Ποιός μίλησε για γκαντεμιά?

Εμ,το είπε η κυρά-Παναγιώτα πως άσχημη εβδομάδα ξημερώνει Δεν το είπε η γρουσούζα?

Για την Τασία την μάνα μου έχω γράψει λίγα πράγματα. Στα 81 της τώρα περπατάει και την έχουμε κακομαθημένη και να μας κάνει ότι θέλει.
-Παμε μάνα στο νοσοκομείο...
-Τι να με κάνουν εκεί? καλά είμαι στο σπίτι μου.
-Πάμε μάνα να περπατήσουμε-έτσι είπε ο γιατρός-...
-Καλά, αύριο θα πάμε
Και το αύριο γινόταν μεθαύριο κ.ο.κ.
Κι εδώ και ένα χρόνο το γόνατο από τιτάνιο που της βάλαμε, τά'φτυσε από την ακινησία και η Τασία μας έκανε την ζωή ποδήλατο από το ξερό της το κεφάλι.
Πονάω,ξαπλώστε με
Πονάω, ξεντύστε με
Πονάω,σηκώστε με
Πονάω, αλλά θέλω να έχω τον πρώτο λόγο σε όλα.
Κι έτσι πορευόμασταν,για γέλια και για κλάματα μέχρι που Τετάρτη στις 1 το βράδυ χτύπησε το τηλ.
-Ελα να σηκώσεις την μάνα σου,έπεσε...
Ανασκούμπωσα κι εγώ τα μανίκια της πιτζάμας και κατέβηκα στον κάτω όροφο.Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που θα την σήκωνα.
Αλλά η Τασία δεν είναι καμιά λεπτεπίλεπτη γριούλα.Ψηλή και νταρντάνα γυναίκα είναι ακόμα.
-Ευτυχώς έκανες γυμναστική και σήκωνες βάρη, είπε η αδελφή μου από την Γερμανία
-Μόνο εσύ την καταφέρνεις,είπε ο παππούς-μπαμπάς μου
-Αμάν ρε μάνα,θα πάθει η μέση σου είπε η κόρη μου (άλλη Κασσάνδρα κι αυτή)

Και όντως αυτή η φορά ήταν διαφορετική και μαμώ την γκαντεμιά μου.
Δεν είχε πέσει από την πολυθρόνα της η Τασία που ποτέ δεν έκανε αυτά που έλεγε ο γιατρός. Επεσε στο μπάνιο,στράβωσε και το ψεύτικο γόνατο και που να την σηκώσει ο δάσκαλος, ο πατέρας μου, που θα γελάσετε αν σας πω πως μπήκε στα 89,αλλά το λέει η περδικούλα του ακόμα και την κανακεύει σαν μωρό ο καλός μου.
Και πάει που λέτε να την σηκώσει ο Ηρακλής-Παναγιώτα,άντε μια,άντε δυό που να σηκωθεί ένα ακυβέρνητο σώμα.
Κι εκεί πάνω κάνουν μια αντίπραξη οι τρεις μετατοπισμένοι μου σπόνδυλοι και η στραβή μου σπονδυλική στήλη που πιέζει το ισχιακό νεύρο εδώ και πολλά χρόνια και δεν ήθελε άλλο...
Ξύπνησε κι η νευροπίεση μου από την στεναχώρια και τον πόνο κι αντί ν'ανεβεί κι αυτή η ρουφιάνα έπεσε 3μιση με 6μιση.Και τάβλα η Παναγιώτα δίπλα στην γιαγιά.
Ευτυχώς έχουμε συγγενείς και καλούς γείτονες δίπλα μας!
Αποτέλεσμα: η Τασία στο νοσοκομείο με σπασμένο πόδι και πρόβλημα στο ξένο γόνατό της κι εγώ μέχρι τις 9 το βράδυ μαστουρωμένη από την Ντικλοφενακ και τα Μεσουλίντ.Και χώρια ο πόνος που δεν περνούσε.

Εβγαλα 6 ώρες στο νοσοκομείο χθες, αλλά σήμερα είμαι διπλωμένη στα δύο.Ευτυχώς η Μαρία ανέλαβε την γιαγιά για σήμερα.Από αύριο η σειρά μου.

