντας μόνο το κρανίο της (τα πλούσια,κόκκινα βαμμένα μαλλιά της έγιναν βορά της φαρμακευτικής αγωγής)<br />Σ'ένα δρύινο "σπίτι" έφτασε στην ανεμοχώρα της από την Γερμανία.<br />Ησυχη και γαλήνια μέσα στην φορμόλη για να κάνει το ύστατο ταξείδι.<br />Γκρίζα σαν την μούμια...αλλά χαμογελαστή! <br /><br />Η Σοφία έφυγε πρώτη μέσα από τα 9 πρώτα ξαδέλφια όπου ήταν η πρώτη γεννηθείσα ψυχή.<br /><br />Ηταν η ομορφότερη από όλους μας...<br />Ηταν...<br />Ηταν η καλύτερη από όλους μας...<br />Ηταν...<br /><br />Γαμώ το κέρατο μου,,,και τον μαύρο καβαλάρη...<br />... το κορίτσι αυτό ήθελε να ζήσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-5963913304086484446?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-4970693524395344142008-09-23T19:05:00.000+03:002008-09-23T19:14:27.337+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SNkQrFuQsEI/AAAAAAAAAa0/gxe34TFTswQ/s1600-h/aa+013.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SNkQrFuQsEI/AAAAAAAAAa0/gxe34TFTswQ/s320/aa+013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249245173133652034" border="0"></a><br /><font style="color: rgb(255, 0, 0);">Το 1996, 800.000.000 άνθρωποι υπέφεραν από πείνα στις αναπτυσσόμενες χώρες.</font><br /><font style="color: rgb(255, 0, 0);">Τα Ηνωμένα Εθνη υποσχέθηκαν πως θα ελαττώσουν στο μισό την παγκόσμια πείνα έως το 2015.</font><br /><font style="color: rgb(255, 0, 0);">Το 2006 ο αριθμός αυξήθηκε σε 820.000.000 άτομα!</font><br /><font style="color: rgb(255, 0, 0);">Σήμερα καθώς βραδιάζει 854.000.000. άνθρωποι θα πάνε να κοιμηθούνε νηστικοί!</font><br /><br />http://www.youtube.com/watch?v=LOi25tHnhu8<br /><br />Κάθε 6'' ένα παιδί στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου πεθαίνει από την πείνα.<br /><br />Έχουμε 7 ημέρες για να βοηθήσουμε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε.<br />Από τις 22 έως και τις 29 Σεπτεμβρίου, δηλώνουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας και συνεισφέρουμε ουσιαστικά στέλνοντας με sms ένα μήνυμα ζωής (αξίας 1E + ΦΠΑ) και φωνάζοντας ''όχι στην πείνα''.<br /><br /><font style="color: rgb(255, 0, 0);">Στείλτε και εσείς με ένα sms τη λέξη ΑΑ στο 19454.</font><br /><br />Τα έσοδα που θα συγκεντρωθούν θα διατεθούν από την ActionAid για την καταπολέμηση της πείνας.<br />Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στο <font style="color: rgb(255, 0, 0);">www.actionaid.gr</font> και ενημερωθείτε πλήρως για το επταήμερο ελπίδας.<br /><br />Η δράση υποστηρίζεται από τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας Cosmote, Vodafone και Wind.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SNkQ7ei1quI/AAAAAAAAAa8/LaNVixmJsR0/s1600-h/aa+016.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SNkQ7ei1quI/AAAAAAAAAa8/LaNVixmJsR0/s320/aa+016.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249245454674537186" border="0"></a><br /><br />Εμεις που είμαστε?<br />ΕΔΩ!!!<br />Χορτασμένοι,αδιάφοροι, χαμένοι στις ανούσιες επιθυμίες μας, και ονειρευόμενοι το καινούριο μοντελάκι του αυτοκινήτου που ποθούμε διακαώς!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-497069352439534414?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-6852506861550223502008-09-09T18:10:00.001+03:002008-09-09T18:15:33.629+03:00Με την Αναστασία είμαστε φίλες απ' το Γυμνάσιο...<br />Χαθήκαμε κατά καιρούς λόγω γάμων, μετακομίσεων, παιδιών, γονιών και αγωνιών, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια συναντιόμαστε (άσχετα αν μένουμε λίγο μακριά) λόγω σκυλιών, γατιών και αδεσπότων ψυχών!<br />Η Αναστασία όταν πήγε να "ξαναζήσει" με τους γονείς της που λόγω ηλικίας είχαν την ανάγκη της , βρήκε την μεγάλη αυλή να την περιμένει για να κάνει το master στη φιλοζωία της. Το μόνο που μπόρεσα να της προσφέρω αυτά τα χρόνια ήταν να κάνω τα εμβόλια και τις θεραπείες στα ζώα της. Κάποτε η αυλή απαριθμούσε πάνω από εξήντα<br />γάτες, οι οποίες όμως σιγά σιγά άρχισαν να λιγοστεύουν από φόλες, ασθένειες και αδέσποτα πεινασμένα σκυλιά που τις ξέσκιζαν...<br />Σε κάποια από τις συζητήσεις μας, την έπεισα να αρχίσει να στειρώνει τα ζώα, ενώ η ίδια είχε αντίθετη άποψη. Σιγά σιγά, τα στειρωμένα αρσενικά άρχισαν να παραμένουν στην αυλή, έχτισε και το δικό της σπίτι αφήνοντας το παλιό των γονιών της -που είχαν πεθάνει- ως στέγη για τα ζώα -κυρίως τα ετοιμόγεννα- , άφηνε φαγητό έξω απ' τον φράχτη για τα πεινασμένα σκυλιά και έτσι επήλθε κάποια ισορροπία.<br />Πέρασα το περασμένο Σαββατοκύριακο "μαζί τους" , με τον Αντώνη αγκαλιά! Ένα εμβόλιο κάναμε μόνο στη Μαυρούλα, αλλά απ' τον Μάρτιο και μετά μας περιμένουν πολλές ενέσεις! Να δούμε πως θα τις μαζεύουμε πάλι!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaGtfIxUTI/AAAAAAAAAYk/NLTFbw_2rA4/s1600-h/papu+082.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaGtfIxUTI/AAAAAAAAAYk/NLTFbw_2rA4/s320/papu+082.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244026932130042162" border="0" /></a><br />Ο ΑΝΤΩΝΗΣ!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaOb8pj4cI/AAAAAAAAAZ8/jrkqCJ-KKFg/s1600-h/papu+049.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaOb8pj4cI/AAAAAAAAAZ8/jrkqCJ-KKFg/s320/papu+049.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244035426907578818" border="0" /></a><br />Η Αναστασία, η Μαυρούλα και... η σύριγγα (δεν είναι junky βρε παιδιά, εμβολιο της κάναμε!)<br />Η νοσοκόμα τράβηξε τις φωτογραφίες...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaH-PZ5BII/AAAAAAAAAY0/uFyGgZLzlYw/s1600-h/papu+045.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaH-PZ5BII/AAAAAAAAAY0/uFyGgZLzlYw/s320/papu+045.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244028319476286594" border="0" /></a>Η Μαυρούλα και ο Ξανθούλης ο γεράκος<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaIo_l4ydI/AAAAAAAAAY8/TupHkzRXRBc/s1600-h/papu+054.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaIo_l4ydI/AAAAAAAAAY8/TupHkzRXRBc/s320/papu+054.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244029053966010834" border="0" /></a><br />Μα ποιος στο καλό θα πετούσε στο δρόμο μια ημίαιμη British cat? Κι όμως...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaSjvcarKI/AAAAAAAAAaU/EDII6eeMrCM/s1600-h/papu+067.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaSjvcarKI/AAAAAAAAAaU/EDII6eeMrCM/s320/papu+067.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244039958848253090" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaScC7Rm2I/AAAAAAAAAaM/z3AgFPGZKCY/s1600-h/papu+065.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaScC7Rm2I/AAAAAAAAAaM/z3AgFPGZKCY/s320/papu+065.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244039826639002466" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaSOMQE9KI/AAAAAAAAAaE/YeqMBaI9D78/s1600-h/papu+064.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaSOMQE9KI/AAAAAAAAAaE/YeqMBaI9D78/s320/papu+064.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244039588624004258" /></a><br /><br />Νιάου - νιάου!<br />Μιαμ - μιαμ!......Ώρα φαγητού από τη μανούλα τους<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaNRlkMy0I/AAAAAAAAAZs/nSx5sb9m-GY/s1600-h/pil.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaNRlkMy0I/AAAAAAAAAZs/nSx5sb9m-GY/s320/pil.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244034149400759106" border="0" /></a> Ο χαδιάρης Τιλ-τιλ!<br />Και of course η μεγαλειότης του: Ο Αντουάν!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaS7pZd59I/AAAAAAAAAac/pB2uiLHGMfM/s1600-h/papu+073.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SMaS7pZd59I/AAAAAAAAAac/pB2uiLHGMfM/s320/papu+073.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244040369542129618" /></a><br /><br />Κι όπως είπε και η Αναστασία...Ακόμα και με λίγα πράγματα μπορούμε να νοιώθουμε ευτυχισμένοι!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-685250686155022350?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-21411214442432265472008-08-27T23:49:00.000+03:002008-08-27T23:50:09.251+03:00...αμφιβάλλω αν το κατάλαβα πως πέρασε.<br /><br />Διακοπές δεν έκανα με την έννοια του ορισμού.<br />Οσες φορές ξεκίνησα για παραθαλάσσιες ατραπούς ο Δίας εξαπέλυσε κεραυνούς και αστραπές.<br />Αφέθηκα στο θέλημα του και κοιμήθηκα ένα απόγεμα στην αμμουδιά αγκαλιά με ένα παρεό και την βροχή.Μετά από αυτό εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια και αφέθηκα στις αναθυμιάσεις από τα κάρβουνα που αφήνουν τα αρνίσια παιδάκια καθώς τα έψηνα πασαλειμμένα με tantori .<br />(σχωράτε με, φιλόζωη είμαι αλλά δεν είμαι ακόμα βετζετέριαν) Ισως κάποτε γίνω...<br />Κι έτσι, μέσα από εκπλήξεις, αγκαλιές και φιλιά με αγαπημένα πρόσωπα, επιθυμίες που δεν μέλλονταν να γίνουν δική μου πράξη ζωής, το καλοκαίρι προχωρούσε.<br /><br />Κι οδήγησα ξανά αυτοκίνητο,(το απέφευγα τα τελευταία χρόνια με την δικαιολογία πως δεν βλέπω καλά) και ξεπέρασα κάποιες φοβίες και λίγες αγοραφοβίες και περπάτησα κατά κόρον σε εμπορικά κέντρα(άσχετα αν έλεγα με πονάνε τα "καλαμάκια μου")τα πόδια μου εννοούσα γιατί ήθελα να φύγω από όλο αυτό το ψεύτικο γήινο πλάνο της άθλιας κατανάλωσης και εκλαϊκευμένης ουτοπικής επίδειξης.<br />Και μπόρεσα και ξεπέρασα εκείνη την νευρικότητα που με έστελνε πάντα στην ασφάλεια του σπιτιού μου. Δεν ήταν ανώδυνο.<br />Ηρθα σε ρήξη με τους οικείους μου γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν πως νοιώθω με τις "δηθεν" αληθινά ανθρώπινες συμπεριφορές.<br />Με έφερε σε αντιπαραθέσεις μαζί τους γιατί ... γιατί άραγε?<br />Μήπως επειδή δεν μπορώ να δεχτώ την "ψεύτικη" ζωή τους"<br />Μήπως επειδή κατανοώ όλα αυτά τα λάθη που θέλουν να μου περάσουν σαν "πρέπει"?<br />Μήπως επειδή η γλώσσα μου λέει τις σκληρές αλήθειες πάντα?<br />Μήπως επειδή σιχαίνομαι τα κεκαλυμμένα κόσμια(δήθεν) αλισβερίσια τους?<br />Μήπως επειδή "δεν γουστάρω ρε μάγκες την ψόφια γκλαμορόζα ζωή σας ?<br /><br />Δεν είμαι γλυκό άτομο.<br />Δεν χαρακτηρίζω τον εαυτό μου σαν μέλι και ζάχαρη.Πικρή σαν το κινίνο είμαι.<br />Ενας επαναστάτης χωρίς όνομα που λουφάζει μέσα στην γιάφκα των ονείρων του.<br /><br /><br />Μήπως χάνω λάδια βρε παιδιά?<br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ulAJV8jYAuI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/ulAJV8jYAuI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br />the summer is over<br /><br />εγω όχι ακόμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2141121444243226547?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-25291762371074318882008-08-02T02:44:00.002+03:002008-08-28T20:05:39.837+03:00<h3 class="post-title entry-title"><span style="font-weight: bold;">H "άρνηση" δεν αλλάζει την αλήθεια. Αργά ή γρήγορα πρέπει να την παρακάμψουμε, γιατί δεν είναι ένα ποτάμι που θα το περάσουμε.Είναι ένας τρισκατάρατος ωκεανός που θα μας καταποντίσει στις τρικυμίες του.Ας μάθουμε τρόπους να κολυμπάμε για να μην πνιγούμε<br /></span></h3><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:arial;">Ο κόσμος της υποκρισίας είναι κλουβί που μας φυλακίζει και όχι το κουκούλι που μας αναγεννά σαν τις χρυσαλλίδες.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να κλέψω από μια ευαίσθητη μπλογκερ (με την άδεια της βέβαια ) το παρακάτω κείμενο.<br />Σαν φιλόζωη από γεννησιμιού που υπήρξα και υπάρχω ακόμα χαίρομαι,που υπάρχουν ΣΗΜΕΡΑ άνθρωποι αναμεταξύ μας.<br /><br />Διαβάστε εδώ!<br />Αξίζει...<br /></span></span></span><a href="http://topatsiouri.blogspot.com/2008/07/blog-post_25.html"> </a><br /><a href="http://topatsiouri.blogspot.com/2008/07/blog-post_25.html">Ο ΛΗΟ...</a><h3 class="post-title entry-title"> </h3> <strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">UPDATE</span></strong>: Εδώ τα νεότερα <a href="http://www.choice4.tv/site/site/index.php#">ευχάριστα!</a><br />Ενα μεγάλο μπράβο και στο <a href="http://www.choice4.tv/site/site/index.php#">choice 4!</a><br />Και στο <a href="http://troktiko.blogspot.com/2008/07/video_2867.html">Τρωκτικό!</a><br /><br />Τον γνώρισα σήμερα.<br />Γνωρίστε τον <a href="http://www.choice4.tv/site/site/videoplay.php?file=http://72.55.188.117/site/flv/403.flv">κι'εσείς.</a><br />Όποιος δε θέλει να δει το βίντεο, αν και είναι πολύ πιο ήπιο από τις φωτογραφίες, ας διαβάσει τον ίδιο το <a href="http://troktiko.blogspot.com/2008/07/blog-post_5027.html">Ληο</a> να αφηγείται την ιστορία του...<br />Η όλους <a href="http://patsiouri.blogspot.com/">τους Λήο </a>που κυκλοφορούν σ'αυτή τη ζωή... στο "Ημερολόγιο ενός αδέσποτου".<br /><br />Και μην ξεχνάτε<br />Δήμαρχος: mayorpor@otenet.gr<br />το mail του δήμου <a href="mailto:dimporu1@otenet.gr">dimporu1@otenet.gr</a><br /><br />και δήμαρχος Χανίων<br /><a href="mailto:dimos@chania.gr">mailto:dimos@chania.gr</a><br /><a href="mailto:tourism@chania.gr">mailto:tourism@chania.gr</a><br />γιατί οι ανωμαλάρες εχουν αποθρασυνθεί και <strong>σουβλίζουν και ψήνουν</strong> αδέσποτα ζώα με την απόλυτη ανοχή των πάντων...<br />Τι καλά του χρόνου να μην πατήσει τουρίστας ζωγραφιστός...<br />Και δε θα πατήσει μάλλον, πηγαίντε κι'εσείς <a href="http://www.thepetitionsite.com/petition/848180770">εκεί</a>, γίνεται πανικός.<br />Ευχαριστώ Αθηνά!<br /><br />http://topatsiouri.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2529176237107431888?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-2237254713609219552008-07-18T22:17:00.002+03:002009-04-05T19:04:50.943+03:00...δεν μπορώ να χαλάσω χατήρι στην <a style="color: rgb(51, 153, 153);" href="http://www.pharaona.blogspot.com/">χαντρένια γητεύτρια</a>!<br /><br />Το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί,<br /><br />είναι προχείρως μεν, ορεξάτως δε δημιουργημένο<br /><br />από 127 βιοχημικούς και ερευνητές τής πυρηνικής φυσικής...<br /><br />Μην ανησυχείτε, αν οι απαντήσεις σας δεν είναι σωστές δε θα μείνετε στην ίδια τάξη... Λοιπόν, οι όροι είναι απλοί...<br /><br />1. Ο καλεσμένος -η, κάνει ανάρτηση με το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί.<br /><br />2. Δίνει τις απαντήσεις του στα σχόλια της ανάρτησής του, σε αυτόν που τον κάλεσε, και κυρίως πάντα, στο xeblogarisma.<br /><br />3. Καλεί 3-7 να κάνουν το ίδιο.<br /><br />4. Στην ανάρτηση του, δεν ξεχνά να βάλει τη διεύθυνση του xeblogarisma για τη διευκόλυνση του παιχνιδιού και των 127 κριτών...<br /><br /><a style="color: rgb(51, 153, 153);" href="http://xeblogarisma.blogspot.com/2008/06/blogo.html"><span style="text-decoration: underline;">xeblogarisma</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 255, 255);">Για να σας δούμε....</span><br /><br /></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 255);">1. ΣΕΞ...<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >άντρες</span><br /><br />β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες<br /><br />γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες<br /><br />δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες<br /><br />ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Αν και στην ηλικία μας, μόνο για κανένα φασκόμηλο είμαστε πια!)<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 255);">2. HOBBY</span><br /><br />α) <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >μαγειρική</span> - γυμναστήριο<br /><br />β) μασάζ -<span style="font-weight: bold;"> <span style="font-size:130%;">ποδηλασία</span></span><br /><br />γ) <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ταξίδια</span> - τοξοβολία<br /><br />δ) συναυλίες - <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >κολύμπι</span><br /><br />ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Και εννοείται βόλτες με το σκάφος...που δεν έχω!)</span><span style="font-weight: bold;"><br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">3. ΤΕΧΝΗ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >α) μουσική</span><br /><br />β) χορός<br /><br />γ) κινηματογράφος - θέατρο<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >δ) λογοτεχνία</span><br /><br />ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Όταν όμως τραγουδάω εγώ...φεύγουν και οι καρακάξες ακόμα!)<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);">4. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ</span><br /><br />α) αριστερά<br /><br />β) κεντροαριστερά<br /><br />γ) κεντροδεξιά<br /><br />δ) δεξιά<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">ε) πάρτο αλλιώς</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Και σχόλιο ουδέν)</span><span style="font-weight: bold;"><br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">5. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >α) μαθηματικά</span> - γεωμετρία<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >β) χημεία - φυσική</span><br /><br />γ) έκθεση και γλώσσα<br /><br />δ) ιστορία - γεωγραφία<br /><br />ε) θρησκευτικά και γυμναστική<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Του περασμένου αιώνα βέβαια!)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">6. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ PET</span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >α) γατάκι</span><br /><br />β) σκυλάκι<br /><br />γ) ψαράκι<br /><br />δ) πουλάκι<br /><br />ε) κροκοδειλάκι<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SHYNTYggj2I/AAAAAAAAAYc/6vLpVsP8fAI/s1600-h/ksescartarisma+083.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SHYNTYggj2I/AAAAAAAAAYc/6vLpVsP8fAI/s320/ksescartarisma+083.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221375444630146914" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SHYNKLSnjqI/AAAAAAAAAYU/f-xeg9-TdaU/s1600-h/ksescartarisma+076.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SHYNKLSnjqI/AAAAAAAAAYU/f-xeg9-TdaU/s320/ksescartarisma+076.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221375286463401634" border="0" /></a>Σμουτς!!!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">7. ΔΙΑΚΟΠΕΣ<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >α) στη θάλασσα</span><br /><br />β) στο βουνό<br /><br />γ) στη Μύκονο<br /><br />δ) στη Γαύδο<br /><br />ε) στην Αθήνα<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Αν και το βουνό έχει άλλες χάρες)<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);">8. ΧΡΩΜΑ<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >α) λευκό</span><br /><br />β) κόκκινο<br /><br />γ) μοβ<br /><br />δ) μπλε<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">ε) μαύρο<br /><br /></span></span> <span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Κάτι σαν σκακιέρα όπως λέμε!)<br /><br /></span> <span style="color: rgb(255, 204, 204);">9. ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ</span><br /><br />α) κρεβατοκάμαρα<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >β) κουζίνα</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >γ) τουαλέτα</span><br /><br />δ) σαλόνι<br /><br />ε) πατάρι<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Η κουζίνα για μαγείρεμα, η τουαλέτα τόπος αυτοσυγκέντρωσης!)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">10. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >α) 7 ώρες</span><br /><br />β) 7 ημέρες<br /><br />γ) 7 μήνες<br /><br />δ) πάνω από 7 χρόνια<br /><br />ε) ε, όχι και 7 χρόνια._<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(Ουφ! ...και πολύ ήτανε!)<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">Σας τα έγραψα τα σουσούμια μου και εγω...αν βοηθήσουν σε κάποιον καλό σκόπο...παρακαλώ να με ειδοποιήσετε!</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">Φαραόνα μου ανταποκρίθηκα στην πρόσκλησή σου, οι περισσότεροι έχουν γράψει, οπότε καλώ όποιον δεν έφυγε ακόμα για διακοπές και περάσει από εδώ αν ενδιαφέρετε για τον καλό σκοπό (που εγώ δεν έμαθα ακόμα ποιος είναι) να μας πει κουβέντες για τον εαυτό του.