Εκατσα λίγο στο P-C να αποξεχαστώ, αλλά καλύτερα όρθια η καρέκλα με πονάει.Για ξάπλωμα ούτε λόγος...Μόνο το βράδυ στον ύπνο.
Ολα τα άλλα πρέπει να τα ρυθμίσω εγώ....
Να μην σας τύχει φίλοι μου. Αθλιες καταστάσεις...
Και δεν θέλω να αναφερθώ στα χειρότερα γιατί έχουμε κι από αυτά...είναι αυτά που δεν γράφονται προς το παρόν...

Ποιος λοιπόν μίλησε για γκαντεμιά?
Μάλλον εγώ η γρουσούζα της ενόρασης...

Θα σας επισκέπτομαι και πάλι μόλις τελειώσει ...η τιμωρία μου.

Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια στις προηγούμενες κακοτυχίες μου.

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?

Οδυσσέας Ελύτης


Ολα μπορούν όμως να χωρέσουν σε δυο χεράκια και μια ανθοδέσμη μαζί με εκείνο το ταπεινό χαρτάκι που λέγεται πτυχίο.

Οπως χώρεσε η Αφροδίτη σ΄ενα όστρακο του Μποτιτσέλλι.

Τόσο μικρό και πανέμορφο ήταν το όστρακο!


Αλλά αυτό που εμένα με συνεπήρε ήταν εκείνες οι "κόρες,όμορφες και γυμνές,λείες σαν το βότσαλο ,να φυσάν όρθιες μέσα στην κοχύλα..."


Ο Ελύτης και ο Σεφέρης ονομάζουν"κοχύλα"την Tritonis.Οι ναυτικοί την λένε μπουρού γιατί βγάζει ήχους σαν την μπουρού του καραβιού αν την φυσήξεις,μέσα στην νεκρική σιγή των υπερπόντιων ταξιδιών με παρέα την μοναξιά τους.

....εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζοντας το πανί και τ'αστέρια,ακούνε τον αγέρα,ακούνε πέρα απο τον αγέρα την άλλη θάλασσα,σαν ένα κοχύλι κλειστό,κοντά τους δεν ακούνε τίποτα άλλο,δεν ψάχνουν...
Γ.Σεφέρης.

Κάπως έτσι έγινε η πτυχιακή της Μαρίας.Ταξίδεψα μαζί της.Ταξίδεψα στο θέμα"τα όστρακα στην λογοτεχνία".
Με μάγεψε ο Λόρκα,με μελαγχόλησε ο Ελλιοτ,ακολούθησα τον Λόπε Ντε Βέγγα στην Φουέντε Οβεχούνα αλλά.....ξεγυμνώθηκα "στων ψιθύρων την επώαση μες΄τα κοχύλια"του δικού μου γητευτή Ελύτη,κι έφυγα μαζί του"Δυτικά της λύπης" για να βρω τον Ν.Καββαδία,μέσα στο πούσι να μου λέει"ενα κοχύλι έχεις σκουλαρίκι στο αυτί..." κι εγώ να του φωνάζω:τραγούδησε μου το καραντί,το καραντί θα μας μπατάρει.....μέχρι το τέλος που λέει:κατάκοιτη πελεκημέμη απο σπαθιά,διπλά φορώντας των Ινκας τα σκουλαρίκια....
..σήμερα χωρίς σκουλαρίκια,πήρα τον δρόμο που χάραξε"το φίδι και η σμέρνα".
50k.m.ανάμεσα στα λιόδεντρα και την πρωινή ηλιόλουστη αύρα η διαδρομή είναι σαν ενα κομπολόι με μαργαριτάρια που τα αφήνεις ένα προς ένα να γίνουν ανάμνηση και μελλοντική εικόνα προσμονής ανάμεσα στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Ανακατωμένα συναισθήματα,συγκεχυμένες σκέψεις,αναμνήσεις φόβοι και μια πικρή νοσταλγία για όσα χάθηκαν,για όσα πέρασαν,για όσα δεν πρόκειται ποτέ να ξανάρθουν.

Θέλω να κλάψω,αλλά κρατιέμαι,θέλω να το βάλω στα πόδια αλλά μένω καρφωμένη στην μπλέ πολυθρόνα.Ανοίγω την μηχανή και τα χέρια μου τρέμουν.Ουτε φωτογραφίες δεν θα μπορέσω να βγάλω το παιδί μου,σκέφτομαι,τόσο άχρηστη είμαι.Ψάχνω με τα μάτια την είσοδο για να βρώ τον Βαγγέλη.Αργεί κι αυτός,αργεί πολύ.Δίπλα μου ο δάσκαλος,ο παππούς της,ψάχνει την εγγονή του επί"σκηνής"για να της στείλει φιλάκια.Δεν μπορεί να καταλάβει πια πως νοιώθω εγώ.Γέρασε πολύ ο αγαπημένος μου πατέρας.Αλλά με τίποτα δεν θα έχανε την ορκωμοσία της εγγονής του.Αναρωτιέμαι αν έκανε συμφωνία με τον Λούσιφερ η με τους Αρχαγγέλους για να ζήσει κάτι τέτοιες στιγμές.
Ευτυχώς ήρθε ο Βαγγέλης...κρυμμένος πίσω απο την ανθοδέσμη.
-Θα πάτε να της την δώσετε κυρία Γ.?
-Οχι,πήγαινε εσύ καλύτερα Β.μου!
Βλέπω αυτό το γλυκό και ήσυχο αγόρι που είναι μαζί της εδώ και 3 χρόνια ,να χαίρεται στην χαρά μας,και να συμπορεύεται με τα όνειρα μας και δακρύζω.

Κι αφού δόθηκαν οι όρκοι και πήραμε τον πάπυρο,μου λέει η Μαριώ "μια στιγμή μάμα,έρχομαι"και μετά να φύγουμε γιατί ο παππούς θα κουράστηκε.
Την βλέπω να μιλάει,να αγκαλιάζεται,και να κρύβει πίσω απο πλαστά χαμόγελα κάποια καμουφλαρισμένα υγρά μάτια που είναι έτοιμα να στάξουν,με μια κυρία ντυμένη με σκούρο κοστούμι.
Στην έξοδο συναντιόμαστε με την κυρία αυτή.....και συστηνόμαστε.Είναι η επιβλέπουσα καθηγήτρια της πτυχιακής της.Η Dr.M.Σ.
Δεν θυμάμαι τι ειπώθηκε.(Θυμάμαι,Θυμάμαι,και μετά έψαχνα απεγνωσμένα την τσάντα μου για να βρω χαρτομάντηλα.....Και τα δάκρυα ήταν χαράς,ανακούφισης και εκπλήρωσης προσδοκιών.)
Αυτή η η κυρία με το σκούρο κοστούμι"μια Δευτέρα πρωινή άδειασε μες τους ουρανούς την άμμο και χτύπησε το όστρακο της καρδιάς μου με χρυσαφένιο φτυάρι"

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?
Ο.Ελύτης

Με αγάπη νομίζω πως χωράει...

Αισθήσεις και αισθήματα-1982-2007.

....τα λουριά δέθηκαν στα χέρια και τα πόδια μου ενώ ο Ντίνος μασούσε και έφτυνε ακαταλαβίστικες λέξεις.Του χάρισα το πιο γοητευτικό μου χαμόγελο και προσπάθησα να απλώσω το πονεμένο μου κορμάκι.
Με κοίταξε άγρια και με αποπήρε:Κάτσε ακίνητη για να δούμε πως θα ξεμπλέξουμε,είπε.
Ο Θανάσης μου'κλεισε το μάτι σα να έλεγε,αστον να τσιρίζει,καθώς έψαχνε την φλέβα.
Του ανταπέδωσα την ματιά και μέσα απο μια βαθιά αναπνοή ρώτησα:Τι ώρα είναι Ράκκα?
-Γιατί ρωτάς?χάπι θα πάρεις?Κοιταξε το ρολόι πανω απο την πόρτα,4 παρά 10 ειναι,είπε,και η σύριγγα βρήκε τον δρόμο της.
Περνούσα στην ύπαρξη της ανυπαρξίας καθώς η αδελφή έβγαζε εξω τον μέλλοντα πατέρα,κίτρινο σαν το λεμόνι και στα πρόθυρα λιποθυμίας.
Ολα θα πάνε καλά,είπε ο Ντίνος και με φίλησε στο μέτωπο.(με γνώριζε απο την εφηβεία,κι έμεινα πάντα η"αντάρτισσα και το αγύριστο κεφάλι"γι'αυτόν,ακόμα και όταν μεγάλωσα).
Εφυγα και ξαναγύρισα.
Οχι ομως μόνη!