</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-223725471360921955?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-70434905235625514132008-07-04T20:37:00.006+03:002008-08-28T20:04:54.837+03:00Για πρώτη φορά διάβασα στο κονάκι της <a href="http://roadartist.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 204, 204);">roadartist</span> </a> για τις απόψεις-παράπονα-επιθυμίες-προβληματισμούς του μέσου Έλληνα απέναντι σε αυτούς που μας κυβερνούν (με την δική μας ψήφο βεβαίως!)<br />Η <a href="http://twinklestarblogspot.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"> Astria</span> </a> μου έστειλε το ταχυδρομικό της περιστέρι το οποίο είχε ένα μήνυμα δεμένο στο πόδι του.<br />Εγραφε:<br />1)Πάρε μια πένα<br /><br />2)Βούτα την στο μυαλό σου...<br /><br />3)...γράψε 3 προτάσεις που θα έλεγες μπροστά σε αυτούς που μας κυβερνούν!<br /><br />Καλή μου Αστρια ,το μελάνι ξεθύμανε στο μπουκάλι, η πένα έσπασε και το μυαλό μου κουρκούτιασε ψάχνοντας τα κακώς κείμενα αυτού του τόπου.<br />Kαι στους πολιτικούς θα έλεγα: Αει και ........... άχρηστοι και χαραμοφάηδες!<br /><br />Από τότε που έκανα τις πρώτες πολιτικές μου αντεπαναστάσεις και βαρυστομάχιασα με τα ανεκπλήρωτα όνειρα και τα παχιά λόγια που έφαγα, ορκίστηκα στον εαυτό μου να μην ξαναπάρω θέση στα πολιτικά δρώμενα.Και έτσι θα κινηθώ και τώρα.<br />Θα πιαστώ από τα γραφόμενα σου Αστρια και θα ομολογήσω!<br /><br />...πως ο Πλάτωνας στήριξε την ιδανική πολιτεία στην συνείδηση των πολιτών και όχι στους αιρετούς. Αυτοί θα έπαιζαν ένα ρόλο "διαμεσολαβητών "και δεν θα είχαν την απόλυτη εξουσία.<br />Εμείς όμως, με την ψήφο που απορρέει είτε από προσωπικά συμφέροντα είτε από το ρουσφέτι στο οποίο είμαστε εθισμένοι τους δίνουμε την απόλυτη εξουσία "ελαφριά τη καρδία".<br />Θελέστα μας και παθέστα μας, που λένε και οι γεροντότεροι.<br /><br />...και γιατί να νιαστούνε? Εμείς φταίμε που δεν νοιάζονται.Εμεις πληρώνουμε τις τεθωρακισμένες Μερσεντές και τους πρώην ΟΫΚΑΔΕΣ μπράβους. Κάνουμε τεμενάδες πίσω από ένα γκισέ κάποιου δημοσίου οργανισμού και ποτέ δεν ορθώνουμε ανάστημα στον κάθε υπαλληλίσκο που διορίστηκε μέσω του πολιτικού του συνδέσμου και μας έχει στο φτύσιμο.Γιατί να νοιαστούν για τους αρρώστους,τους φτωχούς ,τις άπορες μητέρες κλπ κλπ? Νοιαστήκαμε μήπως εμείς? Πλάθουμε τους πολιτικούς μας κατ' εικόνα και ομοίωση. Αυτοί που νοιάζονται πραγματικά για το λούμπεν προλεταριάτο δεν ψηφίζουν κανέναν. Λευκό ρίχνουν,ή σε καμιά οικολογική παράταξη βάζουν σταυρό (όχι πως θα βγει) απλά έτσι, από αντίδραση και αντιπερισπασμό.<br />Και άντε να πιάσουμε και το περιβάλλον!<br />Τι κάνουμε εμείς?Πόσοι από εμάς έχουν στα μπαλκόνια τους ξεχωριστές σακούλες σκουπιδιών? Πόσοι από εμάς κάνουμε ανακύκλωση οργανικών σκουπιδιών (κομποστ)? Πόσοι από εμάς περιθάλψαμε τα αδέσποτα της γειτονιάς μας, να τα ταΐσουμε, να τα στειρώσουμε, να δημιουργήσουμε στέγες γι'αυτά στις πυλωτές μας?Πόσοι από εμάς γίναμε εθελοντές στα γεύματα τις εκκλησίας (αν και δεν το γουστάρω το παπαδαριό. Κράτος εν κράτει είναι και αυτοί). Εθελοντές σε οργανώσεις που πασχίζουν να σώσουν την χλωρίδα και την πανίδα του τόπου μας.(Οχι με χρήματα ,με εθελοντική εργασία εννοώ)!<br /><br />...οχι μόνο δεν υπάρχει αξιοκρατία αλλά υπάρχει αθέμιτος συναγωνισμός,υπάρχει δολιοφθορά, ρουσφετολογία, σπιουνιά, καχυποψία και το σλόγκαν "ο θάνατος σου η ζωή μου".<br />Κι αν είχα να πω κάτι σ΄έναν πολιτικό θα του έλεγα:Μπράβο ρε μάγκα μου,καλά τα κατάφερες, αφού βρήκες πολλούς μαλάκες σαν κι εμένα και σε βάλαμε στο θρόνο, εύγε μας!<br />Γενικώς οι περισσότεροι το συμφέρουν τους βλέπουν και όχι το καλό του τόπου και το όφελος των πολλών ,οπότε ας αρχίσουμε καλύτερα να μιλάμε μεταξύ μας(όσοι έχουμε ψυχή βέβαια και μπορούμε να ξεφύγουμε από το ρουσφέτι και την εξαγορά συνείδησης για μια καλή θέση στο δημόσιο και τα άλλα είναι μόνο λόγια...λόγια!Κοινώς να'χαμε να λέγαμε!<br /><br />Αγαπητή Αστρια, αγαπητοί φίλοι..,<br />Την ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα μόνο ΕΜΕΙΣ μπορούμε να την κάνουμε και όχι τα καραγκιοζάκια με τα τις Armani γραβάτες ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7043490523562551413?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-78410731796649075752008-05-27T16:39:00.012+03:002009-03-17T23:13:24.718+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SDwOvadGdFI/AAAAAAAAAVg/HjcGbVZdj1U/s1600-h/liar.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 303px; height: 278px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SDwOvadGdFI/AAAAAAAAAVg/HjcGbVZdj1U/s320/liar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205051477051470930" border="0" /></a><br />Η <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://rvoulgari.blogspot.com/">Ραλούκα</a> με προσκάλεσε για τις 3 αλήθειες και 1 ψέμα. Και μιας και "ο Μάρτης δεν λείπει απ' την Σαρακοστή", είπα και γω να σας γράψω για τις βλακείες μου -όχι πως σας νοιάζει φυσικά- αλλά κουβέντα να γίνεται!<br /><br />Λοιπόν...<br />Περιμένω να μου πείτε σε ποιό απο τα 4 λέω ψέμματα!<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">1) Στα νιάτα μου, έχω φωτογραφηθεί κατά κόρον για εφημερίδες και περιοδικά!</span><br /><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span>Εκείνα τα τομάρια από μαύρους πάνθηρες, τσιντσιλά (και ό,τι γουνοφόρο ζώο βάζει ο νους σας) που με αγκάλιασαν τότε, με κατάντησαν μετέπειτα μια καλή, φιλόζωη νοικοκυρά!<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">2) Έκανα κόντρες με μηχανόβιους για στοιχήματα!</span><br /><br /></span>Καλή και φιλόζωη νοικοκυρά μπορεί να έγινα, αλλά η αδυναμία για τις χιλιάρες μηχανές παρέμεινε ειδικά όταν διαπίστωσα ότι παίζει και χρήμα στη μέση...<span style="font-weight: bold;"><br /></span><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">3) Πέρασα τρία εξάμηνα της ζωής μου, στην Αφρική με τους γιατρούς του κόσμου!</span><br /><br /></span>Εκτός από φιλόζωη που έγινα, ήμουν και φιλάνθρωπη. Οι λιγοστές γνώσεις ιατρικής που απέκτησα στο πανεπιστήμιο-το οποίο παράτησα λόγω γάμου, με βοήθησαν να "ζήσω" ένα από τα πιο συγκλονιστικά κομμάτια της ζωής μου...(εκεί όμως δεν έπαιζε το χρήμα στη μέση)<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">4) Σε ένα από τα ταξίδια μου, είδα ένα Ανακόντα να τρώει ένα μεγαλόσωμο ζώο!</span><br /><br /></span>Μη με ρωτήσετε τί ζώο ήταν, είχε καταπιεί ήδη το μισό και δεν γνωρίζω τα είδη των τροπικών χωρών. Αλλά φαινόταν να 'ναι κάτι μεταξύ γουρουνιού και κατσικιού.<br /><br />Άντε λοιπόν να δω πόσο καλοί φυσιογνωμιστές είστε!...ή πόσο καλή ψεύτρα είμαι εγώ!<br />Η απάντηση σε 4-5 μέρες...<br /><br />Να ζητήσω και εγώ από τα γνωστά και άγνωστα κορίτσια μου, αν θέλουν, να ακολουθήσουν τα Αληθοψέματα:<br /><br /><a style="color: rgb(255, 204, 204);" href="http://marialena.blogspot.com/"> Μαριαλένα</a> (μα που μου χάθηκες εσύ?)<br /><a style="color: rgb(255, 204, 204);" href="http://nerenia3.blogspot.com/"> Μερένια</a> (άντε να πούμε και κανα ψέμα)<br /><a style="color: rgb(255, 204, 204);" href="http://roulakaramitrou.blogspot.com/"> Ρουλιώ</a> (για πες, για πες...)<br /><a href="http://kathimerinitrella.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"> Μαρινούλι</span> </a> (αν δεν έπαιξες και θές, έδω είμαστε)<br /><br />Ξημερώνοντας 30 του Μάη.<br /><br />Αγαπημένες μου, είμαι τελικά πολύ καλή ψεύτρα???<br /><br />Ξυπόλυτη: Δεν προλάβαμε να πούμε πολλά...<br />Αστρια: Με αμφιβολία το 1, ε???<br />Φαραόνα: Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, πάλι δεν νομίζω να μας φτάσει ο χρόνος για εξομολογήσεις...<br />Ραλού: Τα έψαξες πονηρή γατούλα μου, αλλά αμφέβαλλες για τις αλήθειες...<br />Ντι-ντι: Αλλο τι θέλουμε και άλλο τι μας προκύπτει...<br />Ρουλιώ: Γατόνι, σαν την Ραλού κι εσύ ε???<br />Φωτεινούλα: Ολα έχουν κάποιες αξίες! Και στην προκειμένη το χρήμα ήταν για άλλους...<br />Μαριαλένα: Εσύ τα ξέρεις από πρώτο χέρι όλα!!!<br /><br />Να λοιπόν ποιες είναι οι αλήθειες και το ψέμα.<br /><br />1) Στα 19 μου, έτυχε να γνωρίσω κάποια άτομα στο εξωτερικό που με έμπασαν σε αυτή την "δουλειά". Δεν θα αναφέρω ονόματα, πάνε τόσα πολλά χρόνια πια! Σίγουρα αν ζούνε τώρα θα αναθυμούνται τις αναμνήσεις τους μόνο. Σιγά, σιγά με κουβάλησαν για τις δουλειές τους και στην πατρίδα μου.<br />Για μια έφηβη φοιτήτρια όμως, που έκοβε το τσιγάρο στην μέση για να το κάνει 2, τα λεφτά ήταν πολλά!<br />Πράγματι δεν είμαι ματαιόδοξη Μερένια μου.<br />Δούλευα μόνο όταν "ξέμενα" από χαρτζιλίκι και για κάποιους καλούς φίλους και πολλές φορές δωρεάν (για κάποιες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, που δεν θα σας πω υπό την αιγίδα ποιάς Πρώτης-τότε-Κυρίας- ήταν γιατί θα με κράξετε σίγουρα. Γι αυτό και δεν θέλησα να γίνω "αυτό" που ήθελαν αυτοί να γίνω...<br />(πρώτη αλήθεια)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8vPKdGdZI/AAAAAAAAAYA/ZdO3tTPtG_U/s1600-h/2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8vPKdGdZI/AAAAAAAAAYA/ZdO3tTPtG_U/s320/2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205931631814538642" border="0" /></a>Oχι, δεν είναι δικό μου αυτό το εξαίσιο black diamond mink! Αργότερα αποφάσισα πως θα προτιμούσα να βλέπω ζωντανά αυτά τα ζωάκια!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8vjqdGdaI/AAAAAAAAAYI/FfrHrfIy6qk/s1600-h/3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8vjqdGdaI/AAAAAAAAAYI/FfrHrfIy6qk/s320/3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205931984001856930" border="0" /></a>Φαραώνα μου, αυτό το φόρεμα ήταν σαν να βγήκε από τα μαγικά σου χέρια. Υφασμένο μετάξι και όλο το κορσάζ πλεγμένο με το βελονάκι.<br /><br />2) Οταν γύρισα ξανά, αφού πρώτα γέννησα, στο θαλασσοχώρι γνώρισα έναν νεαρό που μόλις είχε απολυθεί από φαντάρος. Από πλούσια οικογένεια της περιοχής γόνος, οι συνομήλικοι του τον φώναζαν "Πάπα", γιατί πάντα πλήρωνε για τους μη έχοντες. Αν ήμουν νεώτερη και όχι παντρεμένη θα τον ερωτευόμουν σίγουρα, ένας άγγελος ήταν και στην όψη και στην ψυχή. Με έβαλε στο τριπάκι των στοιχημάτων με ένα περίεργο τρόπο. Εκανε "αγώνες χρονομέτρησης" 10 γύρους γύρω από το οβάλ πάρκο της πλατείας, και μου πρόσθετε ωρολεπτά στους γύρους των στοιχημάτων ...επειδή ήμουν θηλυκό! Πολλά χιλιάρικα κερδήθηκαν τότε και πήγαν στους "μη έχοντες" από τους έχοντες! Μεγάλη φάτσα το αγόρι, και εκείνη την χιλιάρα Καβασάκι ακόμα την θυμάμαι να χαϊδεύω το ρεζερβουάρ της και να της λέω "πάμε" ...<br />Αυτό είναι το επαναστατικό μου παρελθόν Ραλού! (και μόνο αυτό?)<br />Αυτά ήταν τα στοιχήματα Φωτεινή! Για τους "μη έχοντες".<br />( δεύτερη αλήθεια)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8NIadGdLI/AAAAAAAAAWQ/zdlKblADj40/s1600-h/1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8NIadGdLI/AAAAAAAAAWQ/zdlKblADj40/s320/1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205894132455077042" border="0" /></a>Αυτό το 750ράκι κουκλί ήταν δικό μου πάντως σε πολλές διαδρομές και ...πεσίματα!<br /><br />Κι εδώ είναι το ψέμα!!!!<br />Ημουν συνδρομήτρια και φίλη με αρκετά ενεργά μέλη των γιατρών του κόσμου (ειδικά με την καλή μου Λένια).<br />Οσες φορές μου πρότεινε να πάω στις "αποστολές" μαζί της όλο και κάτι τύχαινε και "ο άρτος ημών ο επιούσιος" τα έφερνε ανάποδα.<br />Οχι Ντιντι μου δεν πήγα!<br />Οχι φίλες μου δεν πήγα ποτέ!<br />Αλλά που ξέρεις Ξυπόλυτη? Ουδείς γνωρίζει το τι μέλλει γενέσθαι...<br />Επισκέφτηκα την Βόρεια μόνο Αφρική...αλλά όχι με τους γιατρούς του κόσμου.<br />Και όχι σαν τουρίστρια...<br />Αλλη δουλειά αυτή! Μια από τις τόσες που έκανα...Ωχχχχ<br /><br />4) Ναι Ραλού, στην Νότια Αμερική ζει η Ανακόντα, όπου δεν έχω πάει ποτέ. Αλλά το είδα στην Γερμανία στο<a href="http://giotavita.blogspot.com/2008/02/frankfurt-senckenbergermuseum.html"><span style="font-weight: bold;"> </span>Senckenbergermuseum </a> τον περασμένο Φλεβαρη.<br />Οχι στο Νασιοναλ Τζεογκράφικ. Πεθαμένο μεν, αλλά σαν ζωντανό, μέσα σε ένα γυάλινο δωμάτιο (έγραφε πως τη βρήκαν αφού έπαθε ασφυξία -η λαίμαργη - από το θήραμα της).<br />(η τελευταία αλήθεια)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8aNadGdUI/AAAAAAAAAXY/LPpJMmXVNGU/s1600-h/S6002969.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8aNadGdUI/AAAAAAAAAXY/LPpJMmXVNGU/s320/S6002969.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205908512005584194" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8Y0adGdRI/AAAAAAAAAXA/rdK3hgDl1L8/s1600-h/S6002971.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8Y0adGdRI/AAAAAAAAAXA/rdK3hgDl1L8/s320/S6002971.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205906982997226770" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8bgqdGdXI/AAAAAAAAAXw/OiqIZEFh788/s1600-h/S6002970.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8bgqdGdXI/AAAAAAAAAXw/OiqIZEFh788/s320/S6002970.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205909942229693810" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SD8QNadGdOI/AAAAAAAAAWo/_o5WWphNkrk/s1600-h/S6002971.JPG"><br /></a><br /><span style="font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7841073179664907575?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-75764611302633948642008-05-18T00:12:00.002+03:002008-12-09T03:43:42.856+02:00Μαρία:<br />Ουφ!έφυγε η μάμα και μιας και θα μείνω μόνη με τον καλό μου λίγες μέρες ας συμμαζέψω λίγο το σπίτι.<br />Αυτό το σουτιέν μάλλον για τα άπλυτα είναι,ας στρώσω τώρα το κρεβάτι και μετά βάζουμε το πλυντήριο.<br />Ακατονόμαστος:<br />Πω,πω τι άσπρο και μαλακό είναι τούτο?Σαν φουρφουρένια γατούλα.Οχι σαν εκείνη την στρίγγλα την γαλανομάτα που μας το παίζει Σιάμ πριγκιπέσα και συνεχώς με αγνοεί!Λείπει και η μάμα αλλά αυτό έχει την μυρωδιά της.Αχχχχχχ ας το πάρω αγκαλιά να κοιμηθώ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC8aDTUz4II/AAAAAAAAAUg/iBcqzNattyI/s1600-h/k+v+002.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC8aDTUz4II/AAAAAAAAAUg/iBcqzNattyI/s320/k+v+002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201404738665701506" /></a><br /><br />Ακατονόμαστος.Την έχει πέσει στον ύπνο με...το σουτιέν αγκαλιά!<br />Μαρία:Βρεεεε Μπεζεβένγκη πάλι τα λάστιχα μασάς?<br />Ακατονόμαστος:Φτου γμτ δεν μ'αφήνουν να ησυχάσω με την ασπρογατούλα μου αγκαλιά.Δυο τιράντες και ένα βρακί μάσησα και το κάνουν θέμα ολόκληρο...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC8cADUz4JI/AAAAAAAAAUo/yyhPNwSKGm4/s1600-h/k+v+003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC8cADUz4JI/AAAAAAAAAUo/yyhPNwSKGm4/s320/k+v+003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201406881854382226" /></a><br /><br />Μαρία:Πούμααααα ασε το σουτιέν ήσυχο...<br />Ακατονόμαστος:Δε πα να λες!Με βλέπεις πως σε βλέπω?Αντε βάλε καμιά κροκετούλα να συνέλθω απο τις φωνές σου.Και που'σαι,μικρά αν ρίξω μπατσούλα στην Κανέλλα εσύ θα φταις.<br />Αχ που είναι η μάμα να με βάλει σε τάξη?Εξώκοιλα πάλι ο άθλιος...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC8g6jUz4KI/AAAAAAAAAUw/xWLa62uefuw/s1600-h/k+v+004.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC8g6jUz4KI/AAAAAAAAAUw/xWLa62uefuw/s320/k+v+004.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201412284923240610" /></a><br /><br />Σαν γύρισα τον βρήκα πάλι άτακτο να μασάει εσώρουχα και να τυλίγεται στις πυτζάμες μας.Εχει μια τρέλα με τις μυρωδιές του σώματος ο Ακατονόμαστος.<br /><br />Το ταξείδι μου ήταν όμορφο σε όλες τις παραμέτρους εις τας Αθήνας.Είδα παλιούς φίλους(πριν από20-40 χρόνια φιλίας)και γνώρισα καινούριους ανθρώπους.<br />Μαντέψτε!!!<br />Μπλογκερούδες ηταν!<br />Γοητεύτηκα απο την <a href="http://www.pharaona.blogspot.com/"><span style=font-weight:bold;>Faraona</span></a><br />Ξετρελλάθηκα με το χιούμορ της <a href="http://www.kathimerinitrella.blogspot.com/"><span style=font-weight:bold;>Marinas</span></a><br />Ειδα και το αγαπημένο μου <a href="http://www.marialena.blogspot.com/"><span style=font-weight:bold;>Marialenaki</span></a><br />Απολαύσαμε την θάλασσα της Βάρκιζας,φάγαμε,ρίξαμε και τα ούζα μας και προπάντων γελάσαμε!Η μάλλον ξεραθήκαμε στο γέλιο...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC80pTUz4LI/AAAAAAAAAU4/iO2ozldYwEA/s1600-h/May308+017.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC80pTUz4LI/AAAAAAAAAU4/iO2ozldYwEA/s320/May308+017.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201433978803052722" /></a><br />Είναι όμορφα οι άγνωστοι να γίνονται γνωστοί.<br />Κούκλες μου είμαι πανευτυχής που σας γνώρισα!<br /><br />Ακατονόμαστος:<br />Πήρε το αυτί μου μάμα, πως η Φαραωνα και η Μαρίνα έχουν γάτες.Καμιά κούκλα και για μας θα κανονίσετε ή θα με φάει το μαράζι με την άπιστη Κανέλα? <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC81UzUz4MI/AAAAAAAAAVA/xj8SfWyS7k8/s1600-h/k+v+030.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SC81UzUz4MI/AAAAAAAAAVA/xj8SfWyS7k8/s320/k+v+030.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201434726127362242" /></a> <br /><br />Μαρία:Μην τον ακούς μάμα μεγάλος απατεώνας είναι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7576461130263394864?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-57787595758188971892008-05-09T14:11:00.003+03:002009-02-27T03:29:01.679+02:00H Μπελλα και ο Τιγρης (3)<br /><br />... Άνοιξα την πόρτα μισοκοιμισμένη.<br />- Τί να πάμε να βρούμε ρε Τασούλα πρωινιάτικα? Τί φταίω και με ξυπνάς απ' τ' άγρια χαράματα?...Άντε κάνε τον καφέ μας να με πεις τί συμβαίνει πάλι.<br />Μέχρι να ντυθώ, είχε ετοιμάσει τον καφέ και η γλώσσα της πήγαινε ροδάνι.<br />- Από προχθές το βράδυ ακούω νιαουρίσματα κλαματερά. Δεν έδωσα σημασία. Ψες όμως όλο το βράδ' δεν μ' άφησαν να κοιμηθώ τα σκασμένα!<br />- Και γω γιατί δεν άκουσα τίποτα?<br />- Γιατί είναι απ' την πίσω πλευρά μαρ' χαζή, απ' την δικη μ' κάμαρα!<br />- Ε ίσως να 'ναι από καμιά γάτα των γειτόνων που γέννησε.<br />- Α, άκου να σε πω...μπορεί να ξερς παραπάν' γράμματα από μένα, αλλά 'γω και στ' Αυστραλία που μεγάλωσα τσομπάνς ήταν ο μπαμπάς μ' και σκυλούδια και γατούδια είχαμε και ξέρω πότε κλαίει το ζώο δίχως τη μάνα τ' .<br />Μου έριξε και το σχετικό σεμινάριο περί του θέματος και ξεφύσηξε:<br />-Ουφ! Άντε πάμε τώρα να δούμε τί γίνεται.<br />Βγήκαμε από την αυλή στον χωματόδρομο για την παραλία. Η υγρασία περόνιαζε τα κοκκαλάκια μας κι ένας συφοριασμένος ήλιος έπαιζε κρυφτό με τα μαύρα σύννεφα. Η βροχή ήταν έτοιμη να μας πνίξει πάλι. Στήσαμε αυτί αλλά εκτός από κάτι μπουμπουνητά, τίποτα άλλο δεν ακουγόταν.<br />Το σπίτι απείχε από τη θάλασσα γύρω στα 150-200 βήματα. Αποξεχασμένες από τη συζήτηση, αργήσαμε να καταλάβουμε αυτό που συνέβαινε γύρω μας. Αλληλοκοιταχτήκαμε βουβές σαν είδαμε τι ήταν...<br />- Πάμε να φύγουμε...μη κοιτάς!<br />- Θέλω να κάνω εμετό, ανακατεύομαι!<br />- Κρατήσου, πάμε σπίτι...<br />Μ' έπιασε αγκαζέ και με γύρισε με βία στο δρομάκι.<br />Μια μακρινή βροντή ακούστηκε και οι πρώτες σταγόνες άρχισαν να πέφτουν. Γύρισα το κεφάλι μου πίσω προς την αμμουδιά.<br />- Μην κοιτάς, είπε και μ' άρπαξε απ' το μαλλί. Το παιδί στην κοιλιά θα πάρει την εικόνα του θανάτου!<br />Έτσι πίστευε η Τασούλα, έτσι την έμαθαν. Το τότε παιδί στην κοιλιά δεν έχει καμιά ανάμνηση από την εικόνα του θανάτου, εγώ όμως ακόμα την έχω ζωντανή στο μυαλό μου, 25 χρόνια μετά.<br />Ένας καμβάς η άμμος, κεντημένος από νεκρές και σπαρταρίζουσες μαύρες φτερούγες, απλωμένες πάνω σε άσπρες κοιλίτσες. Η παραλία όλη ήταν στρωμένη με νεκρά χελιδόνια, που τα εξόντωσε η άνοιξη ενώ πολεμούσε ακόμα με τον σκληρό χειμώνα...<br />...Άνοιξε την πόρτα και με κάθισε στον καναπέ. Όταν μου φερε την πετσέτα να σκουπιστώ, την κοίταξα. Τα μαλλιά της είχαν σγουρίνει περισσότερο με την βροχή. Τα μάτια της ήταν ακόμα θολά και σταγόνες έλαμπαν στα κόκκινα από το κρύο μάγουλά της. Δεν ήταν βρόχινες...Η Τασούλα είχε δακρύσει.<br />Με πήρε μαζί της επάνω στο σπίτι της, μαγείρεψε και παίξαμε με τα δύο αγοράκια της, που τα φερε η πεθερά της, το ένα απ' το νηπιαγωγείο και το άλλο απ' το σπίτι της. Ο Δ. έλειπε πάλι για δουλειές στη Θεσσαλονίκη. Ο άντρας της ήταν εργολάβος και δούλευε ως αργά το βράδυ.<br />Κατά το απόγευμα η βροχή σταμάτησε. Έβλεπα τηλεόραση και έπαιζα με το μικρό, σαν ορμάει η Τασούλα στο σαλόνι και λέει.<br />- Έλα, έλα ν' ακούσεις απ' την κάμαρη μου.<br />Πήγα και άκουσα τελικά. Φωνούλες, φωνούλες σπαραχτικές και απεγνωσμένες.<br />- Πάμε, της λέω, θα τα βρούμε.<br />Έβαλε τη φωνή στην πεθερά ν' ανέβει να προσέχει τ' αγόρια και βγήκαμε πάλι στο δρομάκι.<br />- Τασούλα δεν αντέχω να πάω στην παραλία πάλι.<br />- Όχι, όχι δεν θα πάμε. Άλλωστε δεν μπορεί να 'ναι κει. Απ' εδώ δεξιά ακούγονται.<br />Πράγματι από εκεί ακούγονταν.<br />Ένα σπίτι χτίζονταν εκεί. Τα θεμέλια είχαν σκαφτεί και τα πέλματα ήταν ακόμα καλουπωμένα.<br />Ένα αχνό νιαουρητό ακούστηκε.<br />- Εδώ είν' Γιώτα. Σίγουρα εδώ.<br />Πήγαμε στο χείλος του σκάματος -δυο-τρία μέτρα βαθύ ήταν περίπου- αλλά τίποτα δεν φαινόταν.<br />- Θα κατέβω να δω.<br />- Πως θα κατέβεις ρε Τασούλα, θα σπάσεις κανα πόδι.<br />- Περίμενε! Κατέβασα ιδέα!<br />Σε χρόνο μηδέν, πήγε κι έφερε την σκάλα από το σπίτι.<br />Κατέβηκε η τρελέγκω και...τα βρήκε.<br />Τρία ήταν, πεταμένα σε μια χάρτινη σακούλα που έγραφε "Τσιμέντα Τιτάν". Μου τα έδωσε με το χαρτί-σάβανο, ανέβηκε, πήρε παραμάσχαλα την σκάλα και κινήσαμε οι δύο γραφικές του χωριού για το σπίτι.<br />- Που θα τα βάλουμε Τασούλα? Έχουμε και τα σκυλιά στο μπαλκόνι.<br />- Το σκέφτηκα ήδη, άσε.<br />Πίσω ακριβώς από το σπίτι ήταν η αυλή της πεθεράς της. Το παράθυρο της μίας μου κάμαρας έβλεπε εκεί. Δυο καμαράκια και μια κουζινούλα ήταν όλο της το βιος. Γερασμένη πρόωρα από τις δουλειές στον κάμπο και τα λιόδεντρα η κυρά-Κατίνα, αλλά με μια νεανική φλόγα στα μάτια, αφού η χρυσή καρδιά της ήταν γεμάτη αγάπη και καλωσύνη. Σαν μας πήρε είδηση, πως κάτι μαστορεύουμε στην αυλή με τη νύφη της, βούτηξε τ΄αγόρια και ήρθε. Μας βρήκε κουτιά και πανιά για στρώσιμο και τα γατιά βρήκαν "σπίτι" στην καλυβούλα για τις κατσίκες, παρέα με τη μαμά-κατσίκα και τον κυρ-Τράγο.<br />Δυο παρδαλά ήταν κι ένας τιγρέ χρώματος, που βαφτίστηκε στο λεπτό "Τίγρης". Τα μάτια τους ήταν κλειστά από το πύο και η πανλευκοπενία τα τραβούσε προς τον παράδεισο των γάτων.<br />Πολλές κουρτίνες ανοιγόκλεισαν από τ' απέναντι σπίτια.<br />- Μας κοιτάνε Τασούλα, αναρωτιούνται τί κάνουμε.<br />- Άστους μωρέ...θα μας συνηθίσουν.<br />Και πραγματικά, αν όχι όλο, το περισσότερο χωριό "συνήθισε" και άλλαξε συμπεριφορά ως προς τα ζώα.<br />- Γιώτα τούτα ούτε περπατάν, ούτε να φαν μπορούν, θα πεθάνουν! Πως θα τα ταΐσουμε?<br />- Με μπιμπερό, όπως ταΐζαμε τα ζώα που ψοφούσαν οι μανάδες τους, είπε η πεθερά της.<br />- Ακριβώς κυρα-Κατίνα. Μόνο που εδώ θέλει σταγονόμετρο!<br />Δεν θυμάμαι ποια απ' τις τρεις βρήκε ένα ξεχασμένο μπουκαλάκι με σταγονόμετρο. Το γάλα βράστηκε στα γρήγορα και με πολύ υπομονή, καταφέραμε να γεμίσουμε λίγο τις τρεις άδειες κοιλίτσες. Ένα βαμβάκι με κολλύριο καθάρισε το πύο από τα μάτια και τα αφήσαμε να ησυχάσουν.<br />- Κυρα-Κατίνα δεν θα τα πειράξουν οι κατσίκες?<br />- Όχι κόρη μ', άκακες είναι.<br />Στήσαμε λίγο καραούλι με την Τασούλα αλλά τα ζώα ξάπλωναν ήδη δίπλα στο κουτί.<br />Την άλλη μέρα το πρωί, ανέβηκα εγώ στην Τασούλα για καφέ και τηλεφώνησα στον κτηνίατρό μας τον Βασίλη.<br />- Καλημέρα Βασίλη.<br />- Καλημέρα, αλλά δεν φαντάζομαι να με είδες στον ύπνο σου και με θυμήθηκες πρωί-πρωί! Τι θέλεις πάλι?<br />Του είπα εν ολίγοις τα καθέκαστα και άρχισε πάλι τις φωνές...<br />- Βρε μυαλό δεν θα βάλεις εσύ? Έχεις που έχεις το πρόβλημα, ν' αρπάξεις και κανα τοξόπλασμα και παιδί να μην κάνεις ποτέ!<br />Το πρόβλημα ήταν πως στον τρίτο μήνα, ο εγκέφαλός μου, άρχισε να κάνει ό,τι του κάπνιζε... Θεώρησε το έμβρυο "ξένο σώμα". Παράσιτο? Δεν ξέω πως την είδε και δημιούργησε μια στρατιά λευκών αιμοσφαιρίων με σκοπό την αποβολή του. Τελικά, αφού μπουκώθηκα στις ορμόνες εώς τον ένατο, γέννησα και γω η καψερή!<br />- Τώρα ότι έγινε, έγινε! Σταμάτα να φωνάζεις και λέγε τί κάνω.<br />- Καλά κάνει και σε μαλών', φώναξε η Τασούλα από την κουζίνα. Αλλά φταίω και γω που σε σπρώχνω στις παλαβομάρες σου!<br />- Θα πάρεις Ospen για παιδιά και αν καταφέρεις να βρεις τη δόση και δεν τα δηλητηριάσεις τα ξαναλέμε!<br />Στείλαμε ένα γειτονόπουλο στο μεγάλο χωριό και μας έφερε το αντιβιωτικό.<br />(Βασίλη τον λέγανε και αυτόν και περνάει ακόμα κατά καιρούς να με δει, αλλά ακόμα δεν του συγχώρησα που πάτησε με το φορτηγό του μπαμπά του λίγο καιρό μετά, το ένα από τα γατιά).<br />Το επόμενο Σαββατοκύριακο ήρθε ο Βασίλης με την οικογένειά του και την ιατρική του τσάντα για να μας επισκεφτούν. Παρά την αντιβίωση, τα γατιά ήταν δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Τους έκανε από μια γερή δόση κορτιζόνης και εφάπαξ αντιβίωσης και την επομένη μου πήρε αίμα για εξέταση τοξοπλάσματος...Είχα και απ' αυτό τελικά, αλλά σε αδρανή μορφή μιας και το είχα κολλήσει πρίν την εγκυμοσύνη. Ίσως όμως να ήταν και αυτό ένας λόγος για την δύσκολη κύηση που είχα.<br />Κανα δυο μέρες μετά, ένα απ' τα γατάκια δεν τα κατάφερε να επιζήσει. Σαν έγιναν καλά τα άλλα δύο, άρχισαν να βγαίνουν στον χωματόδρομο. Στο ένα ήταν δήμιος ο Βασιλής και στο άλλο ήταν σωτήρας η Μπέλλα που το βούτηξε από τη μέση του δρόμου και το φερε στο μπαλκόνι. Τα σκυλιά είχαν δοθεί, αλλά η Μπέλλα είχε ακόμα γάλα και μητρική στοργή.<br /><br />Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SCQwjUmjAmI/AAAAAAAAAUQ/k3GG3ljCSr8/s1600-h/bella1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SCQwjUmjAmI/AAAAAAAAAUQ/k3GG3ljCSr8/s320/bella1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198333253276336738" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SCQw5UmjAnI/AAAAAAAAAUY/fZ6dt522Q5c/s1600-h/Bella2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SCQw5UmjAnI/AAAAAAAAAUY/fZ6dt522Q5c/s320/Bella2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198333631233458802" border="0" /></a><br /><br />...Συνεχίζεται<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-5778759575818897189?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-79235322632497421182008-04-30T16:31:00.003+03:002009-02-27T03:30:00.524+02:00Η Bella (2)<br /><br />...Η βροχή δυνάμωσε και το μπαλκόνι δεν είχε πια στεγνό μέρος. Το κουτάβι έσταζε κι όσο κι αν το 'γλυφε η μάνα του, δεν στέγνωνε. Μπήκα στο σπίτι ψάχνοντας με τα μάτια τριγύρω.<br />Γρήγορα,γρήγορα βρες κάτι, φώναζε το μυαλό μου. <br /> Το χαλάκι της κουζίνας? Οκ...<br />Ναι, αλλά δεν φτάνει.<br />Πάω σ' όλα τα δωμάτια ώσπου ανακαλύπτω το μεγάλο σκληρό χαρτοκιβώτιο όπου ο Δ. έβαζε τα εργαλεία του για τα μαστορέματα.<br />Βγάζω τις πυτζάμες μου, που έτρεχαν σαν τον Νιαγάρα και φοράω τη φόρμα της μηχανής. Πετάω τα εργαλεία στο πάτωμα και αγκαλιά με το χαρτόκουτο και παραμάσχαλα το χαλάκι ξαναβγαίνω στο μπαλκόνι. Παίρνω στα γρήγορα από το ντουλάπι το νάυλον για τη μπουγάδα, το στρώνω, βάζω πάνω το κουτί και μέσα το στεγνό χαλάκι.<br />Αλλά η Μπέλλα δεν κουνήθηκε, είχε άλλη δουλειά. Έτρωγε ακόμα το ύστερο. Σαν το απόφαγε, με την ουρά ανάμεσα στα σκέλια, σύρθηκε δειλά-δειλά στο κουτί. Το κουτάβι ακόμα στη βροχή...<br />Τώρα θα την φάω την δαγκωνιά, δεν τη γλυτώνω -σκεφτόμουν- καθώς το σβέρκωνα και το έβαζα δίπλα της. Με κοίταξε και τα μάτια της έσταζαν χαρά, σαν το 'χωσε να θηλάσει.<br /><span> Εννιά φορές το είδα το ίδιο έργο, μέσα στο ψοφόκρυο και τη βροχή.</span><span style="font-weight: bold;"><br /></span>Λαχανιασμένες αναπνοές, το ρίγισμα στο κορμί, το σιγανό αγκομαχητό, το τάνισμα των πλευρών, το κουτάβι να κυλά στο χαλάκι, το τράβηγμα με τη μουσούδα της, το γλύψιμο για τον καλλωπισμό και το προσεκτικό σπρώξιμο στον δρόμο για το θηλασμό. Και αφού τελείωνε όλες αυτές τις τελετουργικές κινήσεις της, σχεδόν ακίνητη περίμενε να πέσει ο πλακούντας για να τον...φάει! Εγλυφε με ατελείωτη υπομονή τα αίματα και τα υγρά για να είναι καθαρό το μέρος της. Κάθε φορά που τελείωνε το επίπονο έργο της, της χάιδευα το κεφάλι - που το σήκωνε και μ' έψαχνε με τα μάτια, σαν έμπαινα για λίγη ζέστη στο σπίτι.<br />Το πιάτο με το φαγητό ήταν άθικτο δίπλα της.<br />Είχα αφήσει την εξώπορτα ανοιχτή για να έχω περισσότερο φως. <span>Η Σίλυ και η κουφή αγκύρας έκαναν ανακωχή -για πρώτη φορά- και στριμώχνονταν στα πόδια μου η μία πάνω στην άλλη για να δουν όλα αυτά που έβλεπα. Καταλάβαιναν τα ζώα μου πως κάτι διαφορετικό συνέβαινε στο σπίτι μας...</span><br />Η Μπέλλα άπλωσε το λαιμό της και μύρισε τη γαβάθα. Δεν την έφτανε. Την έσπρωξα στο άνοιγμα της κούτας και έφαγε μισοξαπλωμένη, ενώ τα εννιά της κουτάβια κρέμονταν στο στήθος της.<br />Είχε απ' όλες τις φυλές και τα χρώματα η κούτα. Κανελιά, μαύρα, ασπρόμαυρα. Αλλά εμένα μου πήρε την καρδιά εκείνο το ασπρόμαυρο που γεννήθηκε δεύτερο. Ήταν το πιο στρογγυλό και ζωηρό απ' όλα. Ήταν η Μπιμούκα (μπόλικη στη γλώσσα του χωριού), η συντρόφισσα της άτυχης <a style="color: rgb(255, 102, 0);" href="http://giotavita.blogspot.com/2007/10/blog-post.html">Laura</a> .Το καραμπάσκο τσομπανόσκυλο!<br />Είχε πάει 4 και κάτι το πρωί.<br />Έβαλα το χέρι και την χάιδεψα.<br />Άντε να κοιμηθούμε τώρα. Καλά τα κατάφερες. Να δούμε εγώ τί κουτάβι θα βγάλω όταν έρθει η ώρα μου...<br />Έγλυψε το χέρι μου και μ' άφησε να ζουλήξω λίγο τα μικρά της. Υγράθηκαν τα δάχτυλά μου από το γάλα. Η Μπέλλα είχε μπόλικο γάλα. Από τότε που είχε έρθει στην αυλή είχε πάντα το πιάτο της γεμάτο με φαγητό απο εμένα και την Τασούλα. Την αποπαρασίτωσα τρίβοντας τα χάπια μεσα στις "σούπες" της μαζί με τις βιταμίνες με γεύση πορτοκάλι. Τα εμβόλια τα έκανε αργότερα ο φίλος μας κτηνίατρος,ο Βασίλης.<br />Ο Δ. γύρισε το πρωί. Κοιμόμουν ακόμα.<br />- Ξύπνα! μου λέει. Η Μπέλλα γέννησε!<br />- Άσε με ρε Δ να κοιμηθώ. Λες να μην το ξέρω? Παρέα η γυναίκα σου και τα ζώα του σπιτιού σου την ξεγεννούσαν ως το πρωί.<br />Α! και που 'σαι...Μάζεψε τα εργαλεία σου από το πάτωμα και βρες μια κούτα να τα βολέψεις γιατί η άλλη έγινε "οικία".<br />- Εμ βέβαια, δεν φτάνει που μου αδειάζεις τα πράματά μου, θες να μαζέψω κιόλας! Άντε σήκω τώρα να τα δούμε.<br />Με την τσίμπλα στο μάτι, έβαλα τη ρόμπα μου και βγήκα στο μπαλκόνι. Έβρεχε πάλι.<br />Η Μπέλλα αραχτή, είχε ένα τσούρμο κουτάβια πάνω της και τα βύζαινε. Σαν πολλά μου φαίνονταν...Πήρα να μετράω...<br />- Βρε Δ, του λέω, εννιά ήταν στις 4.30 -δώδεκα μετράω τώρα. Μπας και βρήκες τίποτα στο δρόμο και τα έφερες?<br />- Όχι βρε, λέει, στις 7 που ήρθα γεννούσε το τελευταίο -ένα ασπρόμαυρο ήταν- και χουφτώνει την ασπρόμαυρη μπάλα. Μαζί μου γεννήθηκε η Μις.<br />- Σιγά ρε Δ, κόψε κάτι! Εννιά ξεγέννησα εγώ και η Μις είναι η δεύτερη για να ξέρεις.<br />Άντε πάμε μέσα γιατί πάγωσα, κάνε κι ένα ελαφρύ καφεδάκι για την εγκυμονούσα και μετά πετάξου στο χασάπη για κόκαλα, εκείνα με το μεδούλι, και να τα σπάσει να του πεις, να ταΐσουμε τη λεχώνα.<br /><span>Αφού έκανε τα καφεδάκια μουρμουρίζοντας ως συνήθως, πως δεν σέβομαι τα πράματά του, έκανε και τα παράπονά του για τα πεταμένα εργαλεία στο Πουπουσάκι, για να τ' ακούω εγώ δηλαδή (απορώ...αφού ήταν κουφή τί της τα λεγε) και σαν ξεθύμανε, γυρνάει και μου λέει:</span><br />- Γιώτα, κακή επιλογή να βάλεις εκεί την κούτα . Αν βγάλει περισσότερο αέρα η βροχή θα φτάσει μέσα.<br />- Και τί να κάνα βρε Δ. μέσα στα άγρια μεσάνυχτα?<br />- Άσε κάτι θα σκεφτώ. Πάω να φέρω φέρω τα κόκαλα τώρα.<br />- Α! Μην το ξεχάσω! Τέσσερις φραντζόλες ψωμί, πέντε μπουκάλια γάλα, μακαρόνια, ρύζι...Πέρνα και απ' τον Νίκο και τον Χρήστο και πες τους να κρατήσουν τ' αποφάγια και δυο μερίδες πατσά!...που δεν θα τον βάλεις μέσα στο σπίτι. Με αναγουλιάζει και μόνο η μυρωδιά του. (Τότε αναγούλιαζα και μόνο με την μυρωδιά του,τώρα τον τσακίζω!)<br />- Τίποτ' άλλο? Σέβομαι την κατάστασή σου αλλιώς θα σου λεγα τίποτα! Σιτιστή και παιδί για τα ψώνια με κατάντησες! Και είσαι και ακόμα στην αρχή...τί θα κάνω μέχρι να γεννήσεις και συ?<br />Σαν γύρισε ο "σιτιστής" από τα ψώνια, το μυαλό του είχε ήδη έτοιμη τη λύση, ωσάν άλλος Κύρος Γρανάζης. Άφησε τις σακούλες στην κουζίνα και έπιασε αμέσως δουλειά. Εστρωσε το καινούργιο νάυλον που είχε αγοράσει, στο πίσω μπαλκόνι μπροστά από την κρεβατοκάμαρά μας, έδεσε ένα κομμάτι του στα κάγκελα για να μην έρχεται το νερό της βροχής, γύρισε στο μπροστά μπαλκόνι και τράβηξε απαλά τη Μπέλλα έξω από το κουτί της. Μετέφερε την κούτα με τη δωδεκάδα πίσω, καθώς η μάνα, νομίζοντας πως της παίρνει τα μικρά, είχε βάλει κάτω τ' αυτιά της και 'βγαζε πνιχτούς ήχους κλάματος. Σαν την άκουσα παράτησα την κουζίνα και άρχισα να την φωνάζω για να ρθει στο πίσω μπαλκόνι. Με ακουλούθησε με την ουρά κάτω από τα σκέλια -ως συνήθως- και όρμησε και κουλουριάστηκε στο κουτί γλύφοντας όλο χαρά τα κουτάβια. Εκείνη την ώρα κατέβηκε και η Τασούλα από πάνω.<br />- Τί γίνεται καλέ εδώ? Σας ακούω τόση ώρα από παν' αλλά δεν ήθελα να γίνω αγενής...με 'φαγε όμως η περιέργεια!<br />- Αποκτήσαμε κι άλλα ζώα Τασούλα, της είπε ο Δ.<br />- Α είστε για δέσιμο κι οι δυο! Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκ'!<br />Σαν πλησίασε και είδε την κούτα με τα δώδεκα, κόντεψε να λιποθυμήσει.<br />- Τί θα τα κανουμ' μαρ' Γιώτα σαν μεγαλώσουν? Απ' ότι τα κόφτω μόνο για να φυλάν' τα πρόβατα είναι.<br />- Θα τα δώσουμε τότε για να φυλάν τα πρόβατα! Εσύ τους ξέρεις τους τσομπάνηδες του χωριού.<br />- Καλά, είπε, άστο σε μένα αυτό, καθώς έδενε μαζί με τον Δ και το νάυλον της μπουγάδας επάνω από το χαρτόκουτο για να το προστατεύσουν.<br />Μέχρι να βράσω τα κόκαλα και τα μακαρόνια, ο Δ και η Τασούλα είχαν τελειώσει το ασφαλές καταφύγιο για την Μπέλλα και τα μικρά.<br />Μπήκαν μαζί στο σπίτι.<br />Ο Δ ξανάκανε καφεδάκια και η Τασούλα ζήτησε μολύβι και χαρτί.<br />- Τί το θες βρε το χαρτί? Τους λογαριασμούς σου θα κάνεις τώρα?<br />- Όχι μαρη...Τους τσομπάνηδες που μ' ήρθαν στο μυαλό θα γράψω, για να μην ξεχαστώ...<br /><br />Κι έτσι έγινε. Τα σκυλιά φρόντισε η Τασούλα μόλις απογαλακτίστηκαν να πάνε ένα ένα σε καλά χέρια εκτός από την ασπρόμαυρη μπάλα "Μπιμούκα" και έναν αστραφτερό μαύρο που μετακόμισαν στον εργασιακό μας χώρο.<br />Και κει που όλα είχαν κανονιστεί και η άνοιξη έτρεχε μέσα στη βροχή, ένα θαμπό πρωινό, ακούω την Τασούλα να μου βροντάει πάλι την πόρτα.<br />- Ξύπνα μαρή και έχω να σε πω! Νιαουρίσματα ακούω από ψες! Μαλλον κάποιος πέταξε γατιά. Πάμε να τα βρούμε...<br /><br />...συνεχίζεται<br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7923532263249742118?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-80374646658401447192008-04-16T16:49:00.001+03:002009-02-27T03:30:30.017+02:00Η Bella...<br /><br /> Σαν βρέθηκε το σπίτι με την αυλή, η Παναγιώτα μετακόμισε τα υπάρχοντά της σε χρόνο dt. Ένα νιόχτιστο διώροφο ήτανε παραδίπλα από τη θάλασσα. <br /> Οταν πρωτοπήγα όλοι με κοίταζαν περίεργα...Τι γύρευε μια αστή σε ένα χωριό που τον χειμώνα το έδερναν οι αγέρηδες και πνίγονταν οι χωματόδρομοι απ΄τη λάσπη?<br /> Τους έπιασα να κρυφοκοιτάζουν μέσα από τις κουρτίνες σαν έπλενα τα μπαλκόνια ή πήγαινα για ψώνια με το ποδήλατο. Αλλά αυτό που δεν μπορούσαν να χωνέψουν, ήταν πως όλα τα σκυλιά με παίρναν στο κατόπι. Και το χειρότερο γι΄αυτούς ήταν πως εγώ καθόμουν κιόλας και τα χάιδευα και μιλούσα μαζί τους. Η σπιτονοικοκυρά μου η Τασούλα μου μετέφερnε τους χαρακτηρισμούς: τρελάρα, ζαβή, αλαφροΐσκιωτη...<br /> Η Τασούλα έμενε στον επάνω σπίτι. Μεγαλωμένη στην Αυστραλία, γύρισε και παντρεύτηκε στο χωριό της. Ήταν μικρότερή μου, αλλά είχε ήδη δύο αγοράκια. Η νοοτροπία της ήταν κάτι μεταξύ Αυστραλιανής προόδου και οπισθοδρόμησης του χωριού, αλλά ήταν γλυκιά και καλόβολη. Κλεισμένη όλη μέρα στο σπίτι με δύο μικρά αγόρια, ξεφυσούσε μόνιμα από ανία και βαρεμάρα και όταν της έδωσα το ελευθέρας για πρωινό καφέ, έγινε η κολλητή μου, φλομώνοντας με στο κατσικίσιο τυρί, στα γλυκά και στις θεϊκές πίτες που έφτιαχνε. Μα ακόμα δεν μπορούσε να χωνέψει και αυτή "πως δεν φοβόμουν και άγγιζα αυτά τα κοπρόσκυλα".<br /> Η αγέλη της παραλίας απαριθμούσε οκτώ με δέκα κόπρους, με έναν μεγαλόσωμο βρωμιάρη και σουρομαδημένο απ΄τις επουλωμένες πληγές των σκυλοκαυγάδων, νταή αρχηγό. Άγριο και καβγατζίδικο ζώο ήταν. Λίγο πιο πίσω απ΄το κοπάδι και σε απόσταση ασφαλείας, ακολουθούσε ένα κακόμοιρο, μέτριο σε μέγεθος ζωντανό, με ξανθοκάστανο όμορφο χρώμα και πεσμένα αυτιά. Κάτι μεταξύ κυνηγόσκυλου και βεριτάμπλ ελληνικού μπάσταρδου κοπρόσκυλου. Μόνιμα είχε την ουρά κάτω από τα σκέλια. Σαν έπαιρνε λίγο θάρρος για να πάει να φάει απ' αυτά που έριχνα, εισέπραττε γρυλίσματα και δαγκωνιές και τρεπόταν σε φυγή. Μετρούσα τα κόκαλα στα ισχνά του πλευρά σαν πήρα την σκούπα μια μέρα και κυνήγησα τον αρχηγό που το είχε σβερκώσει κάτω στον χωματόδρομο για ένα κοκαλάκι. <br /> Πέρασαν μέρες που δεν το ξανάδα, ώσπου ένα βραδάκι άκουσα να μου χτυπά την πόρτα αλαφιασμένα η Τασούλα...<br />- Έλα, μου λέει, έλα γιατί δεν ξέρω τί να κάνω και φοβάμαι να το πιάσω!<br />- Τί έπαθες μωρέ Τασούλα και σκούζεις βραδιάτικα? Τί φοβάσαι να πιάσεις?<br />- Έλα, έλα στην αυλή να δεις!<br /> Άναψα τα φώτα της βεράντας και βγήκα έξω από τον φράχτη με την Τασούλα μπροστά. Ένας ξανθοκάστανος σκυλίσιος κώλος ήτανε σφηνωμένος στο συρματόπλεγμα, ανάμεσα στα σαθρά τσιμεντότουβλα, μέσα σ΄ένα κρυφό λαγούμι. Άραγε πόσες νύχτες το έσκαβε? Κιχ δεν έβγαζε...Ξαναγύρισα στην αυλή για να ελέγξω την κατάσταση. Στο μισοσκόταδο διέκρινα την ικεσία και την υποταγή σε κείνα τα υγρά, μελιά μάτια. <br />- Τι θα κάνουμε βρε Γιώτα?<br />- Θα το βγάλουμε βρε Τασούλα!<br />- Μαρ΄ φοβάμαι μη με δαγκάσ΄!<br />- Ε άμα σε δαγκάσει, ετοίμασε την κοιλιά σου να σε κάνω αντιλυσσικές ενέσεις!<br />- Καλά μαρ΄ χαζή είσαι? Να πάθω λύσσα και να δαγκαν΄ τα παιδιά μ΄?<br /> Ξεράθηκα να γελάω καθώς την καθησύχαζα πως δεν πρόκειται να δαγκάσει κανέναν και της είπα να βρει κάτι για να σκάψει το χώμα ανάμεσα στα τσιμεντότουβλα, κάτω από την κοιλιά του σκυλιού. Βρήκε ένα τσαπί, ανασκουμπώθηκε και έπιασε δουλειά, αφού πρώτα σιγουρεύτηκε πως η μούρη του σκυλιού ήταν από την δικιά μου πλευρά (ο κώλος βέβαια δεν δαγκώνει!). Το ζώο είχε γίνει ένα με το χώμα, έτρεμε...<br /> Παιδευτήκαμε κάνα δυο ώρες, η Τασούλα μεγάλωσε το λαγούμι με το τσαπί και γω κατάφερα να σηκώσω το συρματόπλεγμα, που του ΄χε γδάρει και ματώσει την πλάτη. Όταν η τρύπα έγινε ικανή για να περάσει το ζώο, εκείνο δεν κουνήθηκε. Εχωσε την μουσούδα του στο χώμα, έκλεισε τα μάτια και έμεινε εκεί ακίνητο. <br /> Μέσα από τη διαδικασία απελευθέρωσης και καθώς του φώναζα: Έλα βρε αγόρι μου θα τα καταφέρεις!...η Τασούλα διέγνωσε το φύλο από την πίσω πλευρά...<br />- Σκασε μαρή, μου λέει, κορίτσ΄ είν΄ το ζωντανό!<br /> Και αφού διαπιστώθηκε το φύλο και γω άρχισα να λέω: Κουράγιο ομορφούλα μου, θα τα καταφέρουμε, γυρνάει η Τασούλα και λέει πάλι με εκείνο το φοβερό, δικό της, ανεπανάληπτο στυλ ...<br />- Τι ομορφούλα την λες μαρή Γιώτα, κακάσχημο είναι το άμοιρο!<br />- Καλα μωρέ Τασούλα, δίκιο έχεις...Μπέλλα θα την λέμε...<br />- Τι Μπέλλα μαρή, τί είναι το Μπέλλα?<br />- Όμορφή...στα ιταλικά!<br />- Αει να σε πάρει η ευχή τρελλέγκω!που το βρήκες?...και έσκασε στα γέλια.<br /> Την αφήσαμε στο λαγούμι της να ηρεμήσει και φύγαμε για τα σπίτια μας. <br />Την επομένη, η Μπέλλα αυτοδιορίστηκε κάτοικος της αυλής, με λίγα λόγια μας υιοθέτησε. <br /><br /> Ερχόταν τα βράδια και κοιμόταν κάτω από τη μουσμουλιά, δίπλα στο λαγούμι. Έφευγε το πρωί πριν ξυπνήσουμε. Κανείς μας δεν ήξερε πού πήγαινε, ούτε και στην αγέλη κατέφυγε. Ο Δ. ανακάλυψε μετά από καιρό ένα χαλασμένο τμήμα του φράχτη στο μαγαζί και την Μπέλλα μπάστακα-φρουρό στο άνοιγμα. Αυτό το τετραπέρατο και άσχημο ζωντανό, το βράδυ φύλαγε το σπίτι και το πρωί το μαγαζί.