1981.Είμαι αρκετά χρόνια με τον σύντροφο μου αλλά ακόμα δεν βάλαμε πλώρη για απογόνους.Προέχουν άλλα.Εκείνο το καλοκαίρι,ενώ κρατώ ακόμα την θέση μου στο πανεπιστήμιο στην Ιταλία,παθαίνω ένα μπλάκαουτ με την υγεία των γεννητικών οργάνων και ο Ντίνος μου λέει εμμέσως πλην σαφώς πως ίσως να έχω και καρκίνο.Οι πενιχρές βιοψίες της εποχής εκείνης δείχνουν πως έχω εκ γεννετής δυσφορμική διάπλαση του επιθηλίου λόγω ορμονικής διαταραχής.Κοινώς είμαι σαν την στέρφα γίδα.Αχρηστη!!!!!
Αλλά κι ο σύντροφος μου δεν πάει πίσω.Ασχετα αν τεκνοποίησε στο παρελθόν.Τώρα κι αυτός σαν ευνουχισμένος τράγος είναι.
Και αντε χάπια και δίαιτες και βιταμίνες και γιοκ κοκό.
Κι ενώ το συνάλλαγμα ήδη ταξίδευε για ενα κέντρο γεννετικής-της τότε Ευρώπης-και είμαστε έτοιμοι να φύγουμε μετα τα χριστούγεννα,σ'εκείνον τον καιρό προσγειώνομαι στο κατώφλι μιας εκκλησίτσας της Αγίας Μαρίνας σε μια διαδρομη προς Θεσ/νίκη πανω απο μια χιλιάρα μηχανη που έτρεχε με 150 και βάλε ...και έπαθε λάστιχο.Τίποτα δεν έπαθα άσχετα αν πέρασα όλο τον δρόμο κατά πλάτος κουτρουβάλα.Την άλλη μέρα ανακάλυψα πως ...ήμουν έγκυος!

Κι όλα απαγορεύτηκαν για να κρατηθεί αυτό το σποράκι.
Αλλά ο εκ γεννετής μου εχθρός δεν το έβαλε κάτω.Μου επέτέθη εν μέσω χαραυγής και τα φλάμπουρα του έσταζαν αίμα.Εκανα ανακωχή με τον Θεό οταν ο Ντίνος,έβριζε αυτόν και τους δαιμονες,να μην το παλέψεις άλλο,ο,τι είναι να γίνει θα γίνει,του είπα.
Και έγινε!
Με ενέσεις,χάπια,βιταμίνες και ξάπλα.
Και κάποια στιγμή είπα "αει σιχτίρ"κι έκοψα την ξάπλα.Σερφ δεν ξανάκανα,μπάνιο απαγορευμένο,οδήγηση οχι,τσιγάρο,καφές,αλκοόλ μόνο σε όνειρα.Οσο για σεξ,ούτε συζήτηση...
Εβαλα και 7 κιλά τρώγοντας καρπουζάκι τυρι και παστές σαρδέλες,κράτησα και ταμείο στο μαγαζι με την κοιλίτσα να προεξέχει,έκανα και τους αγώνες μου για τα αδέσποτα(Αυτο είναι μια άλλη ιστορία που θα σας την πω,(μάλλον γι'αυτό το τότε έμβρυο έγινε φιλόζωο,με τόσα που "ένοιωσε μέσα στην κοιλιά").Εκανα και μετακόμιση στον όγδοο μήνα κρέμασα και κουρτίνες πάνω στην σκάλα και φορούσα πάντα το εμπριμέ μου φόρεμα γιατί με έκανε πιο ... σικάτη κυοφορούσα.Ετσι την περνούσα εκείνον τον καιρό,και με τις επισκέψεις κάθε 4 μέρες στον Ντίνο,τις καλημέρες,τους ασπασπούς και τα στριπτίζ μου.
-Πονάς?Οχι!
-Νοιώθεις δύσπνοια,δυσφορία?Οχι!
-Εχεις υγρά,αιματάκια,κατι τις περίεργο?Οχι!
-Καλά,άμα δεν τρελλαθώ μαζί σου δεν θα τρελλαθώ ποτέ.Θα έρθεις σε 4 μέρες και θα δώ τι θα κάνουμε γιατί αυτό το παιδί βολεύτηκε εκεί που είναι και δεν θέλει να βγεί.