<br /> Από τότε, κάθε πρωί έφευγε με τον Δ. τρέχοντας πίσω από τη μηχανή του. <br /> Ο χειμώνας μπήκε άγριος στο θαλασσοχώρι. Εικοσιτετράωρα βροχής και ψωφόκρυο. Η μάνα μου έταζε κεριά στους αγίους για να ξεχειμωνιάσω στο σπίτι της στη Θεσσαλονίκη. Αλλά η Παναγιώτα, που γεννήθηκε μια νύχτα μες την λαίλαπα του χιονιού ακούγοντας τα βελάσματα από τις προβατίνες που γεννούσαν στο διπλανό μαντρί,την ώρα που γεννούσε και η Τασία, προτίμησε να μείνει με την σπιτονοικοκυρά της, τις πίτες της και τα κανταΐφια της αποφεύγοντας μια μάνα που τηλεφωνούσε ολημερίς στον Ντίνο για την προβληματική εγκυμοσύνη. <br /> Φλεβάρης...1982...26η του μήνα...<br /> Μόνη στο σπίτι, με το σποράκι στην κοιλιά, παρέα με το Πουπουσάκι και την χαζο-Σίλυ , ανακάλυψα πως ο Δ. που έλειπε στην Θεσσαλονίκη, ξέχασε να φέρει την καθιερωμένη τροφοδοσία για την Μπέλλα. Στα γρήγορα, το βραδινό μου γάλα(μπλιαχ) μπήκε σε μια γαβάθα μαζί με τρία ωμά αυγά και μισή φρατζόλα ψωμί.<br />Απόβραδο ήταν και η αυλή μύριζε αλμύρα απ' τ' ανταριασμένα κύματα που την πότιζαν. Βγήκα στη βροχή που μαστίγωνε την ξύλινη πόρτα της αυλής και μέσα στο αχνό ηλεκτρικό φως, είδα το σκυλί, μουσκεμένο ως το κόκκαλο, να κάθεται στο τσιμεντένιο δρομάκι της εισόδου. Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπα εκεί. Τα όριά της τα είχε τοποθετήσει μέχρι την μουσμουλιά.<br />- Έλα, της είπα και της έδειξα τη γαβάθα. Έλα να φας!<br />Γρύλισε παραπονεμένα και κατέβασε περισσότερο τ' αυτιά της. Πάλι δεν έκανε βήμα. <br />Κατέβηκα τα σκαλιά με τη βροχή να με δέρνει αλύπητα. Με αγωνία με κοιτούσαν τα μελιά της μάτια. Στάθηκα σε απόσταση αναπνοής και άπλωσα το χέρι μου να το μυρίσει. Μισοσηκώθηκε, μύρισε το χέρι και το έγλυψε.<br />- Πάμε τώρα στα στεγνά, γίναμε λούτσα και οι δυο μας.<br />Άφησα το χέρι στη μουσούδα της και έκανε ένα βήμα, σηκώθηκε. Ανεβήκαμε μαζί στο μισοβρεγμένο μπαλκόνι, και κει μέσα στο λιγοστό φως είδα να κρέμεται "κάτι" κάτω από την ουρά της.<br />- Θεούλη μου! αναφώνησα...Μου το χτυπήσανε το ζωντανό και βγήκαν τα έντερα του!<br />Σαν έγειρα να δω καλύτερα, εκείνο το "κάτι" ταλαντευόταν. Ζωντανό ήταν! Η Μπέλλα ξάπλωσε στο υγρό μπαλκόνι και βόγκηξε...Τράβηξε το "κάτι" με τη μουσούδα της και άρχισε να το γλύφει.<br /> Η Μπέλλα της βροχής και της αλμύρας, είχε αρχίσει να γεννάει μέσα στην καταιγίδα...<br /><br />...Συνεχίζεται<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8037464665840144719?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-73237052746454504822008-04-13T03:21:00.000+03:002009-04-05T18:51:27.289+03:00Οι φίλοι μου με χαρακτηρίζουν σαν άτομο διαλλακτικό,αλλά με σκληρή γλώσσα που πονάει με τις αλήθειες που ξεστομίζει.<br />Ετσι είναι!Λίγοι αντέχουν να ακούνε την καθαρή αλήθεια που προσπαθούν να αποφύγουν.<br />Η μάνα μου λέει πως είμαι μαλακιά σαν το βούτυρο και κοφτερή σαν καλοακονισμένο μαχαίρι.Ξέρει η Τασία το βιός της.<br />Ο πατέρας μου λέει πως είμαι το ντόμπρο "αρσενικό"που ήθελε.Δεν ξέρω αν είμαι αυτό που ήθελε...αλλά θηλυκό είμαι σίγουρα!<br /> Η κόρη μου κλαίει όταν κλαίω,γελάει όταν γελάω και μπαίνει στην Giotavita να διορθώσει τις ασάφειες και να ελέγξει μήπως έγραψα κάτι που ήταν ψέμα.Καλλιτέχνης αυτό το παιδί!Ελεγκτής και επίτροπος μου θα έλεγα. <br />Προ πάντων όλων η αλήθεια!Δεν θα επέτρεπε ποτέ στην "μάμα της"να είναι ανώνυμη στα μπλογκ και να λέει ότι της κατέβει μέσα από την ορμονική διαταραχή της εμμηνόπαυσης.<br />Τώρα θα αναρωτηθείτε τι μαλακίες λέω?Ας το πάρει το ποταμι κι αυτό,λοιπόν συνεχίζω. <br />Σήμερα είχα μια αντιπαράθεση με κάποιον ένθερμο συμπαραστάτη της τέχνης του Vargas μέσα από τη μπλογκόσφαιρα.Για το σκυλί της γκαλερί που ξέρετε όλοι αναφέρομαι.Με κατηγόρησε πως δεν υποστηρίζω την τέχνη,πως είμαι βλακόφιλη-ζωόφιλη πως λέω μαλακιούλες κλπ,κλπ...Aααα ,είπε πως είμαι και ακαλαίσθητη γιατί το φόντο του μπλόγκ μου είναι με...πουά! <br />Λοιπόν αγαπητοί μου χέστηκα για την τέχνη του Vargas και των καθηστερημένων ανίατων υποστηρικτών του.Ας είμαι βλάκας κι ας γράφω μαλακίες κι ας είμαι και ακαλαίσθητη!<br /> <br />Για μένα καλλιτέχνης είναι το ανάδοχο παιδάκι μου από την Καμπότζη που μου έστειλε αυτό σαν Χριστουγεννιάτικη κάρτα ευχών.Με τρία χρώματα-υπολείμματα,από κηρομπογιές μου δήλωσε την αγάπη του μέσα από λουλούδια!<br /><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SAFJsVokafI/AAAAAAAAAS8/gl6h7scM9ro/s1600-h/pic+003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SAFJsVokafI/AAAAAAAAAS8/gl6h7scM9ro/s320/pic+003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188509271777896946" /></a><br /><br />Αυτή είναι η ζωγραφιά που μου έστειλε η PHARY μου<br />Μήπως φίλοι του Vargas θα θέλατε να δέσετε και την Φάρυ με το σκοινί στο όνομα της τέχνης σας.Θα την αφήνατε να πεθάνει από πείνα και δίψα για να δείξετε πως οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά που λιμοκτονούν?<br />Δεν πάτε να πυρποληθείτε(να γαμηθείτε)καλύτερα αρουραίοι της Τεχνης!<br />Αει σιχτιρ και τα πήρα στο κρανίο με τις μαλακίες σας....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7323705274645450482?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-77815754854981652952008-04-09T16:00:00.002+03:002009-04-05T18:51:59.320+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_ybjaO3QiI/AAAAAAAAASc/H15ttQUjVrM/s1600-h/fagana+004.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 366px; height: 258px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_ybjaO3QiI/AAAAAAAAASc/H15ttQUjVrM/s320/fagana+004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187191903463359010" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"> Μια φορά κι έναν καιρό αυτό το πράσινο κομμάτι ανήκε σ' έναν πανέμορφο κήπο. Παιδί ήμουν τότε και τον θαύμαζα όταν καθόμουν στο μπαλκόνι και διάβαζα. Τριανταφυλλιές, ζουμπούλια, αγιόκλημα και γιασεμιά όπου κρύβονταν τ' αηδόνια και τραγουδούσαν κάθε άνοιξη τα ξημερώματα. Οπωροφόρα δέντρα γεμάτα ωδικά πουλιά που έστηναν το επόμενο τραγούδι σαν σώπαιναν τ' αηδόνια. Λογής, λογής λαχανικά που έφερνε ο κυρ-Γιώργης στο πανεράκι στην γιαγιά μου μαζί με τα ζουμερά σύκα. Ένα κακό είχε μόνο ο κυρ-Γιώργης, έστηνε ξόβεργες και έβαζε τα πουλιά σε κλουβιά. Έβλεπα τα κλουβιά καρφωμένα στο περιτοίχισμα με το νάιλον για την βροχή από πάνω και γινόταν η ψυχή μου μαύρη. Και ω! του θαύματος το μυαλό μου πήρε στροφές!<br /></div>- Θέλω κι εγώ πουλιά, είπα στην Μαρίκα.<br />- Δεν τα λυπάσαι να τα έχεις στο κλουβί?<br />- Επειδή τα λυπάμαι θέλω να τα περιποιούμαι.<br />Την άλλη μέρα ήρθε το πρώτο πουλί.Το κλουβί ήταν χειροτέχνημα του Κυρ-Γιώργου. Μια καρδερίνα ήταν, συννεφιασμένη και αμίλητη. Το σατανικό μου παιδικό μυαλό το είχε οργανώσει καλά το "έγκλημα" και όταν τα κλουβιά έγιναν 4-5, τα πουλιά άρχισαν να εξαφανίζονται και να "πεθαίνουν" μυστηριωδώς.<br />- Τι έγινε το πουλί?<br />- Ψόφησε...<br />- Και που είναι το πτώμα?<br />- Το έθαψα στην παραλία...<br />Η Μαρίκα με κοίταξε αρκετές φορές με απορία ώσπου την ψιλιάστηκε και έγινε σιωπηρός συνένοχος. Δεν θυμάμαι πόσα πουλιά πέρασαν από το μπαλκόνι. Όταν πέρασαν τα χρόνια και έφυγα από το πατρικό μου τα κλουβιά είχαν ήδη πεταχτεί. Η Μαρίκα είχε "φύγει" και την ακολούθησε και ο κυρ-Γιώργος...<br />Σαν ξαναγύρισα πριν 20 χρόνια στο σπίτι όπου μεγάλωσα, ο κήπος είχε περισσότερα λουλούδια, καθόλου λαχανικά και τα πουλιά τραγουδούσαν ελεύθερα στα δέντρα. Δύο ακόμα σπίτια ξεφύτρωναν πάνω από το μικρό ημιυπόγειο σπιτάκι.<br />Οταν "έφυγε" και η γυναίκα του μετά από λίγα χρόνια και οι κόρες τους μετακόμισαν με τις οικογένειες τους μακρυά...ο κήπος άρχισε σιγά-σιγά να πεθαίνει.<br />Τα λουλούδια μαράθηκαν,πολλά δέντρα αρρώστησαν και ο κισσός τύλιξε τα πάντα στο πέρασμά του. Μόνο τα αηδόνια ακουγόταν...και έπιαναν ακόμα το τραγούδι το ξημέρωμα.<br /><br />Όταν ήμουν παιδί θυμάμαι, στις αυλές των σπιτιών της γειτονιάς, υπήρχαν πάντα 5-6 χοντρές γάτες και καλοζωισμένα σκυλιά. Τα σπιτάκια έγιναν πολυκατοικίες, αλλά οι γάτες συνέχιζαν να σεργιανίζουν στις πρασιές, μιας και οι περισσότεροι νέοι κάτοικοι ήταν φιλόζωοι. Τις τάιζαν και έβαζαν κουτιά στις πυλωτές για να γεννάνε. Εκτός από αυτούς όμως, υπήρχαν και οι ορκισμένοι εχθροί τους...<br />Έτσι, με τον χρόνο, τα ζώα άρχισαν να λιγοστεύουν. Έβγαινα από το μπαλκόνι για να ταΐσω, φώναζα, φώναζα, μα δεν υπήρχε ψυχή ζώσα. Μερικοί είπαν φόλα, άλλοι χλωρίνη και άλλοι ποντικοφάρμακο...Ακολούθησαν ομηρικοί καυγάδες στην γειτονιά με τους "ύποπτους".<br />Ώσπου...<br />Μια μέρα, που καθόμουν και παρατηρούσα τα χάλια του απέναντι κήπου από το μπαλκόνι, είδα μια ξανθομαλλούσα μέσα στον πράσινο κισσό και μερικές γάτες τριγύρω της να τρίβονται στα πόδια της και να νιαουρίζουν. Στο ψι-ψι-ψι που ξεστόμισα, είδα πολλά χνουδωτά κεφαλάκια να έρχονται τρέχοντας. Από την αρχηγό των φιλόζωων έμαθα πως η ξανθομαλλούσα νεράιδα των γάτων έκανε εκστρατεία μετά από τις φόλες που έπεσαν και μάζεψε τα ζωντανά στον εγκαταλελειμμένο κήπο.<br />Μέσα από μια άτυχη δική μου στιγμή, είχα την τύχη να την κάνω φίλη μου. Ταΐσαμε μαζί, κάναμε εμβόλια μαζί, αντιβιώσεις μαζί...πολλά μαζί και μέσα από κάποιες άτυχες συγκυρίες της ζωής της, έφυγε για τον τόπο της. Κράτησα ενθύμιο απ΄αυτήν, τον μαύρο γάτο με τα τρία πόδια, που μου κάνει την ζωή δύσκολη έκτοτε με τα κλάματα και τις απαιτήσεις του! Με την ξανθομαλλούσα λέμε από τηλεφώνου πια, που και που, τα της ζωής μας.<br />Στις 31 Μαρτίου, πρωί-πρωί, ξύπνησε όλη την γειτονιά ένας θόρυβος, δυνατός σαν σεισμός. Βγήκαμε όλοι στα μπαλκόνια και είδαμε τους τοίχους να γίνονται θρυμματισμένα τούβλα κάτω από τα χτυπήματα του κατεδαφιστικού οχήματος. Μέσα σε μόλις δύο μέρες το ένα φορτηγό πίσω απ΄τ΄άλλο είχε ξεμακρύνει και τα τελευταία μπάζα.<br />Χάθηκε πια και το τελευταίο καταφύγιο των ζώων μας. Κατέφυγαν πάλι στις πρασιές. Φαγητό σίγουρα θα έχουν, αλλά η εμπεριστατωμένη φροντίδα είναι πια παρελθόν...<br />...το παρόν τους και το παρόν μας είναι πια χαλάσματα και μπάζα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_yafaO3QhI/AAAAAAAAASU/X2CWkKiFQrg/s1600-h/fagana+001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 376px; height: 248px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_yafaO3QhI/AAAAAAAAASU/X2CWkKiFQrg/s320/fagana+001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187190735232254482" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_y8wKO3QjI/AAAAAAAAASk/RPyOx5GvRes/s1600-h/fagana+005.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 374px; height: 246px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_y8wKO3QjI/AAAAAAAAASk/RPyOx5GvRes/s320/fagana+005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187228406390407730" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_y9mqO3QkI/AAAAAAAAASs/_cOPjp7Gi6s/s1600-h/fagana+002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 371px; height: 254px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R_y9mqO3QkI/AAAAAAAAASs/_cOPjp7Gi6s/s320/fagana+002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187229342693278274" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7781575485498165295?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-65536014529130695462008-03-30T07:24:00.001+03:002009-04-05T18:51:03.196+03:00Στο προηγούμενο πόστ σας αφιέρωσα(κατά τα δικά μου μέτρα και σταθμά)ένα τραγούδι που πολλές φορές με έκανε να δακρύσω.Είναι μελοποιημένοι κάποιοι στίχοι του εξαίσιου ποιητή Κώστα Βάρναλη που γεννήθηκε το 1894 στον Πύργο της Βουλγαρίας και πέθανε το 1974 στην Ελλάδα όντας Έλληνας.Το 1919 προσχώρησε στα ιδεατά του Μαρξισμού και στον διαλεκτικό υλισμό.<br />Ο μεγάλος μας λογοτέχνης Μενέλαος Λουντέμης ορθώς σχολίασε πως"η ποίηση του Βάρναλη δεν μυρίζει γάλα,αλλά πάντα μπαρούτι"!!!<br />Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τα βάσανα,τα αχ και τα γιατί του γαιδαράκου κυρ-Μέντιου.<br />Διαβάστε και αισθανθείτε την πίκρα και τα συναισθήματα μέσα από τις εξομολογήσεις ενός...γαϊδάρου.<br />Και τι νομίζετε?Πως τα ζώα δεν έχουν ψυχή?<br />Δεν θα σχολιάσω τους υπαινιγμούς του ποιητή για συνταυτίσεις ζώου-ανθρώπων.Τα αφήνω στην δική σας κρίση κατά το δοκούν και τις αναζητήσεις τις προσωπικές σας.Απλά δώστε σημασία στην λέξη"αφεντικό"... <br /> <br /> Δε λυγάνε τα ξεράδια<br /> και πονάνε τα ρημάδια!<br /> Κούτσα μια και κούτσα δυο<br /> της ζωής το ρημαδιό!<br /><br /> Mεροδούλι, ξενοδούλι!<br /> Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,<br /> ούλοι: δούλοι, αφεντικό<br /> και μ' φήναν νηστικό.<br /><br /> Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,<br /> παραβγαίνανε στην παίδεια<br /> με κοτρόνια στα ψαχνά,<br /> φούχτες μύγα στ' αχαμνά!<br /><br /> Aνωχώρι, Κατωχώρι,<br /> ανηφόρι, κατηφόρι,<br /> και με κάμα και βροχή,<br /> ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.<br /><br /> Eίκοσι χρονώ γομάρι<br /> σήκωσα όλο το νταμάρι<br /> κι' έχτισα, στην εμπασιά<br /> του χωριού, την εκκλησιά.<br /><br /> Kαι ζευγάρι με το βόδι<br /> (άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)<br /> όργωνα στα ρέματα<br /> τ' αφεντός τα στρέμματα.<br /><br /> Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"<br /> κουβαλούσα πολυβόλα<br /> να σκοτώνωνται οι λαοί<br /> για τ' αφέντη το φαϊ.<br /><br /> Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη<br /> εκουβάλησα τη νύφη<br /> και την προίκα της βουνό,<br /> την τιμή της ουρανό!<br /><br /> Aλλά εμένα σε μια σφήνα<br /> μ' έδεναν το Μαη το μήνα<br /> στο χωράφι το γυμνό<br /> να γκαρίζω, να θρηνώ.<br /><br /> Kι' ο παπάς με την κοιλιά του<br /> μ' έπαιρνε για τη δουλειά του<br /> και μου μίλαε κουνιστός:<br /> "Σε καβάλησε ο Χριστός!<br /><br /> Δούλευε για να στουμπώσει<br /> όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι.<br /> Μη ρωτάς το πώς και τί,<br /> να ζητάς την αρετή!<br /> -Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!<br /> -Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!<br /> -Αντραλίζομαι!... Πεινώ!...<br /> -Σούτ! θα φας στον ουρανό!"<br /><br /> Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα<br /> παρασφίξουνε τα γέρα,<br /> θα ξεκουραστώ κι' εγώ,<br /> του θεού τ' αβασταγό!<br /><br /> Kι' όταν ένα καλό βράδυ<br /> θα τελειώσει μου το λάδι<br /> κι' αμολήσω την πνοή<br /> (ένα πουφ είν' η ζωή),<br /><br /> H ψυχή μου θε να δράμη<br /> στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,<br /> τ' άσπρα, τ' αχερένια του<br /> να φιλάει τα γένια του!<br /><br /> Γέρασα κι' ως δε φελούσα<br /> κι' αχαϊρευτος κυλούσα,<br /> με πετάξανε μακριά<br /> να με φάνε τα θεριά.<br /><br /> Kωλοσούρθηκα και βρίσκω<br /> στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:<br /> "Χαίρε φως αληθινόν<br /> και προστάτη των κτηνών!<br /><br /> Σώσε το γέρο κύρ Μέντη<br /> απ' την αδικιά τ' αφέντη,<br /> συ που δίδαξες αρνί<br /> τον κύρ λύκο να γενή!<br /><br /> Tο σκληρόν αφέντη κάνε<br /> από λύκο άνθρωπο κάνε!..."<br /> Μα με την κουβέντα αυτή<br /> πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.<br /><br /> Tότενες το μαύρο φίδι<br /> το διπλό του το γλωσσίδι<br /> πίσω από την αστοιβιά<br /> βγάζει και κουνάει με βιά:<br /><br /> "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια<br /> κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,<br /> μα θεοί κι' όξαποδώ<br /> κει δεν είναι παρά δώ.<br /><br /> Aν το δίκιο θες, καλέ μου,<br /> με το δίκιο του πολέμου<br /> θα το βρης. Οπου ποθεί<br /> λευτεριά, παίρνει σπαθί.<br /><br /> Mη χτυπάς τον αδερφό σου-<br /> τον αφέντη τον κουφό σου!<br /> Και στον ίδρο το δικό<br /> γίνε συ τ' αφεντικό.<br /><br /> Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο<br /> χάιντε Σύμβολον αιώνιο!<br /> Αν ξυπνήσεις, μονομιάς<br /> θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.<br /><br /> Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει<br /> κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει<br /> κι' άλλος ήλιος έχει βγη<br /> σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".<br />Κώστας Βάρναλης(για περισσότερες πληροφορίες wikipedia)<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tI8kiJBoYYw&amp;hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tI8kiJBoYYw&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-6553601452913069546?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-89694635926137161992008-03-26T02:23:00.003+02:002009-02-27T03:11:04.646+02:0025η Μαρτίου<br /><br />Το 1821 βέβαια δεν το έζησα οπότε πως θα μπορούσα να έχω αναμνήσεις,γνώμη και άποψη?<br />Το 1967 όμως το βίωσα μέσα από τα 13 χρόνια της ζωής που περπατούσα.<br /><br />Εγώ το χωριατόπαιδο που σεργιάνιζα τους μαχαλάδες και κυλιόμουν στην λάσπη για να κυνηγάω τα πληγωμένα σκυλιά για να τα πάω στην Μαρίκα να τα γιάνει,εγώ η επαναστάτρια με τα γόνατα που πάντα έτρεχαν αίματα από τον πετροπόλεμο με τα αγόρια, εγώ που άλειφα τις γάτες με πετρέλαιο για να σκοτωθούν οι ψύλλοι, όταν η Μαρίκα προσπαθούσε με τον ίδιο τρόπο να εξοντώσει τις ψείρες μου και με κούρευε γουλί,εγώ λοιπόν βρέθηκα ξαφνικά στην πόλη, σ'ένα σχολείο πίτα στην γκλαμουριά!<br />Μαράζωσα και βούλιαξα στην δυστυχία μου,αλλά παράτησα το χέρι της μάνας μου και προχώρησα αποφασιστικά στην αυλή δίχως να γυρίσω να την κοιτάξω, όταν πρότεινε σ'ενα ευτραφές κοριτσάκι να με κατατοπίσει επί των πραγμάτων κι εκείνο με δυσφορία συμφώνησε,μόνο από ευγένεια,χωρίς ίχνος παιδικής αγάπης (αργότερα έμαθα πως ήταν η καλύτερη μαθήτρια αλλά το σηκωμένο χέρι στην παρέλαση,της το έφαγα. Οχι που θα της την χάριζα την απαξίωση που μου έδειξε η πρωτευουσιάνα. Για όλα τα χρόνια αργότερα σήκωνα το γαντοφορεμένο χέρι στις παρελάσεις). <br />Κάθισα στο τελευταίο θρανίο μόνη.Δυο άλλα άδεια υπήρχαν πιο μπροστά.<br />Και ξάφνου εμφανίστηκε το άλλο "χωριατόπαιδο" εξ Αθηνών!<br />Αιθέριο πλάσμα! Μαύρο μαλλί μέχρι την μέση,κορμί θανατηφόρο,ποδιά ραμμένη σε Τσεκλένη κι ενα πράσινο χρώμα ματιών που σε ταξίδευε στην θάλασσα των Σαργάσσων!<br />Αγνόησε την καθηγήτρια που της πρότεινε μια θέση περιωπής, ψέλλισε κάτι και ήρθε και κάθισε δίπλα μου.<br />Γεια -είπε- Μ.Ο.με λένε.<br />Π.Β.,μουρμούρισα και λούφαξα στην γωνιά μου...<br />...στην πορεία ανακάλυψα πως το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών που φοιτούσαμε μαζί σ'αυτό το κολέγιο ήταν παιδιά των επιφανών στελεχών της κυβέρνησης του 1967.Η Μ.Ο. ανήκε στο "τεχνικό μέρος της ιστορίας".Ο πατέρας της ήταν επόπτης δημοσίων έργων στην Β. Ελλάδα.<br />Οπως κολλήσαμε μαζί,κολλήσανε και οι γονείς μας, κάναμε πολλές επαναστάσεις και πήραμε μαζί την πρώτη δεκαήμερη αποβολή που γράφτηκε στα πρακτικά του κολεγίου.<br />Η μάνα μου και η μάνα της έκαναν σύσκεψη εκτάκτου ανάγκης και μας κλείδωσαν, μη επιτρέποντας να ειδωθούμε εκτός σχολείου προς συμμόρφωση. Μάταια!!!<br />Κάναμε απεργία πείνας... και σε 3 μέρες ξαναείμασταν μαζί.<br />Με την Μ.Ο. ζήσαμε πολλά της εφηβείας γεγονότα.<br />Μέσα στην μικρή κοινωνία της τότε Θεσσαλονίκης είμασταν πάντα οι επίτιμες καλεσμένες στα πάρτι των γόνων των κυβερνούντων χουντικών.<br />Για τα παιδιά είμασταν οι θεές που αποτόλμησαν να πάνε ενάντια στο σύστημα και έφαγαν την 10ημερη αποβολή. Για τους γονείς τους,η Μ.Ο. ήταν η κόρη του διευθυντή των δημοσίων έργων κι εγώ ήμουν ο δεύτερος καλύτερος βαθμός του κολεγίου.<br />Πέρασα πολλές φορές την παραλιακή μέχρι το σπίτι μου σε μαύρα αυτοκίνητα με συνοδεία μοτοσικλετιστών αστυνομικών όταν μας έστελναν στο σπίτι μετά τα πάρτυ προς ασφάλεια μας.<br />Η μάνα μου η Τασία πάντα ξινιζόταν όταν με έφερναν υπό συνοδεία, μέσα από τα δόντια μουρμούριζε και έφτυνε ένα κομματιασμένο "ευχαριστώ" αλλά τότε δεν ήξερα το γιατί...<br />Τότε ήμουν παιδί ακόμα,θύμα, ακόμα ψώνιο...<br /><br />...και τα χρόνια πέρασαν!<br />Το σχολείο τελείωσε. Η Μ.Ο. έφυγε στην Ελβετία.Πέρασε ένα πολύ άσχημο πρόβλημα υγείας.Μάθαινα τα νέα από την μητέρα της.Δεν ήθελε να έχει επαφές με κανένα μας από την παλιά παρέα (τόσο πολύ πληγώθηκε αυτό το ατίθασο αιθέριο πλάσμα από ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί).<br />Η πρώην γαντοφορεμένη παραστάτρια έστρωσε τον κώλο της στο διάβασμα γιατί είχε λόξα με την ιατρική.<br />Δεν πέρασε! Ενώ ήταν σίγουρη πως τα είχε καταφέρει.<br />Εκανε άλλη μια επανάσταση και την κοπάνησε στην Ιταλία.<br />Οταν πια τα βόλεψε όλα και βρήκε την άκρη να επιβιώσει,πολύ πολύ αργότερα ο δάσκαλος (πατέρας της) της ομολόγησε πως το αγαπημένο παιδί των χουντικών πάρτι δεν ήταν δυνατόν να περάσει στο πανεπιστήμιο με μια μάνα φακελωμένη μέχρι τα μπούνια, γενεών πολλών κομουνίστρια. Εμ!! γι'αυτό ξινιζόταν τότε η Τασία!<br />Αργότερα έμαθε πως μπορούσε να έχει ένα "θρανίο" στην κτηνιατρική. Δεν το πήρε! Είχε πια σταματήσει να πιστεύει πως είναι "θύμα" αλλά ακόμα μάλλον μεγάλο ψώνιο ήταν!<br /><br />Και οι επαναστάσεις συνεχίστηκαν κι έφτασε το σήμερα και το χθεσινό ψώνιο αναρωτιέται τι τελικά έγινε?<br />Αφού ακόμα τα ίδια συμβαίνουν μετά από 40 χρόνια.<br />Αλήθεια γιατί γιορτάζουμε την 25 Μαρτίου? Για πια επανάσταση μιλάμε? Κατά του αφέντη της Τουρκιάς? Πετάξαμε δηλαδή το πασουμάκι με τις πούλιες και βάλαμε παπούτσι από τον τόπο μας (κι ας είναι μπαλωμένο) να ρίχνει την κλωτσιά στα αχαμνά μας! Παρηγορηθήκαμε και εφησυχάσαμε με τους ομογενείς αφεντάδες μας! <br />Μαζόχες είμαστε τελικά εμείς οι Έλληνες?<br />Σε χουντικά καθεστώτα ζούμε πάντα.Τα θέλει ο κώλος μας...<br />Κατέληξα να πιστεύω πια, πως δεν είμαστε "θύματα" είμαστε "ψώνια".<br />Οχι απλά "ψώνια"...<br />ΨΩΝΑΡΕΣ!!!!<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tI8kiJBoYYw&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tI8kiJBoYYw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br />Ο Βάρναλης έγραψε...<br />Ο Ξυλούρης τραγούδησε...<br />Εγω αηδίασα με τα όσα είδα...<br />Τα σχόλια δικά σας...<br />Η επαναστάσεις όλων μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8969463592613716199?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-52863160418299231822008-03-08T23:28:00.000+02:002009-02-27T03:22:14.115+02:00Αδελφές μου,δεσμευμένες και μη.<br />Μητέρες,σύζυγοι,εργαζόμενες και μη.Καταπιεσμένες,καταπιέστριες,επιτυχημένες και αποτυχημένες.<br />Καλές,κακές,όμορφες και άσχημες,στρίγκλες και αρνάκια.<br />Βοσκοπούλες,και ανώτερα διοικητικά στελέχη.<br />Επώνυμες και ανώνυμες,trendy και λαικούρες,κατιναριώ και γκλαμορόζες.<br />Χτενισμένες και αχτένιστες,μακιγιαρισμένες και με την τσίμπλα στο μάτι.<br />Ντυμένες και γυμνές,με μεταξένια νυχτικά και βαμβακερά βρακιά απο την λαική.<br />Πιανίστριες και τσιφτετελούδες,ιντελεκτουάλε και τηλεορασοπληκτες.<br />Με περσικές αριστοκράτισσες γάτες και βεριταμπλ κεραμιδόγατους.<br />Με Ferrari ή με αγροτικό Datsun σας χαιρετώ!<br /><br />Ελπίζω να το κάψατε σήμερα το πελεκούδι λόγω εορτής.<br />Εγω βρε κορίτσια την πάτησα!!<br />Κακή πληροφόρηση!Ας πρόσεχα!<br />Στο μπαλκόνι την έβγαλα μέχρι τις 10 και μισή αλλά δεν έβρεξε...τίποτα!<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mWwyjmSbJPs"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mWwyjmSbJPs" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object> <br /><br />It's Raining Men<br />Hi - Hi! We're your Weather Girls - Ah-huh -<br />And have we got news for you - You better listen!<br />Get ready, all you lonely girls<br />and leave those umbrellas at home. - Alright! -<br /><br />Humidity is rising - Barometer's getting low<br />According to all sources, the street's the place to go<br />Cause tonight for the first time<br />Just about half-past ten<br />For the first time in history<br />It's gonna start raining men.<br /><br />It's Raining Men! Hallelujah! - It's Raining Men! Amen!<br />I'm gonna go out to run and let myself get<br />Absolutely soaking wet!<br />It's Raining Men! Hallelujah!<br />It's Raining Men! Every Specimen!<br />Tall, blonde, dark and lean<br />Rough and tough and strong and mean<br /><br />God bless Mother Nature, she's a single woman too<br />She took off to heaven and she did what she had to do<br />She taught every angel to rearrange the sky<br />So that each and every woman could find her perfect guy<br />It's Raining Men! Hallelujah! - It's Raining Men! Amen!<br />It's Raining Men! Hallelujah!<br />It's Raining Men! Ame---------nnnn!<br /><br />I feel stormy weather / Moving in about to begin<br />Hear the thunder / Don't you lose your head<br />Rip off the roof and stay in bed<br /><br />God bless Mother Nature, she's a single woman too<br />She took off to heaven and she did what she had to do<br />She taught every angel to rearrange the sky<br />So that each and every woman could find her perfect guy<br />It's Raining Men! Yeah!<br /><br />Humidity is rising - Barometer's getting low<br />According to all sources, the street's the place to go<br />Cause tonight for the first time<br />Just about half-past ten<br />For the first time in history<br />It's gonna start raining men.<br /><br />Του χρόνου με υγεία!<br />Και μην σας παίρνουν από κάτω τα δύσκολα της ζωής.<br />Απο εμάς εξαρτώνται οι χαρές και οι λύπες μας.<br />Επι των επάλξεων σας θέλω φίλες μου!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-5286316041829923182?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-27376842273210160462008-03-05T16:31:00.004+02:002008-03-27T16:07:28.193+02:00Κατάφερε και άναψε πυρκαγιές στις αναμνήσεις με μια πρόσκληση για ένα νέο παιχνίδι. Το ερώτημα ήταν: <br />"Με πιο τραγούδι θα έλεγες σ' αγαπώ στον σύντροφό σου ή σε κάποιον που σε ενδιαφέρει".<br />Οι κανόνες του παιχνιδιού βρίσκονται <a href="http://www.samafoti.blogspot.com/">εδώ</a> , αλλά θα τους παραβλέψω για μία ακόμα φορά, όπως έκανα πάντα στη ζωή μου!<br /> Με αυτό το τραγουδάκι αλληλοειπώθηκε το σ'αγαπώ με τον Κ. Φοιτητής εκείνος στην Ιταλία, μαθήτρια ακόμα εγώ εδώ. Το ακούω ακόμα, μετά από 37 χρόνια...Τον Κ. σταμάτησα να τον ακούω πριν 15 χρόνια. <br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6Z-i0HwgOZA"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/6Z-i0HwgOZA" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br />Lucio Battisti:i giardini di Marzo<br /><br /> Και ερχόμαστε στο παρόν...<br />Τώρα βέβαια, αν μου "τύχει" κανένας ξεχασμένος, το μόνο που θα μπορούσα να του πω μέσα από ένα τραγούδι είναι αυτό: Ίλεος, ίλεος, ίλεος!<br />Αν καταλάβαινε τί εννοούσα και ήθελε να ανταποκριθεί, θα συνέχιζα τραγουδώντας ΑΛΛΗΛΟΥΥΥΥΥΥΥΥΙΑΑΑΑΑΑΑ!<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fAfV2nLgdrY"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fAfV2nLgdrY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br />Νίκος Ξυλούρης:Ζαβαρακατρανέμια<br /><br /><a href="http://www.marialena.blogspot.com/">Μαριαλένα</a> μου, η σειρά σου!<br /><a href="http://neraidokosmos1.wordpress.com/">Μελωμένε</a> μου τραγουδάκι ζητώ!<br /><a href="http://pharaona.blogspot.com/">Χαντρένια</a> ξέρω πως σε πρόλαβαν άλλοι...αλλά αν μπορείς κάνε μας ένα δωράκι ακόμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2737684227321016046?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-54231917449512363662008-02-25T23:22:00.002+02:002009-04-05T18:43:40.074+03:00...παράγραφοι 5-6-7.<br /><br />Αχ ,αυτή η σελίδα 123!<br />Πρώτα η Φαραώνα μου την ζήτησε.<br />Την μετέφερα για όλους τους συνοδοιπόρους μου και επισκέπτες στο καμαράκι των Ανώνυμων Μελαγχολικών.Είναι από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία.Είναι από τις λέξεις που με ταξιδεύουν μέσα από τα νοήματα που πασχίζω να οριοθετήσω μέσα στην απλή και σύντομη ζωή μου.Είναι φως,είναι έκσταση,είναι ανθρώπινη αναζήτηση και αγάπη που την θέλω,να την πάρω και να την δώσω...την απαιτώ από τον συνάνθρωπο μου κι ας την απαιτήσει κι εκείνος από εμένα!<br /><br />Κι έπειτα ήρθε ο Μελωμένος μαζί με τις νεράιδες του για να με χορέψουν ξανά στα πισωγυρίσματα του νου που αργοπεθαίνουν με το πέρασμα του χρόνου,να με πάρουν αγκαλιά και να με ταξιδέψουμε πίσω,πολύ πίσω στον χρόνο,πίσω στις αναζητήσεις της εφηβείας μου.<br />Πέρασαν ολάκεροι καιροί από τότε,Νεραιδοπαρμένε μου, αλλά ο χρόνος μένει στάσιμος όταν η ψυχή εξακολουθεί να ζει στην απεραντωσύνη της νιότης μέσα από γλυκόπικρες αναμνήσεις,σταθμούς γεγονότων,θυσίες και ενοχές.<br />Γιατί πάντα η 123 σελίδα στα δικά μου βιβλία βγάζει ανθρώπινη πίκρα???<br /><br />ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ:Ιδανικοί αυτόχειρες<br /><br />Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα,παίρνουν <br />τα παλιά φυλαγμένα γράμματα τους,<br />διαβάζουν ήσυχα κι έπειτα σέρνουν<br />για τελευταία φορά τα βηματά τους.<br /><br />Ηταν η ζωή τους,λένε,τραγωδία<br />Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων<br />τα δάκρυα,ο ιδρώς,η νοσταλγία<br />των ουρανών,η ερημιά των τόπων.<br /><br />Στέκονται στο παράθυρο,κοιτάνε<br />τα δέντρα,τα παιδιά,πέρα την φύση,<br />τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,<br />τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.<br /><br />Πέμπτος,έκτος και έβδομος στίχος στην 123 σελίδα από τα άπαντα του ποιητή,που συντρόφεψε και συντροφεύει ακόμα τις αναζητήσεις μου για τα νοήματα και την ουσία της ζωής που μας έμελλε να διαβαίνουμε.<br /><br />Με την σειρά μου θα ζητήσω να μοιραστούν μαζί μας συναισθήματα της σελίδας 123 απο αγαπημένα τους βιβλία<br />1)<a href="http://www.marialena.blogspot.com/">Μαριαλένα</a><br />2)<a href="http://www.samafoti.blogspot.com/">Φωτεινή</a><br />3)<a href="http://www.nyctolouloudo.blogspot.com/">Νυχτολούλουδο</a><br />4)<a href="http://www.harishome.blogspot.com/">Χάρις</a><br />Και η Εschbornitisa<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-5423191744951236366?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-28698017005554582922008-02-19T16:20:00.004+02:002008-12-09T03:43:45.116+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dWStclUmI/AAAAAAAAARM/ZxpxVdZC8Xo/s1600-h/S6003136.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dWStclUmI/AAAAAAAAARM/ZxpxVdZC8Xo/s320/S6003136.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167693976868049506" /></a><br />Η ιστορία ξεκίνησε ως εξής μια ηλιόλουστη κρύα Παρασκευή.<br />Δύο μεγαλούτσικες κυρίες που Θεού θέλοντος,ελπίζουν να γίνουν και γιαγιάδες πριν πάθουν Αλτζχάιμερ, συνόδεψαν την κατά πολύ νεώτερη φίλη και φιλοξενούμενη τους στον χώρο του Georg von Opel.<br />Ευρώ 9 κατά κεφαλήν, διότι οι 3 εμείς(Χάριτες) δεν δικαιούμαστε οικογενειακό πακέτο έκπτωσης άνευ παιδιών.<br />Ολα καλά λοιπόν, και κρίμα που δεν ετοιμάσαμε το καλαθάκι με τα φαγητά μας για να γευματίσουμε στις ξύλινες τραπεζαρίες που είναι προσεκτικά τοποθετημένες μέσα σε πράσινα κιόσκια και δίπλα σε παιδικές χαρές φτιαγμένες με περίσσια μέριμνα και προσοχή. <br />Ομως!..όμως κοιτάξτε τι μπορεί να κάνει ένα πακετάκι με καρότα που κοστίζει μόνο 1,50 Ας κάνουμε μαζί λοιπόν μια βόλτα στο πάρκο. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dU4dclUlI/AAAAAAAAARE/s-yXpcC2cXc/s1600-h/S6003152.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dU4dclUlI/AAAAAAAAARE/s-yXpcC2cXc/s320/S6003152.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167692426384855634" /></a><br />Κοιτάξτε ομορφιά,θαυμάστε στυλ!<br />Είναι είδος υπό εξαφάνιση αυτό το άσπρο συννεφάκι.Το κυνηγήσαμε ανελέητα και αναίσχυντα για αυτό το όμορφο άσπρο τομάρι που φοράει. Μόνο δυστυχία και θάνατο του έφερε...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dPCtclUhI/AAAAAAAAAQk/pY1zICpfEZM/s1600-h/S6003153.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dPCtclUhI/AAAAAAAAAQk/pY1zICpfEZM/s320/S6003153.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167686005408748050" /></a><br />Λένε τα "βιβλία" πως είναι σαρκοφάγο και επιθετικό ζώο. Μπααααα....Μ'ενα καρότο ξεγελιέται και χαϊδεύεται σαν γατί! <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R8VpmdclUqI/AAAAAAAAARs/WGlFAfBtoz8/s1600-h/S6003150.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R8VpmdclUqI/AAAAAAAAARs/WGlFAfBtoz8/s320/S6003150.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171655856565342882" /></a><br />Να και το...ξαδελφάκι του! Η Silver fox που στόλισε πολλούς ποδόγυρους Τσάρων της Αγίας Ρωσίας. Αποδεκατισμένη κι αυτή η κούκλα από Καναδούς, Ρώσους και Ιάπωνες μαζί με τις άλλες συμπεθέρες της, τις Ερμίνες και τις Ζιμπελίνες. Ακόμα και όταν τέθηκαν "υπό ανθρώπινη προστασία" δεν γλύτωσαν το λεπίδι. Ολα τα λεφτά...και οι πανέμορφες ουρές τους έγιναν το διαβατήριο για τον αφανισμό τους!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dNvtclUdI/AAAAAAAAAQE/VYR2ooSad9A/s1600-h/S6003155.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dNvtclUdI/AAAAAAAAAQE/VYR2ooSad9A/s320/S6003155.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167684579479605714" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7riC9clUpI/AAAAAAAAARk/U8jNd-lWtts/s1600-h/S6003157.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7riC9clUpI/AAAAAAAAARk/U8jNd-lWtts/s320/S6003157.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168692062843130514" /></a><br />Είχα καλό δάσκαλο! Ο πιτσιρικάς μου έδωσε μαθήματα περί ταΐσματος.<br />Λλλά τα παιδιά δεν μπορεί κανείς να τα συναγωνιστεί...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dMbdclUaI/AAAAAAAAAPs/GPbrw69MKgU/s1600-h/S6003133.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dMbdclUaI/AAAAAAAAAPs/GPbrw69MKgU/s320/S6003133.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167683132075626914" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dMDdclUZI/AAAAAAAAAPk/zGa6PoGzln0/s1600-h/S6003126.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dMDdclUZI/AAAAAAAAAPk/zGa6PoGzln0/s320/S6003126.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167682719758766482" /></a><br />Συμβαίνει και στα καλύτερα πάρκα!....<br />Οι ανήλικοι να προσπεράσουν την εικόνα παρακαλώ!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dLkNclUYI/AAAAAAAAAPc/zxrBB6yoNOQ/s1600-h/S6003168.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R7dLkNclUYI/AAAAAAAAAPc/zxrBB6yoNOQ/s320/S6003168.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167682182887854466" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2869801700555458292?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-71584967146553144042008-02-15T02:02:00.000+02:002008-02-16T21:33:41.805+02:001977 ..Φλεβαρης..<br /><br />...φεύγοντας απο την Padova κείνο το μεσημέρι, έφτασα στο Menstre χάρη στον Roberto και τα χρήματα που μου δάνεισε η σινιόρα Μαργαρίτα -η μάνα του-για να πάρω το τραίνο για την πατρίδα. Οι απεργίες λυμαίνονταν την χώρα τότε.Δύσκολοι καιροί για τα φοιτητάκια.<br />Voglio stare qui con noi:είπε<br />Devo andare:είπα....<br />Το τραίνο ήταν έτοιμο να φύγει όταν άφησε τα χέρια μου και έβγαλε δυο τριαντάφυλλα από την εσωτερική τσέπη του παλτό του.Στο διπλανό κάθισμα τα άφησε και το μόνο που είπε ήταν:Ριξτα στο πρώτο τρεχούμενο νερό που θα δεις όταν θα μπεις στην πατρίδα σου. Una rosa ritorna di me.L'altra stai con te,come la mia anima.....<br />Οταν πέρασα τα σύνορα ήταν νύχτα ακόμα,Ανοιξα το παράθυρο...έβρεχε...περίμενα ώρα να ακούσω την βουή από τα νερά του Αξιού(βαρδαρ)Πέταξα τα rosa και κουλουριάστηκα στο κάθισμα,μέχρι που ανακάλυψα πως δεν ήταν η βροχή αλλά τα δάκρυα που μούσκευαν το πρόσωπο μου...<br />....είδα την Τασία(η μάνα μου)να με περιμένει στο παγκάκι στο σταθμό.Γύρω στις 5 το πρωί ηταν..<br />Την αγκάλιασα και ξαναεκλαψα.....πικρά,πολύ πικρά,,,<br />Είχε ξημερώσει πια 14 του Φλεβάρη....<br />L'ultima parola che ha cantanto all'mio cuore era......<br />io ti amo, davero...ti amo, si ti amo.....<br /><br />(Οπως δημοσιεύτηκε ένα χρόνο πριν στους Ανώνυμους Μελαγχολικούς)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-7158496714655314404?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-86748515330933025912008-02-09T17:42:00.000+02:002008-12-09T03:43:46.241+02:00Οι κάτοικοι της γης πριν απο πολλά εκατομμύρια χρόνια....υπό μορφής σκελετού.<br /><br />Σήμερα,συμμαζεύτηκα επιτέλους, νωρίς στο σπίτι για να ετοιμάσω τις βαλίτσες της επιστροφής μου.Συμμάζεψε και η αδελφή μου τις φώτο μου και σκέφτηκα να ανεβάσω λίγες-σαν πρώτη δόση-από τις περιπλανήσεις μου.<br />Στην είσοδο του μουσείου εχει απαγορευτικό σκύλων.Λογικό είναι!Εχει τόσα κόκκαλα εκεί μέσα που θα μπορούσαν να χορτάσουν μία αγέλη!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63WuNclUMI/AAAAAAAAANA/GUPjSiQ1nFc/s1600-h/S6002960.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63WuNclUMI/AAAAAAAAANA/GUPjSiQ1nFc/s320/S6002960.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165020437035700418" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63bYtclUSI/AAAAAAAAANw/pznrr2onk8Q/s1600-h/S6002963.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63bYtclUSI/AAAAAAAAANw/pznrr2onk8Q/s320/S6002963.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165025565226651938" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63aY9clURI/AAAAAAAAANo/Nl_y1drFOoI/s1600-h/S6002967.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63aY9clURI/AAAAAAAAANo/Nl_y1drFOoI/s320/S6002967.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165024470009991442" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63Y7dclUQI/AAAAAAAAANg/Sw2SdUUfDXk/s1600-h/S6002977.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63Y7dclUQI/AAAAAAAAANg/Sw2SdUUfDXk/s320/S6002977.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165022863692222722" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63YcdclUPI/AAAAAAAAANY/7kW3bgIyxZQ/s1600-h/S6002979.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63YcdclUPI/AAAAAAAAANY/7kW3bgIyxZQ/s320/S6002979.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165022331116278002" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63X6NclUOI/AAAAAAAAANQ/NJz8BuQj0Dw/s1600-h/S6002981.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63X6NclUOI/AAAAAAAAANQ/NJz8BuQj0Dw/s320/S6002981.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165021742705758434" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63XY9clUNI/AAAAAAAAANI/mh26mu-9p98/s1600-h/S6002982.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;"<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63d6NclUTI/AAAAAAAAAN4/ACrE-0Ot0wE/s1600-h/S6002982.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R63d6NclUTI/AAAAAAAAAN4/ACrE-0Ot0wE/s320/S6002982.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165028339775525170" /></a><br />Κούκλος ο Edmonto-σαύρος-σαύρα-το ίδιο είναι.Το φιλί του πάντως το πήρε μέσα απο το τζάμι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-8674851533093302591?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-20506233913927810252008-01-25T02:25:00.004+02:002009-02-28T13:43:51.487+02:00...μια νύχτα γενναριάτικη, που τρυπώνει στις καμινάδες κουρσεύοντας την λαγνεία και εκείνο το πηχτό άρωμα που γεννάει η φωτιά σαν αγκαλιάζει γεμάτη πάθος το ξερό ξύλο.<br />Ενα ατσαλάκωτο, ολόγιομο χλωμό φεγγάρι, σέρνεται ξωπίσω της και παίζει κρυφτούλι με τα νιογέννητα συννεφάκια ανάμεσα στα ουράνια πέπλα της, ξεγελώντας τα παιδιά του Αιολου που αλυχτάνε με μανία, όταν χάνουν την παρτίδα στην σκακιέρα του ουρανού.<br />Εδω και επτά μέρες γίνομαι 'παρωρίτης' σε μια άλλη γωνιά της γης.Απο εδώ βλέπω τα σουσούμια της νύχτας τώρα.. .<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R5kxeottwxI/AAAAAAAAAMI/0XlUh0X4hwQ/s1600-h/S6002852.