Περπατούσα ήδη τον ένατο σαν μπήκε ο Σεπτέμβρης.15 ξημέρωσε κι εγώ ξύπνησα με εναν ξυλοκόπο αγκαλιά που βάλθηκε να τσεκουριάζει την μέση μου.Ξάπλωσα και πήρα βαθιές ανάσες αλλά ο πόνος με κομμάτιαζε.
-Δεν είσαι καλά?να μείνω?ρώτησε ο συνένοχος στο έγκλημα.
-Να πας να τελειώσεις τις δουλειές μας,δεν ήρθε η ώρα μου ακόμα.
Με εντολή του ήρθε η Τασία και με πήρε στο πατρικό μου.Μου έσπασαν τα νεύρα να τηλεφωνούν κάθε δυο-τρεις με το Κατινάκι στην μαία και την...κοπάνησα σπίτι μου στην πρώτη ευκαιρία.
Το έτερον ήμισυ με βρήκε αργά το βράδυ με τις πυζάμες ν'αγναντεύω την θάλασσα απο το μπαλκόνι και να καπνίζω αρειμανίως.Δεν του έδωσα σημασία,προσπαθούσα να βάλω τον πόνο σε υποταγή.
Εκανε μεταβολή κι έφερε το ασπρο λινο φόρεμα που μισούσα.
-Ντύσου-είπε-πάμε στην κλινική.
-Θα περιμένεις-είπα-θέλω τον χρόνο μου.
-Βρε αθεόβοφη,τι χρόνο θέλεις?Στο μπαλκόνι θα γεννήσεις στο τέλος
-Περίμενε.Το παιδί μου θα πάω να γεννήσω δεν πηγαίνω σε κηδεία.
Εκανα το ντούζ μου,έβαλα το καρώ φόρεμα με την δαντέλα στα μανίκια,χτένισα το μεζ μαλλάκι μου που ξεθώριαζε πια,έριξα μπόλικη μάσκαρα και πέρασα κι ένα κοραλλί κραγιον και έτοιμη για την...πίστα της κλινικής.
Με αγριοκοίταξε αλλά δεν είπε τίποτα.
Κόντευαν μεσάνυχτα όταν έκανα την θριαμβευτική μου εμφάνιση στα ενδότερα της"Μητέρας".Η επί της υποδοχής αδελφή ρώτησε:Τι πάθατε?έχετε κάποιο πρόβλημα?
Θα γεννήσω,της είπα,και της χάρισα ενα από τα πιό γοητευτικά μου χαμόγελα,αλλά η"κοιλίτσα που στρίμωχνε ένα ολοκληρωμένο πλάσμα"δεν την έπειθε.Η μαία μας έβγαλε όλους από την δύσκολη θέση και δασκαλεμένη ήδη απο τον Ντίνο με πέρασε σ'εκείνο το δωμάτιο που μύριζε αντισηπτικό,πόνο και αναμονή.