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R5kxeottwxI/AAAAAAAAAMI/0XlUh0X4hwQ/s320/S6002852.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159209250524611346" border="0" /></a><br /><br />.....ποιά ανθρώπινη φωνή θα μπορούσε να τραγουδήσει στις νότες που μουρμουρίζουν τα φυτά στα όνειρα του Γενναριάτικου ύπνου τους? Ποιός μπορεί να καταλάβει το τραγούδι από τα αγέννητα μπουμπούκια?<br />Κάποτε -όταν ήμουν μικρή- άκουσα πως, όταν ένα ανθρώπινο ον έχει γενέθλια και βγει μόνο του έξω, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος,θα ακούσει πολλούς από τους ψιθύρους των πλασμάτων του γήινου κόσμου!<br />Εχω γενέθλια σήμερα.....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/Sakhhv41i8I/AAAAAAAAArk/5HfzsviLG5w/s1600-h/309906355_3b99e92a20.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/Sakhhv41i8I/AAAAAAAAArk/5HfzsviLG5w/s320/309906355_3b99e92a20.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307810499507096514" border="0" /></a>.....αλλά εξακολουθώ και νοιώθω σαν την clemace! Ταπεινή στην όψη και την προβολή της ξεθωριασμένης της εικόνας, αγέρωχη...και όμορφη-άσχημη, σκεπασμένη με την πρωινή παγωμένη πάχνη, ξέπνοη και παρατημένη, αποξεχασμένη αλλά και έτοιμη πάντα να ονειρεύεται την επόμενη αναγέννηση....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SakjOvaQzoI/AAAAAAAAArs/0qSputnlJpQ/s1600-h/Clematis_ligusticifolia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 313px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/SakjOvaQzoI/AAAAAAAAArs/0qSputnlJpQ/s320/Clematis_ligusticifolia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307812371984600706" border="0" /></a>....σαν αύριο το τετράδιο της giotavita θα συμπληρώσει 365 ημέρες....<br />Στέλνω την αγάπη μου σε όσους όλους ήταν συμπορευόμενοι μαζί μου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2050623391392781025?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-23644280446301756772008-01-15T02:28:00.005+02:002008-04-14T16:52:30.280+03:00Σήμερα δεν είμαι στις καλές μου.<br />Πολλές οι αιτίες και πολλά τα αμφίδρομα παράπονα οι εντάσεις και τα κακώς κείμενα μέσα απο το οικείο μου περιβάλλον.<br />Πήρα διπλή δόση από τα χάπια για την νευροπίεση που χτύπησε κόκκινο και φλερτάρισα για πολύ ώρα τα ροζ ηρεμιστικά χαπάκια που μου έδωσε ο γιατρός για τις"δύσκολες στιγμές".<br />Αισθάνθηκα σαν την Αλίκη μπροστά στο δίλημμα μέσα στην χώρα των θαυμάτων."Φάε με!Πιες με!"<br />Δεν έκανα ούτε το ένα ούτε το άλλο.Φώναξα,έβρισα,έκλαψα και συμβιβάστηκα για μια άλλη φορά με την μοναξιά μου.<br />Κι έχοντας την Κανέλα στα γόνατα μου να γουργουρίζει και τον Πούμα-κι απέναντι να με κοιτάει με τα σμαραγδένια του μάτια γεμάτα με αγάπης λάμψη ...εφυγα.<br />Εφυγα πολλά χρόνια πίσω.Οταν η ζωή ηταν δική μου και την άρπαζα απο τα μαλλιά,και κανένας δεν μπορούσε να μου την περιφράξει η να την οριοθετήσει.<br />Τότε που ήμουν 18-20 χρόνων και όλα έλαμπαν μέσα στα φώτα της αναζήτησης ,του έρωτα και της ελπίδας για το καλύτερο αύριο.<br />Αναρωτιέμαι τι μου έμεινε τώρα πια?Τις επιβαλλόμενες κοινωνικές προτεραιότητες τις εκπλήρωσα και ωσάν"κόρη"και ως μητέρα στο έπακρο.Και πιο το αποτέλεσμα?<br />Κατέληξα να είμαι το"δεδομένο" της ασφάλειας και για τους γονείς μου και για το παιδί μου.Κι εγώ σαν Παναγιώτα είμαι απλά"η ευπρεπής κυρία Γιώτα".Σκατά στα μούτρα μου,η μαλάκω που άφησα την ζωή να φύγει μέσα από τα χέρια μου για να μην δυσαρεστήσω τα αγαπημένα μου πρόσωπα.Ενα "αχνό"ευχαριστώ δεν άκουσα.Ολο και θέλουν παραπάνω.Ολο και παραπονιούνται πως δεν τους καλύπτω επαρκώς.Και πάντα είμαι εξω απο τις προτεραιότητες τους.Σαν να μην υπάρχω με λίγα λόγια...<br />...Αμελητέα ποσότητα!<br />Και για να ξεφύγω απο τον πειρασμό των ροζ ορεκτικών που φωνάζουν"φάε με"για να μπεις στην χώρα των θαυμάτων,έπλεξα με επώδυνη υπομονή ενα ροζ κουκούλι και κλείστηκα μέσα του αλώβητη πια απο όσα με πονάμε,από όσα δεν μπορώ να αλλάξω,από οσα πρέπει να δεχτώ ασχετα αν δεν μου δίνουν καμία χαρά.<br />Και μέσα στο κουκούλι μου θυμήθηκα αυτό το τραγούδι.Και ξανάγινα παιδί.<br />Ημουν ερωτευμένη ξανά με τον Κ.<br />Μαθήτρια εγώ ακόμα να περιμένω τα γράμματα του και τους δίσκους που μου έστελνε απο την Ιταλία με το ταχυδρομείο.<br /> <br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KP6m6_V7vsc&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KP6m6_V7vsc&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Αυτες ήταν τότε οι αγαπημένες μου λέξεις απο όλο το τραγούδι:<br />>Γνωρίζεις την ειλικρίνεια μου<br />ξέρεις πως και σήμερα θα πέθαινα για την τιμιότητα<br />Γνωρίζεις το ονομα μου,<br />μόνο εσύ ξέρεις,αν είναι αλήθεια ή όχι,αλλά πιστεύω στον Θεό.< <br /><br />Conosci me la mia lealta<br />tu sai che oggi morirei per onesta.<br />Conosci me il nome mio<br />tu sola sai se e vero o no che credo in Dio.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2364428044630175677?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-4817550887848408592008-01-11T16:44:00.002+02:002009-04-05T18:30:22.569+03:00Το παραδιπλανό τραγουδάκι, το έκλεψα από τη μουσική της κόρης μου. Το άκουσα κάποια άγρια μεσάνυχτα και από τότε γράφτηκε στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου και στον κώδικα του μπλογκ μου. Το τραγουδούν οι "Ωχρά Σπειροχαίτη" και βρίσκεται στον Δεύτερο δίσκο τους που κυκλοφόρησε το 2002.Η Μαρία μου είπε ότι είναι μετάφραση του ποιήματος the hollow men (1925) του T.S. Eliot.<br /><br />Διαβάζω όλες αυτές τις μέρες στα περισσότερα μπλογκ το θέμα "Ζαχόπουλος". Σίγουρα δεν συμφωνώ με όλα αυτά που έγιναν, άλλα ας μη γινόμαστε και εμείς πιο κούφιοι από τους ήδη κούφιους ανθρώπους. Γινόμαστε η Νέμεσις στα αδικήματα των άλλων, αλλά ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε αν εμείς αδικήσαμε κάποιον (παντί τρόπω).<br />Και άλλωστε αν δεν σας κάνει ο τρόπος λειτουργίας των στελεχών της νυν κυβέρνησης... αλλάξτε ψηφοδέλτιο.<br />Ποιοι από όλους εμάς νομίζετε (με το χέρι στην καρδιά να ομολογήσουμε) πως αν είμασταν στη θέση του θα λειτουργούσαμε με το ευαγγέλιο παραμάσχαλα?<br />Ποιοι από εμάς πιστεύετε πως αν μας δινόταν η ευκαιρία δεν θα βουτούσαμε το δάχτυλο(για να μην πω όλο το χέρι) στην κρατική μαρμίτα με το μέλι?<br />Ποιοι από εμάς αν είχαμε το κύρος της εξουσίας, δε θα βγάζαμε τα καταπιεσμένα μας σεξουαλικά απωθημένα? Και ζαρτιέρες θα φορούσαμε και χειροπέδες και μαστίγια θα πλαταγιάζαμε και ό,τι άλλο υπάρχει κατά νούν κεκαλυμμένο.<br />Μη χέσω λοιπόν...Βάλτε σκοπό της ζωής σας να αλλάξετε τα κακώς κείμενα και σταματήστε το κουτσομπολιό και τα ανώφελα μπλα-μπλα.<br />Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς.<br />Ενδιαφερθείτε καλύτερα για τα άτομα τριγύρω σας, τους ερωτικούς σας συντρόφους, τους φίλους σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας...<br />Ενδιαφερθείτε για τους απόρους, υιοθετείστε ένα αδέσποτο, επισκεφτείτε ένα γηροκομείο ή ένα άσυλο με ένα κουτί γλυκάκια, φυτέψτε ένα δέντρο στην καμένη γη και αν δεν μπορείτε, κάντε το στο μπαλκόνι σας...<br />Και σταματήστε να ασχολείστε επιτέλους με μαλακίες του στυλ ποιος χοντρός γάμησε την βοσκοπούλα...Έλεος πια...Το δάσος της Ελλάδας είναι γεμάτο από κακούς λύκους.Αν δεν μπορούμε να στήσουμε τα δόκανα, ας μην αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια.<br />Όλα αυτά λοιπόν που συμβαίνουν στους καιρούς μας, νομίζω πως αντιπροσωπεύονται απόλυτα από τους ακόλουθους στίχους...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ</span><br /><br />είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,<br />οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι<br />σκύβοντας μαζί<br />κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!<br />οι στεγνές φωνές μας όταν<br />ψιθυρίζουμε μαζί<br />είναι ήσυχες κι ανόητες<br />σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι<br />ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί<br />στο ξερό μας κελάρι<br /><br />σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,<br />παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση<br /><br />αυτοί που πέρασαν<br />με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο<br />μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-<br />σαν κούφιους ανθρώπους<br />σα βαλσαμωμένους<br /><br />μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα<br />στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο<br />αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:<br />τα μάτια είναι<br />ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα<br />εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας<br />και φωνές<br />στου ανέμου το τραγούδισμα<br />πιο μακρινές και πιο τελεστικές<br />από ένα μαραμένο αστέρι<br /><br />ας είμαι όχι πιο κοντά<br />στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο<br />ας φορέσω επίσης<br />τις μεταμφιέσεις<br />αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες<br />σ' έναν αγρό<br />φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος<br />όχι πιο κοντά<br /><br />όχι αυτή την τελική συνάντηση<br />στου λυκόφωτος το βασίλειο<br /><br />αυτή είναι η νεκρή χώρα<br />αυτή είναι του κάκτου η χώρα<br />εδώ τα πέτρινα είδωλα<br />σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν<br />την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου<br />κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου<br /><br />αυτό είναι σαν αυτό<br />στου θανάτου το άλλο βασίλειο<br />ξυπνώντας μόνοι<br />την ώρα που είμαστε<br />τρέμοντας με τρυφερότητα<br />χείλη που θα φιλούσαν<br />κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες<br /><br />αόμματοι<br />αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν<br />όπως το αέναο άστρο<br />του πολύφυλλου ρόδου<br />στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο<br />η ελπίδα μόνο<br />των κενών ανθρώπων<br />των άδειων ανθρώπων<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">μεταξύ ιδέας</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">και πραγματικότητας</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">μεταξύ κίνησης</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">και δράσης</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">πέφτει η σκιά</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">μεταξύ αντίληψης</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">και δημιουργίας</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">πέφτει η σκιά</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">η ζωή είναι πολύ μακριά</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">μεταξύ πόθου</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">και σπασμού</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">μεταξύ δύναμης</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">και ύπαρξης</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">μεταξύ ουσίας</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">και πτώσης</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">πέφτει η σκιά</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">γιατί δικό σου είναι το βασίλειο</span><br /><br />γιατί δική σου είναι η ζωή<br />γιατί η ζωή σου είναι δική σου<br />δική σου<br /><br />αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος<br />όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό<br /><br />Πρωτότυπο κείμενο :www.poetry.poetryx.com/poems/784/<br />Στους στίχους που δεν μεταφράστηκαν στα ελληνικά υπάρχουν παραλληλισμοί λέξεων μέσα από την Κόλαση του Δάντη.<br />Στην wikipedia (www.en.wikipedia.org/wiki/The_Hollow_Men) θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες.<br />Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.esnips.com/doc/a9107b7b-a1aa-45ec-8445-b8d064d200f3/%CE%A9%CF%87%CF%81%CE%B1-%CE%A3%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%B7--_Oi_koyfioi_an8rwpoi">ΕΔΩ</a><br />Σε συνεργασία κειμένου Π.και Μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-481755088784840859?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-25956547270928614832007-12-28T20:29:00.000+02:002008-01-01T17:47:35.125+02:00Σε μνήμη όλων των δέντρων που κάηκαν για την απληστία των ανθρώπων.<br />Σε ανάμνηση όλων των δέντρων που κόπηκαν για την Χριστουγεννιάτικη ματαιοδοξία των ανθρώπων.<br /><br />Αν μπορούσε να μιλήσει ένα δέντρο...<br /><br />..."Γκαπ-γκουπ" ακούστηκε το τσεκούρι του κυρ-Παντελή και το καταπράσινο δέντρο σωριάστηκε στη γη μ'έναν δυνατό θόρυβο.<br /> Ήταν το τελευταίο δέντρο που έκοβε για σήμερα ο κυρ-Παντελής, ο φημισμένος ξυλοκόπος. Έκοβε όποιο δέντρο έβρισκε μπροστά του, αρκεί να γέμιζε το μάτι του πως θα του έδινε αρκετή ξυλεία.<br /> Σκούπισε τον ιδρώτα του και άρχισε να μετρά τα κομμένα του δέντρα, όταν άκουσε ένα σιγανό κλάμα. Κοίταξε από δω, κοίταξε από εκεί, δεν είδε τίποτα! Το κλάμα συνέχισε να ακούγεται όλο και πιο λυπητερό. Ακουγόταν από χάμω,μέσα από το τσαλαπατημένο χορτάρι. Έστησε αυτί ο κυρ-Παντελής κι έσκυψε κατά τη γη. Κι εκεί ανάμεσα στα χοντροπάπουτσά του, πάνω σ'ένα σωρό πριονισμένα κλαριά, ανακάλυψε ένα αστείο, μικρό, κουρελιασμένο ανθρωπάκι (ίσαμε την παλάμη του) να κλαίει με μαύρο δάκρυ.<br /> Αναταράχτηκε ο σκληρός ξυλοκόπος.<br />- Ποιος είσαι του λόγου σου? το ρώτησε.<br />Και΄κείνο με μια τσιριχτή και γεμάτη βάσανο φωνή του είπε:<br />- Είμαι το ξωτικό, η ψυχή απ΄ αυτό το πεύκο που είχε τόση ζωή μπροστά του κι εσύ το κατάντησες ένα σωρό από νεκρά κλαριά και φύλλα.<br />- Μα τα δέντρα πρέπει να κόβονται,είπε ο κυρ-Παντελής, για να γίνεται πιο εύκολη η ζωή των ανθρώπων.<br />- Ναι! συμφώνησε το ξωτικό, αλλά εσείς οι άνθρωποι καταστρέφετε ό,τι βρεθεί μπροστά σας χωρίς να κάνετε διαχωρισμούς!<br /> Για σκέψου πόσος πολύς χρόνος χρειάζεται για να μεγαλώσει ένα δέντρο του δάσους. Μόνο του πρέπει να μάθει να προσαρμόζεται και στις πολλές βροχές και στην ξηρασία. Μικρό και λίγο-λίγο πετάει την κορφούλα του για να πάρει και αυτό, τον λίγο ήλιο ανάμεσα απ΄ τα άλλα ψηλά δέντρα. Κι ύστερα, όταν βγάλει το πρώτο του φύλλωμα δέχεται τα πουλιά, τα έντομα, τα μικρά ζώα και γίνεται ένα καταφύγιο για τους μικρούς κατοίκους της φύσης.<br /> Προστατεύει ό,τι ζει μέσα του. Δίνει ασφάλεια και πολλές φορές τροφή απ΄ τον ίδιο του τον εαυτό. Δίνει την σκιά του για να ξεκουραστούν οι εκδρομείς του δάσους και τα ριγμένα του ξερόκλαδα για ν΄ανάψουν φωτιές και να ζεσταθούν. Μόνο του καταπολεμά τις αρρώστιες του. Σπάνια οι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι΄ αυτό και πολλές φορές του βάζουν φωτιά ή χωρίς να το θέλουν ή επίτηδες.<br />- Μα!...πήγε να διαμαρτυρηθεί ο κυρ-Παντελής, αλλά το ανθρωπάκι τον διέκοψε μ΄ένα νεύμα.<br />- Σταμάτα, σταμάτα, του είπε όλο φούρια, έχω κι άλλα να σου πω.<br /> Ξεχνάς κι εσύ, όπως όλοι οι άλλοι, εκείνη τη θαυμάσια διαδικασία της απελευθέρωσης του οξυγόνου? Μήπως δεν μας αποκαλείτε εμάς τα δέντρα "πνεύμονες των πόλεων"?<br />Σας δίνουμε το ξύλο μας.Σας δίνουμε την αίσθηση του ερχομού της Άνοιξης με τους πρώτους μας ανθούς.Ακόμα και τα φύλλα μας τα κάνετε βότανα και μυρωδικά.<br /> Τώρα το ξωτικό μιλούσε χωρίς σταματημό και κουνιόταν νευρικά πάνω στο σωρό τα κλαριά. Ο κυρ-Παντελής έστεκε κι αυτός σαν πελεκημένο κούτσουρο.<br />- Δεν έχω πολύ καιρό, πρέπει να σου τα πω όλα, είπε η αναστατωμένη του πεύκου ψυχή.<br /> Είσαστε άκαρδοι οι άνθρωποι, συνέχισε.Ακόμα και για τα δέντρα που είναι έξω από τα σπίτια σας είστε αδιάφοροι.Πότε τα ποτίζετε? Πότε τα καλλωπίζετε? Πότε τα καθαρίσατε από τα καυσαέρια της πόλης? Πότε τα ραντίσατε για να τα έχετε υγιή? Πετάτε τα σπίρτα σας και τ΄αναμμένα σας τσιγάρα, ξεχνάτε τις φωτιές σας φεύγοντας από την εκδρομή σας.Μας καίτε και μας αφανίζετε.Μας καίτε στα τζάκια σας!Μας στολίζετε τα Χριστούγεννα στα σπίτια σας.Δεν αναρωτηθήκατε όμως, πώς εμείς θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε?Σπείρατε ποτέ κάποιο κλαδί,να το περιποιηθείτε,να το φροντίσετε?Να το δείτε να πετάει το πρώτο του φύλλο?<br />Όταν βλέπετε εκείνες τις μαύρες καπνισμένες εκτάσεις μετά τις πυρκαγιές,κάνατε κάτι για να γίνουν πράσινες και ζωντανές ξανά?<br /> Κι εσύ κυρ-Παντελή μόνο να κόβεις ξέρεις.Κόβεις ό,τι βρεθεί μπροστά σου.Πρέπει δεν πρέπει.Χωρίς τύψεις,χωρίς οίκτο....<br />Ετρεμε τώρα το ξωτικό σαν σπασμένη χορδή κιθάρας.Φούσκωνε και ξεφούσκωνε σαν τρύπιο μπαλόνι.Ξανάβαλε τα κλάματα και ύψωσε την τσιριχτή του φωνούλα.<br />_Φεύγω.φεύγω είπε.Πάω να βρώ ενα νιοφύτευτο δενδράκι για να ξαναγίνω ευτυχισμένος.<br />Λυπόσουν να το βλέπεις αυτό το κουρελιασμένο γδαρμένο ανθρωπάκι.<br />Το λυπήθηκε κι ο κυρ-Παντελής.Αρχισε να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει κι αυτός απο στεναχώρια.Ηθελε να αποκριθεί αλλά πνιγόταν η φωνή του και δεν έβγαινε.Ο αέρας δεν του έφτανε και άρχισαν να δακρύζουν τα μάτια του.Χίλια κομμάτια έγινε η καρδιά του μπροστά στα όσα ξεστόμιζε το ανθρωπάκι.<br />-Μα...μα εγώ,δεν μπόρεσε να συνεχίσει.Εμεινε άλαλος καθώς το ξωτικό άρχισε νά αλλάζει χρώματα και μορφή μουρμουρίζοντας ακατάληπτους λαρυγγόφωνους ήχους γεμάτους παράπονο και πίκρα.<br />Εσκασε σαν χιλιόχρωμο μπαλόνι την ώρα που ξύπνησε ο ξυλοκόπος πλάι στο φρεσκοκομμένο πεύκο μούσκεμα στον ιδρώτα.<br />-Μπα σε καλό μου-είπε-όνειρο ήταν!Αλλά τι όνειρο...<br />Φόρτωσε στο κάρο τα ξύλα τουκαι πήρε τον δρόμο για το σπίτι.<br />Σουρούπωνε σαν πέρασε την εμπασιά του αυλόγυρου.<br />Στο τρεμούλιασμα της τελευταίας ηλιαχτίδας νόμισε πως είδε ένα κουρελιασμένο ανθρωπάκι να τρέχει πέρα δώθε κάτω απο τα πόδια του αλόγου.<br />Εκλαιγε πάλι και φαινόταν να ψάχνει κάτι με αγωνία.<br />Γέλασε και μίλησε δυνατά ο κυρ-Παντελής:Γέρασα-είπε-και ξύπνιος βλέπω όνειρα!<br />Κοίταξε γύρω του την άχαρη αυλή.Κοίταξε για άλλη μια φορά το φορτίο μα τα κομμένα νεαρά δέντρα.Του φάνηκε πως τα άκουσε να τρίζουν και να βογγάνε σαν το ξωτικό του ονείρου.Ανατρίχιασε ο σκληρός άνθρωπος.Αυτός που όλη του την ζωή έκοβε και κατέστρεφε τα δέντρα αναταράχτηκε.<br />"Αιντε-είπε-έχει και ξερά έχει και άρρωστα και πεσμένα δέντρα στο δάσος.Καιρός να το καθαρίσω κιόλας να πάρει μια ανάσα και ας έχω λιγότερο κέρδος".<br />Μπαίνοντας στην αυλή κοίταξε τον φράχτη.Εξυσε το αυτί του και μουρμούρισε:"άχαρος αυτός ο φράχτης.Μόνο καρφωμένα σκεβρωμένα παλιόξυλα.Αειντε κι απο αύριο θα του σπείρω αγριοκερασιές.να φουντώσουν και να κοκκινίσουν τα πετροκέρασα το καλοκαίρι.Να βρεί και ο φίλος του ονείρου μου καταφύγιο!"<br />Ξέζεψε το άλογο στον σταύλο και τράβηξε χαρούμενος για το σπίτι.Χαμένος στα κερασένια όνειρα του δεν είδε την λάμψη στην άκρη του φράχτη.<br />Ενα ανθρωπάκι(ισαμε την παλάμη του)έραβε τα ρούχα του μουρμουρίζοντας και τραγουδώντας όλο χαρά σε μια άγνωστη γλώσσα.Ετοιμαζόταν για το καινούριο του σπίτι.<br />Τώρα θα διάλεγε μια απο τις αγριοκερασιές που θα έσπερνε ο κύρ-Παντελής!<br /><br /><br />>>Το παραμύθι της Μαρίκας το θυμήθηκα το 1992 όταν μετά τις γιορτές η δασκάλα της Μαρίας έθεσε θέμα έκθεσης"τι θα έλεγε ένα δέντρο σ'αυτους που το καταστρέφουν".<br />Δεν ήταν ακριβώς έτσι.Το δουλέψαμε με υπομονή και φαντασία.Αγάπη και ένταση μέχρι να κάνουμε τις αλλαγές.Αλλάξαμε τον μαγεμένο πρίγκηπα σε κυρ-Παντελή και την κακιά μάγισσα με το ξωτικό του Δάσους.Η μαγεμένη βασιλοπούλα γεννήθηκε μέσα στις πετροκερασιες.<br />Δεν την αναφέραμε.Νομίζω πως αυτά αρκούν.Είναι πιο "κοντά"με τον δικό μας σκληρό κόσμο!<<<br />Τώρα στο τέλος του 2007 λογυρνάει απο το καλοκαίρι στην θύμηση μου λόγω καταστροφής του δάσους.<br />Λόγω Χριστουγέννων έγινε πιο έντονη η ανάγκη να το βγάλω παραέξω.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-2595654727092861483?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-61550699483247991532007-12-20T23:41:00.001+02:002009-04-07T18:47:20.606+03:00Στον Αη-Βασίλη πίστευα πάντα ακόμα κι όταν μεγάλωσα.