Και μετά άρχισε το έργο να παίζει στην οθόνη.
Τι να σας πω?Αλλοι καιροί τότε.Ξυράφι,κλύσμα,ορός κι ένα μηχάνημα που μετρούσε χτύπους καρδιάς.Μάνας-παιδιού.
Κι οταν οι δυο συγχρονισμένοι χτύποι άρχισαν να χάνουν τον μεταξύ τους παλμό,κι οι τόνοι της καρδιάς του παιδιού άρχισαν να εξασθενίζουν μέχρι που σταμάτησαν να ακούγονται,η καρδιά της μάνας αφήνιασε κι ο ήχος έγινε κρότος και σεισμός μέσα απο το κουτί της ενδοεπικοινωνίας και αντήχησε σαν κραυγή βγαλμένη απο την κόλαση μέσα στην αποστειρωμένη ησυχία,όρμηξε στα άσπρα πλακάκια και ο κομματιασμένος αντίλαλος της γέμισε με κραυγές την σιωπή.
Το χέρι του Ντίνου έκανε μακροβούτι στον αμνιακό σάκο σαν είδε την"κοιλίτσα"να παίρνει τον ανήφορο.
Πάλευε με το μηχανάκι αλλά εκείνο πεισματικά σιωπούσε.Μονο ένα άτακτο νταπ-ντουπ ακουγόταν.
-Βάλτε βάλιουμ στον ορό,δώστε της οξυγόνο και ετοιμάστε χειρουργείο.
-Και πείτε του Ράκκα να έρθει επάνω,γρήγορα....

Ο εχθρός μου με πολεμούσε πάλι.Του έκλεινε την έξοδο.Κι'εκείνο ξαναπήρε την εμβρυακή του θέση και περίμενε το θαύμα.
Δεν κατάφερε να μας νικήσει!

....4 και 10 άκουσα μια φωνούλα.Δεν είχα κουράγιο να ρωτήσω.
Πάμε να ξεκουραστείς,είπε ο Ντίνος,τα καταφέραμε.
Δεν θέλησα να καθίσω στο καροτσάκι που φέρανε.Πήγα υποβασταζόμενη στο κρεβάτι με τον ορό αγκαλιά και τον καθετήρα...στο καρότσι.
Αν και χαμένη μέσα απο την νάρκωση γύρω στις 6 το πρωι ένοιωσα την επαφή με το περιβάλλον.Η Τασία ήταν δίπλα μου και γύριζε αλλού το βλέμμα της για να μην δω τα δάκρυα της.
-Τι είναι?την ρώτησα με νοήματα του χεριού.Δεν μπορούσα ακόμα να μιλήσω από την χορήγηση οξυγόνου.
-Κοριτσάκι.μου είπε.
Σιγά και να μην το ήξερα!Αφού κορίτσι ήθελα πάντα!Λέτε να αστοχούσα???

..Και μου το έφερε ο Ντίνος το μαμούνι,γιατί ήμουν ικανή να πάρω παραμάσχαλα τους ορούς μου και τους καθετήρες μου και να τρέχω στον θάλαμο νεογνών.Κι ήταν κάτι μεταξύ Ταρζαν και Τσίτας.Μπλάβο και ταλαιπωρημένο απο την περιπέτεια αλλά 3kg και κάτι(η κοιλίτσα καλά τα πήγε) και 53cm σαν σκουληκάκι με μαλλί μπόλικο και τσιμπιδάκι με ροζ κορδέλα που του έβαλαν οι νοσοκόμες.
Το κοίταξα με δυσφορία και απορία στην αρχή.Ασχημο μου φαινόταν.
Καμία σχέση δεν είχε με τα ροζ παχουλά μωρά.
Μετά το ξανακοίταξα και το'χωσα δίπλα μου κάτω από το σεντόνι.
Καθώς το άγγιζα και το ζουλούσα σαν μπουρεκάκι είπα:

Το ομορφοκόριτσο μου είναι αυτο!!!!

Που σήμερα κλείνει τα 25.

Και το αγαπάωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!!!!

1984 Δύο χρόνια μετά σαν σήμερα.....

Stephani -Annemarie Leifheit

21-05-1985

Προσπαθουσα να κρατησω την ισορροπια των νευρων μου και τα ορια της αντοχης μου οταν η κυρα-Τασια μου ειπε εκεινον τον Μάη:Εγω φευγω στην Γερμανια,σε λιγο θα γεννησει η αδελφη σου...
Ο Μάιος ηταν τοτε για μενα ο μηνας"τρεχω και δεν φτανω"Κλειναμε τα χειμωνιατικα επαγγελματικα μας και βαζαμε πλωρη για τα καλοκαιρινα.