<br />Ίσως ακόμα και τώρα να πιστεύω...<br /><br />Η Μαρίκα φταίει γι αυτό,που μου έλεγε: μπαίνει από τις καμινάδες και τα "αραλίκια" των πορτοπαράθυρων και ρωτάει την καρδιά του κάθε παιδιού, τι καλή και τι κακή πράξη έκανε. Και ανάλογα με την καλοσύνη και την αγάπη που έδωσε του δίνει τα δώρα του.<br />-Μα,γιαγιάκα -ρωτούσα- αν δεν είναι καλό το παιδάκι δεν παίρνει δώρα? (τις αταξίες που της έκανα σκεφτόμουν και βούλιαζα σε απόγνωση πως δεν θα πάρω δώρο).<br />Χαμογελούσε και έλεγε: Παίρνει, πάντα παίρνει δώρο αρκεί να του υποσχεθεί πως θα γίνει καλύτερο του χρόνου.<br />Με ανακουφισμένη καρδιά την αγκάλιαζα και μετανοούσα για τα προβλήματα που της δημιουργούσα.<br /><br />Τα χρόνια πέρασαν...<br />Η Μαρίκα έφυγε...<br />Ο Αη-Βασίλης ένα παιδί μου έριξε από την καμινάδα,κατά λάθος μάλλον...<br />Έναν σύζυγο-πατέρα από τα "αραλίκια" των πορτοπαράθυρων που αυτομόλησε στην χώρα της λήθης, οταν εγώ ανακάλυψα πως πρέπει να ανήκω στην οικογένεια των ταράνδων.<br />Και 20 χρόνια σκληρής δουλειάς ...μοναξιάς και αυτογνωσίας.<br />Καθε Δεκέμβρη του έγραφα γράμματα του Βασίλη γεμάτα με πίκρες και καθημερινούς καημούς. Τα έκαιγα ξημερώνοντας πρωτοχρονιά και πάντα αναρωτιόμουν αν ήμουνα το κακό παιδί, που όλα αυτά τα χρόνια μου στέρησε τα δώρα που προσδοκούσα και ήθελα.<br /><br />Έκανα ανακωχή μαζί του και συγχρόνως με το "κακό παιδί του εαυτού μου" τελικά,λίγα χρόνια πριν το σωτήριο έτος 2007 μετά από πολλά ερωτηματικά και αμφιβολίες....<br />Το"παιδί που έπεσε από την καμινάδα "έζεψε" τους δικούς του ταράνδους,τον Prancer,Dancer,Comet και τους αποδέλοιπους και σιγά σιγά φεύγει για τους δρόμους που χαράζει η δική της αναζήτηση,στις θάλασσας των οστράκων και των ποιητών.....και στην τελική κοινή πορεία με τον Β.<br /><br />Κι εγώ μέσα από τη επερχόμενη σύγχυση της προσδοκώμενης αμετάκλητης αλλαγής της ζωής μου,έστησα μια ονειρική κουβέντα με τον Βασίλη και του είπα:Ακου να δείς Άγιε,θέλω ένα ακόμα παιδί,Με αδίκησες. Μόνο ένα έρριξες απο την καμινάδα.<br />_Χο-Χο_χο απάντησε.Είσαι χαζή,μου είπε.<br />Κοίτα τριγύρω σου τυφλή και άμυαλη.Ξέρεις πόσα παιδιά ζουν στις "καμινάδες"?<br />-Πάμε Vixen να της δείξουμε....<br />Ο τάρανδος όρμησε στην κρύα χιονοσκέπαστη νύχτα σέρνοντας το έλκηθρο μαζί με τους συντρόφους του.Ο Βασίλης πετούσε χρυσή αστρόσκονη,παιγνίδια και ακατάληπτα τραγουδάκια.<br />Ώσπου το χιόνι σταμάτησε και μια ομιχλώδη υγρασία απλώθηκε πάνω απο τις κορφές των δέντρων μιας πράσινης υγρής χώρας.<br />-Κοίτα,κοίτα ανόητο πλάσμα-μου είπε- πόσα χεράκια θα βγουν ψάχνοντας για δώρα,οχι απο τις καμινάδες αλλά απο τα τσίγγινα σπίτια.<br />-Δεν τα καταφέρνω μόνος μου εδώ,θέλω πολλούς βοηθούς.Τα ξωτικά και οι νεράιδες μου λιγόστεψαν και πεθαίνουν απο τότε που σταματήσατε να τα πιστεύετε εσείς οι πολύξεροι άνθρωποι.Τώρα πρέπει να συνεχίσετε εσείς το έργο τους.Ισως και το δικό μου....γέρασα πια<br /><br />Δυο χεράκια ξεχώρισα μέσα στην θαμπή ανατολή, δυο μάτια σαν της παγιδευμένης ελαφίνας,ενα τιτίβισμα μιας φωνούλας ιδια με των κορυδαλλών το τραγούδι καθώς καλωσορίζουν την αρχέγονη ανατολή του φωτοδότη Ηλιου.<br />-Το θέλω αυτό το παιδάκι Αγιε μου Βασίλη, να ξαναγίνω μανούλα θέλω,είπα<br />-Χο-χο-χο. Θα σου πω πως θα γίνει,πάμε να φύγουμε τώρα....<br /><br />Μέχρι να με φέρει απο την Καμπότζη στην Ελλάδα με κάθισε σιμά του και μου ψιθύρισε όλα τα μυστικά.<br /><br />Στις αρχές του Δεκέμβρη ο Αη-Βασίλης μου έστειλε το φετινό δώρο μου.Η Phary,εκει στην μακρινή Καμπότζη με τίμησε με το να με κάνει ανάδοχη μητέρα της.<br /><br /><a><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R2rc571fGSI/AAAAAAAAAKs/wyRN4G8-7C4/s320/adgfd+002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146168412096895266" /></a><br /><br />Ευχαριστώ τους λίγους και εκλεκτούς φίλους μου μπλόγγερς που με προέτρεψαν να μην το κρατήσω κρυφό.<br />Τους το χαρίζω με την αγάπη μου,αλλά και σε όλους τους άλλους που θέλουν να γίνουν τα ξωτικά-βοηθοί του Βασιλάκη. <br /><br />Ο Αη-Βασίλης πάντα θα ζει...<br />Μέσα στις ανθρώπινες καρδιές,<br /><br />Να σας πω τι μου ψιθύρισε ο Βασιλάκης στo αυτί?<br /><br /><a href="http://www.actionaid.gr/"><span style=font-weight:bold;>ACTION AID</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-6155069948324799153?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-1107236809363945752007-12-03T02:17:00.000+02:002009-04-05T18:30:44.655+03:00Οδυσσέας Ελύτης<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1RuHtKDd4I/AAAAAAAAAJs/UqQwygpAPvk/s1600-R/Thais_haemastoma_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1RuHtKDd4I/AAAAAAAAAJs/kePcZjCDQwA/s320/Thais_haemastoma_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139854153396483970" /></a><br />Ολα μπορούν όμως να χωρέσουν σε δυο χεράκια και μια ανθοδέσμη μαζί με εκείνο το ταπεινό χαρτάκι που λέγεται πτυχίο. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1RuetKDd5I/AAAAAAAAAJ0/YQ8PUWzNXqc/s1600-R/abfsd+029.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1RuetKDd5I/AAAAAAAAAJ0/MBIaU02cYl4/s320/abfsd+029.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139854548533475218" /></a><br />Οπως χώρεσε η Αφροδίτη σ΄ενα όστρακο του Μποτιτσέλλι.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1RwxNKDd6I/AAAAAAAAAJ8/3QNfJfgdu50/s1600-R/Botticelli_Sandro_1478.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1RwxNKDd6I/AAAAAAAAAJ8/Thk_RVGIBNg/s320/Botticelli_Sandro_1478.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139857065384310690" /></a><br />Τόσο μικρό και πανέμορφο ήταν το όστρακο!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1Rx59KDd7I/AAAAAAAAAKE/0S2FBdVWlhU/s1600-R/PectenJacobaeus.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1Rx59KDd7I/AAAAAAAAAKE/J5cwo3VrSjQ/s320/PectenJacobaeus.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139858315219793842" /></a><br /><br />Αλλά αυτό που εμένα με συνεπήρε ήταν εκείνες οι "κόρες,όμορφες και γυμνές,λείες σαν το βότσαλο ,να φυσάν όρθιες μέσα στην κοχύλα..." <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1Rz9NKDd8I/AAAAAAAAAKM/4LkvSiwvwlw/s1600-R/Charonia_tritonis_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/R1Rz9NKDd8I/AAAAAAAAAKM/qWIunMZUpUQ/s320/Charonia_tritonis_1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139860570077624258" /></a><br />Ο Ελύτης και ο Σεφέρης ονομάζουν"κοχύλα"την Tritonis.Οι ναυτικοί την λένε μπουρού γιατί βγάζει ήχους σαν την μπουρού του καραβιού αν την φυσήξεις,μέσα στην νεκρική σιγή των υπερπόντιων ταξιδιών με παρέα την μοναξιά τους.<br /><br />....εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζοντας το πανί και τ'αστέρια,ακούνε τον αγέρα,ακούνε πέρα απο τον αγέρα την άλλη θάλασσα,σαν ένα κοχύλι κλειστό,κοντά τους δεν ακούνε τίποτα άλλο,δεν ψάχνουν...<br />Γ.Σεφέρης.<br /><br />Κάπως έτσι έγινε η πτυχιακή της Μαρίας.Ταξίδεψα μαζί της.Ταξίδεψα στο θέμα"τα όστρακα στην λογοτεχνία".<br />Με μάγεψε ο Λόρκα,με μελαγχόλησε ο Ελλιοτ,ακολούθησα τον Λόπε Ντε Βέγγα στην Φουέντε Οβεχούνα αλλά.....ξεγυμνώθηκα "στων ψιθύρων την επώαση μες΄τα κοχύλια"του δικού μου γητευτή Ελύτη,κι έφυγα μαζί του"Δυτικά της λύπης" για να βρω τον Ν.Καββαδία,μέσα στο πούσι να μου λέει"ενα κοχύλι έχεις σκουλαρίκι στο αυτί..." κι εγώ να του φωνάζω:τραγούδησε μου το καραντί,το καραντί θα μας μπατάρει.....μέχρι το τέλος που λέει:κατάκοιτη πελεκημέμη απο σπαθιά,διπλά φορώντας των Ινκας τα σκουλαρίκια....<br />..σήμερα χωρίς σκουλαρίκια,πήρα τον δρόμο που χάραξε"το φίδι και η σμέρνα".<br />50k.m.ανάμεσα στα λιόδεντρα και την πρωινή ηλιόλουστη αύρα η διαδρομή είναι σαν ενα κομπολόι με μαργαριτάρια που τα αφήνεις ένα προς ένα να γίνουν ανάμνηση και μελλοντική εικόνα προσμονής ανάμεσα στα δάχτυλα του ενός χεριού.<br />Ανακατωμένα συναισθήματα,συγκεχυμένες σκέψεις,αναμνήσεις φόβοι και μια πικρή νοσταλγία για όσα χάθηκαν,για όσα πέρασαν,για όσα δεν πρόκειται ποτέ να ξανάρθουν.<br /><br />Θέλω να κλάψω,αλλά κρατιέμαι,θέλω να το βάλω στα πόδια αλλά μένω καρφωμένη στην μπλέ πολυθρόνα.Ανοίγω την μηχανή και τα χέρια μου τρέμουν.Ουτε φωτογραφίες δεν θα μπορέσω να βγάλω το παιδί μου,σκέφτομαι,τόσο άχρηστη είμαι.Ψάχνω με τα μάτια την είσοδο για να βρώ τον Βαγγέλη.Αργεί κι αυτός,αργεί πολύ.Δίπλα μου ο δάσκαλος,ο παππούς της,ψάχνει την εγγονή του επί"σκηνής"για να της στείλει φιλάκια.Δεν μπορεί να καταλάβει πια πως νοιώθω εγώ.Γέρασε πολύ ο αγαπημένος μου πατέρας.Αλλά με τίποτα δεν θα έχανε την ορκωμοσία της εγγονής του.Αναρωτιέμαι αν έκανε συμφωνία με τον Λούσιφερ η με τους Αρχαγγέλους για να ζήσει κάτι τέτοιες στιγμές.<br />Ευτυχώς ήρθε ο Βαγγέλης...κρυμμένος πίσω απο την ανθοδέσμη.<br />-Θα πάτε να της την δώσετε κυρία Γ.?<br />-Οχι,πήγαινε εσύ καλύτερα Β.μου!<br />Βλέπω αυτό το γλυκό και ήσυχο αγόρι που είναι μαζί της εδώ και 3 χρόνια ,να χαίρεται στην χαρά μας,και να συμπορεύεται με τα όνειρα μας και δακρύζω.<br /><br />Κι αφού δόθηκαν οι όρκοι και πήραμε τον πάπυρο,μου λέει η Μαριώ "μια στιγμή μάμα,έρχομαι"και μετά να φύγουμε γιατί ο παππούς θα κουράστηκε.<br />Την βλέπω να μιλάει,να αγκαλιάζεται,και να κρύβει πίσω απο πλαστά χαμόγελα κάποια καμουφλαρισμένα υγρά μάτια που είναι έτοιμα να στάξουν,με μια κυρία ντυμένη με σκούρο κοστούμι.<br />Στην έξοδο συναντιόμαστε με την κυρία αυτή.....και συστηνόμαστε.Είναι η επιβλέπουσα καθηγήτρια της πτυχιακής της.Η Dr.M.Σ.<br />Δεν θυμάμαι τι ειπώθηκε.(Θυμάμαι,Θυμάμαι,και μετά έψαχνα απεγνωσμένα την τσάντα μου για να βρω χαρτομάντηλα.....Και τα δάκρυα ήταν χαράς,ανακούφισης και εκπλήρωσης προσδοκιών.)<br />Αυτή η η κυρία με το σκούρο κοστούμι"μια Δευτέρα πρωινή άδειασε μες τους ουρανούς την άμμο και χτύπησε το όστρακο της καρδιάς μου με χρυσαφένιο φτυάρι" <br /><br />"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?<br />Ο.Ελύτης<br /><br />Με αγάπη νομίζω πως χωράει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-110723680936394575?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-50413264349747153372007-11-28T18:36:00.000+02:002009-02-27T03:16:07.926+02:001954- Η Μαρίκα.<br /><br />Η φυγή μου απο τα χειμαδιά των λόφων έγινε στην αγκαλιά της Μαρίκας τον Σεπτέμβρη του ενιαυτού έτους.Ηταν και επακόλουθο της κουτουλιάς του μονόφθαλμου τράγου,του Αλή.Δεν με χώνευε ο κερατάς ο μπροστάρης.Κάθε που μ'εβλεπε να μπουσουλάω στην κουρελού που έστρωνε η μάνα μου στην χορταριασμένη αυλή,με κάρφωνε με το μοναδικό του κίτρινο μάτι και όργωνε με τα ποδάρια του το χώμα ξεφυσώντας απο τσατίλα.<br />Οσο κι αν τον έδιωχνε η Τασία,όσο κι αν τον έδενε στον φράχτη η Διαλεχτή κατάφερε μια μέρα κι έβαλε γκολ ο μπαγάσας...και η μπάλα ήμουν εγώ.<br />Το ίδιο μεσημέρι μετακόμισα στο κεφαλοχώρι στο αρχοντόσπιτο της Μαρίκας στον προσφυγικό"μαχαλά".Ζούσε εκεί μαζί με την μικρή πλεξουδάτη.Την αδελφή μου....<br />Και άρχισαν τα χρόνια να κυλάνε....<br /><br />Στεγνή και αγέλαστη γυναίκα ήταν η Μαρίκα.Σφιγμένο πάντα το χείλη της και ο λόγος της φρεσκοακονισμένο μαχαίρι.Δίκαιη στις κατά Κύριον βουλές και αδέκαστη στους αμετανόητους,ψεύτες,κλέφτες ...και βασανιστές!<br />Γεννημένη τον Μάιο του 1906 στην Ανδριανούπολη απο την Αικατερίνη την τσαούσα δασκαλίτσα που έκανε το παρθενικό της ταξίδι,από την Τουρκία στην Αθήνα για να δει τον αδελφό της τον Αναστάση που σπούδαζε γεωπόνος,και του μουστακαλή του ντροπαλούλη Θόδωρου του βιβλιοπώλη απο την Κωνσταντινούπολη,η Μαρίκα ήταν ο καρπός ενός μεγάλου έρωτα,μιας διαδρομής Ανδριανούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη,στο λυκόφως του 20ου αιώνα,και όχι ενός προξενιού όπως είθισται τα χρόνια εκείνα.<br />Μεγαλώνοντας με την γιαγιά της την Μαριγώ,και την πολύ μικρή της θεία την Ελεονόρα(δασκάλες και οι δύο)τον πάππο της τον Νικόλα τον τσιφλικά,που δεν χαλούσε ποτέ στα θηλυκά του χατίρια(3 κόρες και τον Αναστάση είχε)η Μαρίκα απέκτησε μια σιγουριά και μια περίεργη ιδιοσυγκρασία για τους καιρούς εκείνους.<br />Το 1915 μετά τους βαλκανικούς πολέμους η Ελεονόρα ήρθε ωσάν διδασκάλισσα που ήταν,να διδάξει στην Ελλάδα.Μαζί της είχε και την ανηψιά της την Μαρίκα.<br />Κατέβηκε απο το τρένο με το κρινολίνο της,τα μεταξωτά της και το ομπρελίνο της και έτεινε το δαντελοφορεμένο χέρι της προς χειροφίλημα αβροφροσύνης στον νεαρό Βενιζελικό υπολοχαγό που ηρθε να την παραλάβει.Τον Δ.Α.Εκείνος τάχασε απο την ομορφιά και το παραστημα της.Αγνόησε το λεπτεπίλεπτο απλωμένο χεράκι...και την χαιρέτησε στρατιωτικά!<br />Από μια ματιά όμως πιάνεται ο έρωτας.Σε λίγους μήνες παντρεύτηκαν και η Μαρίκα γύρισε στους γονείς της στην Μ.Ασία<br />Το 1920 ήρθε για πάντα στην Ελλάδα.<br /><br />1959-60 Η ζωή μου με την Μαρίκα.<br />Λατρεύω αυτό το σπίτι με το μεγάλο υπόγειο όπου μικρά-μικρά ποντικάκια κάνουν επιδρομές στα σακιά με το αλεύρι.<br />-Ασε να φάνε κι αυτά-λέειη Μαρίκα στην μάνα μου που στήνει ποντικοπαγίδες με ψωμί βουτηγμένο στο λάδι,περισσεύει για όλους.<br />Λατρεύω τον κήπο της και πάω κρυφά και ξεθάβω τους βολβούς απο τις ντάλιες και τα ζουμπούλια και τους παραχώνω στην δικιά μου"γωνια"για να κάνω τον δικό μου κήπο,καλύτερο απο της Μαρίκας.<br />Ερχόταν κρυφά και τα έβαζε στην σωστή θέση,έριχνε άχυρο τον χειμώνα για να μη μουχλιάσουν και την άνοιξη δίναμε τα λουλούδια στον δάσκαλο και την Τασία να στολίσουν το ποτηράκι στην σχολική έδρα.<br />Λατρεύω το κοτέτσι της,όπου πάω και κρύβομαι όταν ζηλεύω έως θανάτου την μικρή πλεξουδάτη,γιατί φεύγει και ζει μαζί με την Τασία και τον δάσκαλο όταν αρχίζουν τα σχολεία.Κλαίω και μανιάζω τις περισσότερες φορές και σπάω τα προσφόλια που έχει για τις κλώσες με μια άκρατη παιδική μανία.<br />Ερχεται και με παίρνει χωρίς να μιλάει.Με καθαρίζει απο τις κοτόψειρες με σηκωμένο πάντα το μαύρο της φρύδι(δεν εχω ματαδεί φρύδι να σηκώνεται τόσο ψηλά)και με καθίζει δίπλα στην ξυλόσομπα.Ψήνει ψωμί ζυμωμένο απο τα χέρια της και βραζει φρέσκα αυγά.<br />Αλείφει τις φρυγανιές με το φρέσκο χρυσοκίτρινο βούτυρο και λέει:Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια βασιλοπούλα....κι όλα γίνονται όμορφα και λαμπερά ξανά,κι η ζωή αποκτάει νόημα,υποσχέσεις και χαμόγελα.. <br />Μα πιο πολύ λατρεύω τις γάτες της.Η Πλουμιστή,η Αστέρω,η Γκόλφω,ο Χασάν,ο Μπεκρής και τόσες άλλες που τους περνάει πολύχρωμες φούντες στα αυτιά πλεγμένες απο μουλινέδες για να τους δώσει ταυτότητα"οι γάτες της κυρά-Μαρίκας"κι αλίμονο σε όποιον τις πειράξει,(κάπως έτσι μου τρύπησε κι εμένα τ'αυτιά σ'εκείνο το αφράτο ντιβάνι,κατω απο το παράθυρο του σαλονιού της ένα ηλιόλουστο απόγεμα.Με μια βελόνα που"καπλάντιζαν"τα παπλώματα καμμένη στο καμινέτο.Μου πέρασε δυο χρυσά χαλκαδάκια με τυρκουάζ πετρούλες και μου είπε"Είδες!τώρα μεγάλωσες λίγο πιο πολύ"<br />Αφέθηκα στην αγκαλιά της και κατάπια τον πόνο των τρυπημένων μου αυτιών.Θα της χαλούσα εγώ χατήρι της Μαρίκας?<br />"ναι γιαγιάκα μου".......μεγάλωσα....<br />Μα πιο πολύ,μα πιο πολύ λατρεύω τους καυγάδες που στήνει με την γειτόνισσα της την Χάιδω.Η Χάιδω είναι σκληρή με τα ζώα όπως και με τους ανθρώπους.<br />Παραδίπλα της μένει ο κυρ-Σωτήρης(πρόσφυγες όλοι) που κάνει μεταφορές με το άλογο ζεμένο στο κάρο και έχει και το λαντώ για λίγες δεκάρες παραπάνω..Φτωχοί άνθρωποι,πολύ φτωχοί.Αλλά με καλή καρδιά.Οταν η Χάιδω φώναξε τους χωροφύλακες γιατί ο αυτοσχέδιος σταύλος του αλόγου και των δύο γελαδιών ήταν δίπλα στον φράχτη της, και την ενοχλούσε η μυρωδιά από την καβαλίνα(είχε και τα κονέ της η Χάιδω),υπολόγιζε χωρίς την Μαρίκα.Η Αναστασία του κυρ-Σωτήρη ήρθε στην Μαρίκα κλαίγοντας για να της πει τα κακά μαντάτα.(την θυμάμαι σαν τώρα,συγχωρέθηκε πια)<br />-Να το γκρεμίσουμε είπαν οι χωροφυλάκοι κυρά-Μαρίκα ή να το χτίσουμε κανονικά.Που να βρούμε τα λεφτά για πλινθιά?Που θα απαγκιάσουν τα ζωντανά τα βράδια?<br />Μπουρλότο έγινε η Μαρίκα γιατί είχε και προηγούμενα με την Χάιδω που κυνηγούσε τα άμοιρα ζώα που έμπαιναν στην αυλή της με το αντί του αργαλειού.<br />-Ξερει ο άντρας σου να χτίζει Αναστασία?<br />-Νομίζω πως κάτι ξέρει<br />-Πάτε να αγοράσετε πλινθιές απο τον Αποστόλη και θα του πείς να μου τα χρεώσει στο ενοίκιο του μαγαζιού.Θα τα βρούμε εμείς μετά.<br />Ο σταύλος μερεμετίστηκε και χτίστηκε μεγαλύτερος από την μια πλευρά,αλλά η Μαρίκα τρωγόταν ακόμα με τα ρούχα της.Μονολογούσε και ξεφυσούσε απο το πρωί ίσαμε το βράδυ που άναβε την καντήλα και έλεγε"ήμαρτον Θεέ μου αλλά θα την πνίξω κάποια μέρα την συμφοριασμένη"<br /><br />Ο Ανδρέας ήταν αυτοσχέδιος διορισμένος "κτηνίατρος"και"νοσοκόμος".Κολλητάρι της Μαρίκας κάνανε μαζί τα γιατροσόφια για κότες,πρόβατα,σκυλιά,γατιά και κάθε ζωντανό που έχρηζε ανάγκης.Οταν η Χάιδω φώναξε τον Ανδρέα για να ψεκάσει το κοτέτσι της και να δεί ποιές κατσίκες γκαστρώθηκαν,ο Ανδρέας της το έριχνε στο"αύριο,μεθαύριο".Οταν τελικά πήγε μετά από τις ικεσίες της Χάιδως ο"κτηνίατρος"της έβαλε όρους.<br />Θα αφήσεις ήσυχο τον κυρ-Σωτήρη,δεν θα ακούσω ξανά πως κυνηγάς τα ζώα με το αντί,και δεν θα σκοτώνεις τις γάτες της κυρά- Μαρίκας,αλλιώς να βρείς άλλον"κτηνίατρο"<br />Σιγά και να μην εύρησκε άλλον.Αφού ο μοναδικός ήταν σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.<br /><br />Το κεφαλοχώρι είχε ένα συνονθύλευμα εθνικοτήτων να το κατοικεί.Οι ντόπιοι ήταν σλαβόφωνοι ρουμανόβλαχοι.Κάποιοι άλλοι είχαν κατεβεί απο τα ελληνικά χωριά της Βουλγαρίας,οι πρόσφυγες ήταν οι μόνοι που μιλούσαν τα ελληνικά.Οχι πως οι άλλοι δεν τα ήξεραν,απλά βολεύονταν με τις διαλέκτους τους.Οπως βολεύονταν με τις μακριές φουστάνες που ντύνονταν οι γυναίκες(άκουσα τότε πως δεν φορούσαν βρακιά,γιατί-λένε- δεν προλάβαιναν να τα κατεβάσουν για τις"ανάγκες του σώματος" καθώς μπερδεύονταν στους πήχεις του υφάσματος).<br />Και αποκομένος απο τρεις δρόμους,στην άκρη του χωριού έσφυζε απο ζωή,γάμους,ξυπόλυτα κουτσούβελα,χαρές και μουσικές ο γυφτομαχαλάς.Με σκουπισμένη και καταβρεγμένη πάντα την μικρή τους χωμάτινη πλατεία στήναν χορούς και γλέντια τις Κυριακές οι κάτοικοι του.Κι όταν περνούσε η παραζάλη,αργά καθώς η νύχτα έπεφτε και μαζεύονταν στις πλίνθινες καλύβες τους,έπιανε ο κυρ-Μήτσος ο ζουρνατζής το κλαρίνο ξανά και το λαλούσε για την πάρτη του,με εκείνες τις σιγανές,μελένιες τρεμουλιάρικες νότες,μέχρι να τις ενώσει με την φωνή της κόρης του της Φρειδερίκης,σ΄ενα πικρό κρεσέντο γεμάτο παράπονο και καυμό για τα βάσανα του κατατρεγμένου του λαού.<br />Γέμιζε την νύχτα με οράματα και φαντάσματα ανθρώπων χωρίς πατρίδα,χωρίς σπίτι,χωρίς γη να σέρνουν τα βήματα τους στις ατέρμονες στράτες ενός σκληρού και απάνθρωπου κόσμου.<br />Η Μαρίκα σταματούσε να πλέκει κι έκλεινε τα μάτια σαν άρχιζε το κλαρίνο.Μια ρυτίδα γινόταν βαθύτερη στο μέτωπο της και οι άκρες των χειλιών της έσφιγγαν σε μια πονεμένη σύσπαση. <br />-Αδικη η κατανομή σου Κύριε,άδικη....<br />Αυτό μονολογούσε παντα.<br /><br />Συνεχίζεται....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-5041326434974715337?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-12228624057339589902007-10-28T19:11:00.000+02:002007-10-29T15:16:06.429+02:00Μάλλον σας άφησα πολύ να περιμένετε εσάς που γοητεύεστε από τα νοήματα της Ταρώ.<br /><br />Κι επειδή στις 26 του μήνα είχε πανσέληνο και έναστρο ουρανό,της έδωσα όλη την νύχτα ένα απο τα ξαστρίσματα που χρειάζεται και την άνοιξα την επομένη ημέρα βάζοντας δείκτη το φύλλο με τον αριθμό 13,ξεχώρισα τις κάρτες που επηρεάζονται περισσότερο απο τον Mort,τις έστρωσα γύρω της,της άναψα και τα μυρωδικά της μήπως και την έπιανε η όρεξη να "μιλήσει"για τον Θάνατο που είναι ένα χαρτί με πολλές και αμφιλεγόμενες έννοιες.<br />Κάτι ψιθύρισε αυτή που θέλει να κοιμάται κάτω από τα άστρα όταν γεμίζει το φεγγάρι!<br /> <br />Για όσους είστε προληπτικοί θα πω πως η αριθμολογία,σ΄αυτόν τον αριθμό προσδίδει τις ιδιότητες την αναγέννησης.Της Νέας Αρχής.<br />12 οι θεοί του Ολύμπου<br />12 οι μήνες<br />12 οι μαθητές του Ιησού<br />12 τα ευαγγέλια κλπ κλπ κλπ.<br />Το 13 συμβολίζει την αρχή ενός κύκλου που έκλεισε και ξαναρχίζει με νέα μηνύματα και νέες γνώσεις για την ζωή.<br />Αφήνω τους αριθμολογικούς συμβολισμούς και λέω πως η εικόνα του σκελετού σ'άυτήν την κάρτα δείχνει αυτό που τελείωσε ή αυτό που πρέπει να τελειώσει(ανάλογα με το δείχνουν τα γύρω χαρτιά)<br />Οι ενορατικοί πιστεύουν πως είναι η ένδειξη της ανόδου του πνεύματος μέσα από το γηίνο ταξίδι του.<br />Για τους μυστικιστές έχει περισσότερα και πιο πολύπλοκα νοήματα.<br />Συνδυάζουν αυτό το χαρτί με τις εμπειρίες που αποκτά το ανθρώπινο πνεύμα και ξεχωρίζει τον ρόλο που θα παίξει η"σάρκα"'όταν μπορέσει να κάνει κατανοητές τις αναμνήσεις της από τις προηγούμενες ζωές.<br />Ο θάνατος λοιπόν,σπάνια προλέγει τον "θάνατο".Ως επί το πλείστον προφητεύει τις αέναες αλλαγές της ζωής.Ανάλογα με τα διπλανά χαρτιά θα φανεί αν είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.<br /><br />Στην θέση 7 είναι οι γενικές αλλαγές της ζωής σας.<br />Στην θέση 9 πρόκειται για τον ερωτικό τομέα.Βάλτε την ενόραση σας να δουλέψει για να δείτε τι θα κάνετε με τον/την σύντροφο σας.<br />Στην θέση 10 δεν σας αφήνει περιθώρια επιλογής.Ανάλογα με τον χρησμό που ζητάτε,αρκεστείτε αν κάτι τελείωσε και δεν θέλετε να το δεχτείτε.Ειναι προς όφελος σας που έγινε έτσι.Αν πάλι ρωτάτε τι "πρέπει να κάνετε?" και δεν σας ικανοποιεί η απάντηση,συμβουλευτείτε καλά τα 2 χαρτιά πάνω στον δείκτη.Αν πάλι δεν βγάζετε νόημα,ξαναρίξτε τον Σταυρό με δείκτη τον θάνατο.<br />Πάντα ανάποδο αυτό το χαρτί προλέγει την αδράνεια,την αδιαφορία,την αποτελμάτωση και άνθρωπο μονοκόμματο και χωρίς ουσιαστικά ενδιαφέροντα.Πολλές φορές και τον ίδιο τον θάνατο,ακόμα και την αιτία απο την οποία θα προέλθει.Οι βασιλικές οικογένειες θα σας δείξουν πια είναι τα ακατάλληλα άτομα μέσα στο περιβάλλον σας και τι πρέπει να κάνετε για να τα αποφύγετε.<br /><br />Σε όρθιες θεσεις.<br />Ραβδιά:με τον βασιλά και την βασίλισσα βοηθούν στην αλλαγή προς το καλύτερο,προς την τιμιότητα,την αγάπη,την φιλανθρωπία και τους καλούς σκοπούς.<br />Ανάποδα κάνει αυτές τις φιγούρες ανέντιμες,άπιστες και συμφεροντολόγικές.Μακριά από έναν τέτοιο συνδυασμό.Καταστροφικό το αποτέλεσμα για τις ανθρώπινες σχέσεις.<br />Με τον Ιππότη και τον Ακόλουθο διασαφηνίζει ερωτικά θέματα αλλά πάντα δείχνει πως είναι απαραίτητη μια φυγή απο τα ήδη κεκτημένα(διαμονής,εργασίας,σχέσης κλπ)για να έλθει το ποθητό αποτέλεσμα.<br />Οταν πέσουν ανάποδα ο χρησμός είναι καταστροφικός.(Αγώνας ζωής και επιβίωσης που συνεχίζεται επ'αόριστον.,διάλυση οικογένειας,γάμος που δεν γίνεται λόγω απιστίας,συμφέροντα κλπ)<br />Με όλα τα Ραβδιά σε αναποδες θέσεις φανερώνει εμπόδια και δυσκολίες,αλλά αφήνει τα διπλανά χαρτιά να φανερώσουν το ξεπέρασμα των δυσκολιών.<br />Με το 8 δείχνει απάτες και απιστίες σε οικογένεια και το ζευγάρι.<br />Με το 7 προειδοποιεί για αποφάσεις που πρέπει να αλλάξουν.<br />Με το 5 δηλώνει άδοξο τέλος σε δικαστικές,κληρονομικές και ερωτικές υποθέσεις.<br />Πολύ άσχημος συνδυασμός με τον Ασσο Ραβδί ως προς τον ερωτικό τομέα.<br /><br />Με τις Κούπες και την βασιλική οικογένεια που αντιπροσωπεύει θέματα καρδιάς συμβουλεύει για την αλλαγή προς το καλύτερο και δίνει λύσεις για το πρόβλημα του ικέτη/ας.<br />Σε ανάποδες θέσεις,μείνετε μακριά απο τον βασιλιά και την βασίλισσα που έχουν δίπλα τον Mort.Δείχνει την κακή πλευρά της ιδιοσυγκρασίας του ατόμου και όλο το άσχημο περιβάλλον που ζει αυτός/η για τον οποίον ζητάτε χρησμό(ο βασιλιάς προλέγει και θάνατο),όπως και ο Ιππότης.<br />Ο Ακόλουθος σας λέει πως εξαπατηθήκατε και σας κορόιδεψαν,αλλά τα τραβούσε ο οργανισμός σας.Μην κάνετε το ίδιο με τον επόμενο ερωτικό σας σύντροφο και όλα θα πάνε καλά αφού αυτό το χαρτί παρέα με τον mort δείχνει πάντα νέες γνωριμίες,νέα σχέδια,νέους ερωτικούς συντρόφους.<br />Με το 10 είναι σίγουρο πως απατάται ή απατάσθαι από τον/την σύντροφο σας,ειδικά αν υπάρχει και ένας ακόλουθος σε ενδιάμεση θέση(Είναι αμφίφυλο χαρτί)<br />Πολύ κακός συνδυασμός με το 6 και το 4.<br />Με το 3δίνει ίαση σε καθε είδους ασθένεια.<br />Με τον Ασσο σε ανάποδη θέση!Κακά τα μαντάτα.Ο/η σύντροφος αποφάσισε πως δεν του κάνετε πια για ταίρι.<br /> <br />Με τα Σπαθιά σε ανάποδες θέσεις εντείνει τα κακά χαρακτηριστικά που έχουν κατά κόρον αυτές οι κάρτες,Σε όρθιες θέσεις βγάζει τη βασίλισσα απο την χηρεία και την μοναξιά και κάνει ισχυρότερο τον βασιλιά στους καλουύς ή κακούς σκοπούς του.<br />Μ ετο Ιππότη και τον Ακόλουθο εέχει πολλές διφορούμενες σημασίες,γιατί πάντα τα σπαθιά κρύβουν οργή,επιθετικότητα και εκδίκηση.<br />Αυτοί οι 2 αγνοούν τις περισσότερες φορές την συμβουλή του mort και προσπαθούν να κερδίσουν απερίσκεπτα και επιπόλαια αυτό που θέλουν ενώ είναι ανέτοιμοι.Το ποτέλεσμα είναι να χάνουν πάντα κάτω απο αυτές τις συνθήκες.<br />Στις περισσότερες θέσεις με τον Ακόλουθο δείχνει ασθένεια και θάνατο.<br />Με το 10δίνει ελπίδα και λύση για τον ψυχικό πο΄νο του ικέτη.<br />Ασχημοι πολύ οι συνδιασμοί με το 9 και το 8(ασθένεια,ατύχημα,και οτι,δήποτε μπορεί να φέρει τον θάνατο)<br />Με το 6 προσπαθεί να βάλει τέλος στην κακοτυχία αν έχει δίπλα του ευμενή χαρτιά.<br />Ο συνδυασμός με το 5 είναι ο χειρότερος.Αν δεν υπάρχει δίπλα κάρτα που να αναιρεί την σημασία ο θάνατος είναι προδιαγραμμένος και έρχεται μαζί με πόνο και άλλες συμφορές.<br />Με το 3επιφέρει οριστικές διαλύσεις στις ανθρώπινες σχέσεις.Η αγάπη γίνεται μίσος,η καλοσύνη κακία κάνοντας ζευγάρια να χωρίζουν,οικογένειες να διαλύονται και έχθρα να επικρατεί ανάμεσα σε ανθρώπους για τα υλικά αγαθά, τα συμφέροντα και την ικανοποίηση του εγωισμού τους.(αυτό μόνο εσείς μπορείτε να το αλλάξετε,όταν ο Mort θα σας το κάνει φανερό μέσα απο τις κάρτες της Ταρώ. <br /><br />Με τους Καρώ βασιλείς σε ανάποδες θέσεις φανερώνει άτομα διεφθαρμένα απο το χρήμα και για το χρήμα.Με τον Ιπποτη ανάποδα:Παραμερίστε αυτό το άτομο.Είναι ανίκανο να επιφέρει τις σωστή πορεία στην ζωή σας.<br />Με τον Ακόλουθο ανάποδα:κατασπατάλιση αγαθών,επιδιξειομανία,κούφιος εσωτερικός κόσμος,αλλαγές μόνο προς το χειρότερο.<br />Με ο΄λες τις άλλες πεντάκτινες κάρτες κρατάει μια ισορροπία.Συμβουλευτήτε τις.Είτε θα κάνει θετικότερα τα νοήματα είτε θα τα μετατρέψει σε αρνητικά. <br /><br />Για όλες τις κάρτες τις Μ.Α. που έγραψα στις προηγούμενες σελίδες ο mort δεν μπορεί να επηρεάσει τα θετικά τους στοιχεία και πολύ λίγο μπορεί να κάνει χειρότερα τα αρνητικά τους.<br />Γίνεται όμως επικίνδυνος δίπλα στον Mat και στον Ermite(όπως και σε κάποιες άλλες φιγούρες της Α.Μ.)Δηλώνει πάντα την πορεία προς το χειρότερο,άσκοπη ζωή,μανίες,μανιοκαταθλίψεις,τρέλλα,ασωτεία,ψυχικές διαταραχές,αυτοκτονία και...θάνατο<br /> <br />Ογδοη σελίδα περί ερμηνείας Ταρώ...<br /><br />Συνεχίζεται με το le diable.<br />Ο Διάβολος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-1222862405733958990?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-62528620451906171952007-10-28T00:35:00.000+03:002009-04-05T18:16:37.374+03:00-Κοιμάσαι,κι εκει που βλέπεις το πιο αγαπησιάρικο όνειρο ακούς μια φωνή που φωνάζει"ο παλιατζήςςςς.Καθαρίζω αποθήκες και πατάρια,όλα τα παλιά αγοράζω..."<br />Ξυπνάς και λες"φτου ρε γαμώτο στο καλύτερο μ'έκοψε ο μ.....ς. Και κάνεις αυτό που κάνεις κάθε μέρα σαν ξυπνάς<br />-Κοιμάσαι και ονειρεύεσαι πως σε πέταξαν στον λάκκο με τα φίδια.Χτυπάει το ξυπνητήρι και του λες σ'ευχαριστώ που με έβγαλες απο τον εφιάλτη.Και κάνεις αυτό που κάνεις κάθε μέρα σαν ξυπνάς.<br />Ετσι κάπως είναι και η καθημερινή μας ζωή,η συνέχεια απο ένα όνειρο ή έναν εφιάλτη.<br />Κάποια πράγματα μας είναι απαραίτητα για να ξεκινήσει η μέρα μας.Κάποια άλλα έγιναν τρόπος ζωής και συμπορευόμαστε με αυτά θέλουμε δεν θέλουμε.<br /><br />Θεία-Λένα,μου το ζήτησες και δεν θα σου χαλάσω το χατήρι!<br /><br />>Οταν μπήκα κι εγώ στον ντορό της εργαζόμενης μητέρας,ξέχασα την πολυτέλεια ενός χτυπημένου με γάλα νες και κατέληξα σ'ένα μαυροζούμι που λέγεται πρωινό ρόφημα(νερό+καφες ανακατωμένο με το κουταλάκι)Ακόμα και σήμερα που δεν δουλεύω πια μου είναι απαραίτητο για να φύγει η τσίμπλα από το μάτι.Και απαραίτητο το τσιγαράκι. <br /><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyH3i6aXXKI/AAAAAAAAAFs/QUp82bL9FBY/s1600-h/kafe.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyH3i6aXXKI/AAAAAAAAAFs/QUp82bL9FBY/s320/kafe.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125650030091787426" /></a><br /><br />Μέχρι να σηκωθώ όμως έχουμε και το χουχούλιασμα και το τριφτίρι μας με την Κανέλλα. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyNwtqaXXMI/AAAAAAAAAF8/QF0BGc-dykw/s1600-h/kanel.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyNwtqaXXMI/AAAAAAAAAF8/QF0BGc-dykw/s320/kanel.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126064730659052738" /></a><br /><br />Ελα όμως που ο ζηλιάρης παρακαλάει κι εκείνος για στιγμές αγάπης.Αφήστε που κλαίει σαν ζητιάνος για φαί.Τρώει ο άτιμος 5-6 φορες την ημέρα,ζωή νάχει! <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyNyyqaXXNI/AAAAAAAAAGE/nkIziuGMMrE/s1600-h/ab+012.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyNyyqaXXNI/AAAAAAAAAGE/nkIziuGMMrE/s320/ab+012.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126067015581654226" /></a><br /><br />Τηλεόραση δεν βλέπω εδώ και αρκετά χρόνια.<br />Καθημερινά ομως αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα.<br />Απο μικρή το είχα βίτσιο να διαβάζω...εκτός απο τα μαθήματα του σχολείου!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyNz3KaXXOI/AAAAAAAAAGM/zyg69gWDpZo/s1600-h/books.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyNz3KaXXOI/AAAAAAAAAGM/zyg69gWDpZo/s320/books.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126068192402693346" /></a><br /><br />Κάποιοι λένε πως όταν μεγαλώνει ο άνθρωπος παύει να έχει ενδιαφέροντα και φετίχ.<br />Λάθος.Μόνο αν ο ίδιος παραιτηθεί απο την ζωή χάνονται τα ενδιαφέροντα.Κάποιες φορές περνάω κι εγώ τέτοιες κρίσεις αλλά το παλεύω να μη συμβεί τελειωτικά.<br />Να ένας τρόπος που ανακάλυψα και έγινε απαραίτητο αντικείμενο στις ώρες της μοναξιάς.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyN2sKaXXPI/AAAAAAAAAGU/0Harx2PWZsk/s1600-h/kakti.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyN2sKaXXPI/AAAAAAAAAGU/0Harx2PWZsk/s320/kakti.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126071301959015666" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyN25aaXXQI/AAAAAAAAAGc/NgQqiHHrtyU/s1600-h/kaktoi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyN25aaXXQI/AAAAAAAAAGc/NgQqiHHrtyU/s320/kaktoi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126071529592282370" /></a><br /><br />Είναι ενα μέρος της συλλογής μου.Σας διαβεβαιώ πώς εκτός απο κάνα-δυο όλους τους άλλους τους κατάφερα να ανθίζουν.<br />Κάθε Ανοιξη και Φθινόπωρο είναι οι καλύτερες μέρες μου.Απαραίτητο μου έγινε πια να το παίζω ολίγο Mendel.<br />Ιδού τα αποτελέσματα!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOVt6aXXSI/AAAAAAAAAGs/3WKpXV0VzOI/s1600-h/luludia.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOVt6aXXSI/AAAAAAAAAGs/3WKpXV0VzOI/s320/luludia.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126105416884247842" /></a><br />Απο βαθύ μπορντώ και ασπρο φυτεμένα στην ίδια γλάστρα προεκυψε αυτό το αγιοδημητριάτικο.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOWnqaXXTI/AAAAAAAAAG0/W6QzcOI0e_s/s1600-h/lulud.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOWnqaXXTI/AAAAAAAAAG0/W6QzcOI0e_s/s320/lulud.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126106409021693234" /></a><br />Απο σκούρο κόκκινο και ροζ βγήκε άσπρο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOXV6aXXUI/AAAAAAAAAG8/Yl4nunRDgLU/s1600-h/louloudia.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOXV6aXXUI/AAAAAAAAAG8/Yl4nunRDgLU/s320/louloudia.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126107203590643010" /></a><br />Αυτό είναι το φετεινό μου πείραμα.Μακρυές και στρογγυλές πιπερίτσες μαζι.Να δω τι σπόρος θα βγει του χρόνου.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOY5qaXXVI/AAAAAAAAAHE/tiVo1Fxq1zc/s1600-h/dal.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOY5qaXXVI/AAAAAAAAAHE/tiVo1Fxq1zc/s320/dal.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126108917282594130" /></a><br />Δεν ξέρω γιατί αποφάσισε ν'άνθίσει στα πρόθυρα του χειμώνα αλλά είναι το καθημερινό μου φετίχ.Το χαιδεύω κάθε απόγεμα που στρέφει το κεφαλάκι του στον ήλιο που δύει ψάχνοντας να ρουφήξει την ζωή απο την τελευταία ηλιαχτίδα.<br /><br />Και σαν τελειώνει η μέρα πριν κλείσω το παντζούρι πάντα θα κοιτάξω εκει....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyObEqaXXWI/AAAAAAAAAHM/APHg-rmzwm4/s1600-h/balkoni.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyObEqaXXWI/AAAAAAAAAHM/APHg-rmzwm4/s320/balkoni.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126111305284410722" /></a><br />...και θα ονειρευτώ με ανοιχτά μάτια την θάλασσα που έβλεπα όταν ήμουν έφηβη απο αυτό το ίδιο μπαλκονάκι.<br /><br />Σινεμά δεν πηγαίνω γιατί έχω κλειστοφοβία στο συγκεκριμένο μέρος απο το 1978 στον μεγάλο σεισμό που με βρήκε εκεί.Αλλά η λύση είναι εδώ!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOcxKaXXXI/AAAAAAAAAHU/FWzjs5vJNHg/s1600-h/pc2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOcxKaXXXI/AAAAAAAAAHU/FWzjs5vJNHg/s320/pc2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126113169300217202" /></a><br />Το καταευχαριστιέμαι!Οτι θέλω βλέπω και άνετα.Με τις πυζαμούλες μου,με το τσιγαράκι μου και την ανεση μου.<br /><br />Κάποιες φορές προσπαθώ να το παίξω ενορατική(οχι για μένα)για άτομα που αγαπώ.Είναι στιγμές που κάτι ορίζω στην πρόβλεψη και άλλες που δεν καταλαβαίνω την τύφλα μου απο αυτά:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOpI6aXXZI/AAAAAAAAAHg/5TDi7UTj0OY/s1600-h/taro.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOpI6aXXZI/AAAAAAAAAHg/5TDi7UTj0OY/s320/taro.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126126771461643666" /></a<br /><br />Το καλό ομως είναι πως καθιερώσαμε την μπιρίμπα με τις φίλες της κόρης μου και τα αμπρακαταμπρα σαν τρόπο ζωής και το καλύτερο στην υπόθεση είναι το mojito που φτιάχνει η Evans.<br /><br />Παλαιότερα υπήρχαν και άλλα απαραίτητα πράγματα στην ζωή μου,το βασικότερο ήταν η κόρη μου και η μάχη της επιβίωσης.Μου λείπει η δουλειά μου όπως μου λείπουν και τα βράδια που γράφαμε μαζί τις εκθέσεις στο δημοτικό,που διαβάζαμε πάλι μαζί ώρες ατελείωτες και στρεσαρισμένες μαθηματικά και χημεία για τις πανελλήνιες,που μαζί κάναμε και την πτυχιακή.Μου λείπουν όλα αυτά....<br /><br />Το ξυπνητήρι χτυπάει!!!ξυπνα απο το όνειρο Γιώτα.<br />Οσο τα χρόνια κυλάνε άλλοι ρυθμοί μπαίνουν και άλλες προτεραιότητες.<br />Καλά τα κατάφερες ως εδώ....Και μην ξεχνας,είναι κι αυτό που σου κρατάει παρέα!<br />Διαλέγεις,ή την μία ή την άλλη...ή και τις δύο!<br />Και περνάει όμορφα η βραδυά.....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOq66aXXaI/AAAAAAAAAHo/PoE7AuKFRuc/s1600-h/absolut+Thessaloniki.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_D_d5m0iltFw/RyOq66aXXaI/AAAAAAAAAHo/PoE7AuKFRuc/s320/absolut+Thessaloniki.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126128729966730658" /></a><br /><br />Δεν νομίζω πως το κεφάλαιο κλείνει εδώ.<br />Ισως αύριο να έρθουν και άλλα πράγματα που θα γίνουν απαραίτητα στην ζωή μου.<br /><br />Ισως να δω κάποιο καινούριο όνειρο...<br />Ποιός ξέρει?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34561214-6252862045190617195?l=giotavita.blogspot.com' alt='' /></div>panagiotahttp://www.blogger.com/profile/10415294777662990482noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-34561214.post-57439707030152691882007-10-18T01:23:00.002+03:002009-04-05T18:33:47.976+03:00...Δεν φταίει η γρίπη που με πηδάει κανονικά εδω και 3 μέρες,δεν φταίει η μαλακία του εγκεφάλου μου,δεν φταίει η μάνα μου που έκανε την σούπα νερομπλούκι,δεν φταίει η κόρη μου που λίγο -πολύ προσπαθεί ν'ανοίξει τα δικά της φτερά και να φύγει απο εμένα..Κανένας δεν φταίει και όλοι μαζί μου φταίνε,κι όλα μαζί μου κλαίνε,αλλά και ποιος θα μπορούσε άραγε να κλάψει σήμερα γιάυτό που έκανε μια απλή γρίπη να εξελιχθεί σε πνευμονία?<br /><br />Πραξη 1η<br />Λαμβάνω ενα ανατριχιαστικό e-mail απο αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο,έτσι για να περνάει η ώρα. Δεν θέλω να θίξω κανέναν,αλλά αυτά τα συνημμένα δεν είναι ανέκδοτα για ξανθές γκόμενες.Ο πόνος δεν είναι σημείο"γεια σου,τι κάνεις?<br /><br />Πραξη 2η<br />Διαβάζω το αγγλικό κείμενο.<br />Τα αγγλικά μου είναι χάλια ,αλλά μπορώ να ξεχωρίσω τα "ευχαριστώ Θεέ μου δια την τροφή και το νερό που δεν πρέπει να το σκορπάω και για την δουλειά που έχω,και μπλα-μπλα-μπλα και χιλιες μύριες αμερικανόφερτες μαλακίες του στυλ-πατρίδα θρησκεία-οικογένεια-και όλοι εσεις οι άλλοι αντε και γαμηθείτε πτωχοί και άποροι.Σας λυπουμεθα μεν σας χέζουμε δε.<br /><br />Πραξη 3η<br />Ανάμεσα στα ευχολόγια τύπου:-Thanks god που με έχεις καλά-παρεμβάλλονται που και που αφυδατωμένα παιδικά κορμιά με κόκαλα που κλέβουν την παράσταση στην φρίκη.<br /><br />Πράξη 4η<br />"προωθήστε το στους φίλους σας" <br />Κι εκει -σαν δεν ντρεπόμαστε ρε μπαγλαμάδες-μοστράρουν και μια καρικατούρα ενός παιδιού να είναι κολλημένο στον κώλο μιας αγελάδας και να περιμένει να φάει τα σκατά της για να ζήσει ή να πιεί τα ούρα της ισως για να ξεδιψάσει.<br />Να ουρλιάξω εδώ ή να βγάλω το ούζι? <br /><br />Πραξη 5η<br />Αρχίζω και τα παίρνω στο κρανίο.<br />Παιρνω ανάποδες στροφες και θυμάμαι...<br /><br />Πραξη 6η<br />...θυμάμαι που πριν λίγο καιρό έκανα μια πρόταση σε κάποια"ομάδα"για συνεισφορά βοήθειας στα πεινασμένα παιδιά.Δεν είμαι πλουσια.Μπορώ ομως να συνεισφέρω 20-30 Ε τον μήνα μαζί με κάποιους άλλους για αυτές τις ψυχές.<br />Μετα τις παρλαπίπες τους που εξέφρασαν για το θέμα,ξεφούσκωσε η όλη ιστορία και εξακολουθούν να το παίζουν Αγιοι φραγκίσκοι της Ασίζης προβάλλοντας πόστ απο εφημερίδες παρμένα,και τον γουγκλη να βράζει σε ειδήσεις για να αξιολογούν τους εαυτούς τους ωσάν τις κλαίουσες παρθένες.Δεν παν να γαμηθούνε κι αυτοί,γράφουν μόνο για να τους διαβάζουν(όπως κάνουν οι περισσότεροι)<br /><br />Πράξη 7η<br />Βαρέθηκα πια να διαβάζω για το ποιός γάμησε ποιάν και για το ποιά πηδήχτηκε με ποιόν εις το όνομα της ελληνικής τηλεόρασης και δημοκρατίας.Βαρέθηκα τα μεταεκλογικά παρελκόμενα,βαρέθηκα τους έμπρηστές,βαρέθηκα τις σαθρές λέξεις τα άστοχα νοήματα<br /><br />Πραξη 8η <br />Βαρέθηκα τα συνημμένα με δακρύβρεκτα σημεία αναφοράς στα τριτοκοσμικά παιδιά.<br />Βαρέθηκα τους κροκόδειλους που κρύβουν τα δάκρυα τους πίσω απο γυαλιά (χ)armani των 400 Ε,,,,,αλλά"ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"Βαρέθηκα πια ,γαμώ το κερατο μου...<br /><br />πραξη 9η<br />Ενας μαλάκας είμαι κι εγω που ακολουθεί τον όχλο μάλλον.<br />Απορώ γιατί έχασα τα ιδεώδη μου και ξέφυγα απο τα ιδανικά που είχα κάποτε.Πως μπήκα αλήθεια σ'αυτό το καλούπι της οργανωμένης εγωκεντρικής παρτούζας?<br /><br />Πραξη 10η<br />Ακούει κανένας??????<br />Εναν άνθρωπο ψάχνω.Οχι να διαδηλώνει αυτο που θέλει να γίνει ουτε να δηλώνει αυτο που ποτέ δεν προκειται να γίνει.<br />Εναν άνθρωπο χορτάτο σαν κι εμένα για ν'αρχίσω να μοιράζομαι την αληθινή πείνα και την ανθρώπινη καταφρόνια,οχι μέσα απο βαρύγδουπες λεξεις και ανάλαφρα αμερικάνικα μει-μελάκια αλλά μεσα απο ενα χέρι που θα ενωθεί μ'ενα άλλο για να δώσει μια μικρή βοήθεια σ'εκείνες τις ψυχούλες που οι περισσότεροι τις έχουν μόνο σαν σημείο αναφοράς ως προς την προβολή τους.<br /><br />Ο Δεκάλογος(του γύφτου)της αγανάκτησης έλαβε τέλος.<br />Ποσώς μ'ενδιαφέρει αν θα σας σοκάρει η βωμολοχία μου.<br />Αρκεστείτε τότε στις πολιτικές σας διατριβές και τις επιδείξεις γνώσεων επί των πεπραγμένων.Σίγουρα θα έχετε την καλύτερη θέση στο TOP των Μπλογκερ.<br />Αλλωστε �