Ο φιλτατος πρωην συζυγος μου ειχε ανοίξει δουλειες σε αλλες παραλιες και με ειχε αποχαιρετησει ηδη λεγοντας:Θα τα βγαλεις περα με το μαγαζι εσύ!Σου εχω εμπιστοσυνη!!
Με φιλησε σταυρωτα και σεβάσμια,να προσεχεις,ειπε και την εκανε Λούης.(Αλλο που δεν ηθελε δηλαδη..)
Ετσι και η Τασια,ταγεράτη κομμωτηριασμένη και παρφουμαρισμένη μου ειπε ωρεβουάρ και μου την "έκανε" αεροπορικώς....
Νταμπλάς μεγαλος!!!!Πίκραααααααααα....
Εμασα κι εγω η ταλαιπωρη,εργαζομενη μητερα το τρίχρονο σπλάχνο μου και εφυγα στην αλλη παραλία για να βαλω προγραμμα στον αρτον ημών τον επιούσιον!

Σαν σημερα με πηρε τηλ.η μανα μου και ειπε:εχεις μια ανηψια παλι,5kg με μαυρα σαν της Μαρίκας μαλλιά.
-Να μας ζησει της απαντησα κι απο μεσα μου σκεφτομουν:Αμαν βρε αδελφη γιατί γεννας παντα τον Μαιο?Επιτηδες μου το κανεις?
Ετσι γινεται τελικα.Η καθε κοτα το κοτοπουλο της κοιταει,
Και το δικο μου το κοτοπουλο το κοιταζε η Τασια και τωρα ζοριζομουν που εφυγε....

...Το κοτοπουλακι-ανηψουδι το ειδα τον χειμωνα που το βαφτησα κιολας!
Μπουλουκάκι ασπρο-ασπρο με ροζ μαγουλακια μαυρο μαλλι και εμφανες το Μεσογειακό γονιδιο,δικια μας ρατσα(μαλλον η αδερφη μου εβαλε πολυ μαεστρία εκεινη την ωρα,καταλαβαινετε τι εννοώ!)

Στην καθολική εκκλησια την βαφτησα ενα ηλιολουστο χειμωνιατικο μεσημερι.Εκανα και συμφωνια με τον μον-σενιόρ και ειπα το"πιστευω"στα ελληνικα!Σιγα να μην το διαβαζα στα Λατινικα απο τα οποια το μονο που ξερω ειναι"hanibbal ante portas"
-Η πιστη ειναι μια,ειπε.Τα δογματα τα αλλαξαν οι ανθρωποι....
Ευτυχως εκανα και χειρονακτικές εργασιες γιατι το Στεφανιώ ηταν κομματακι βαρούτσικο!!


Και μετα ακολουθησε ενα τρικουβερτο ελληνικο φαγοποτι και το ζούζουνο-νιοβάφτηστο κοιμοταν και ονειρευοταν χαμογελαστο το Δωδεκάθεο και τους αγγελους!!
Ο καφες κατεληξε σε irish-cofee με ιρλανδεζικο ουίσκυ και την 22χρονη θεια μας Μαρια στο πιανο να μας βγαζει επιθυμιες και τα εσωψυχα της μαζι με τους μουσικους...

Τα χρονια περνουσα μεσα απο τις ιντριγκες των παιδιων,καθε καλοκαιρι,αλλα και τις δικες μας,των μεγαλων,που υποτιθεται πως εχουμε μυαλο...παπαλα εχουμε τελικα!!
Η Στεφανι ηταν η μικρη μουσίτσα,εύρισκε παντα τον τροπο να ειναι"απ εξω"σε αντιθεση με την κορη μου και την αδελφη της την Αναστασια που τρωγονταν σαν τον σκυλο με την γατα.

Την φωναζαμε,καλοπροαίρετα,παντα"κουθουμούθου"γιατι ετρωγε το σιγμα!!!

Την συνοδεψα στο prima communione ωσάν πνευματικη της μητερα.
Ηταν μια πολυ ομορφη συγκινητικη τελετη στην καθολικη εκκλησια στο μερος που ζουνε.
Ανοιξη ηταν,πνιγοταν η Γερμανια στο πρασινο και στην πρωινη βροχουλα σαν αρχισαν να φτανουν ενα-ενα τα νεοφώτιστα.Κοριτσακια ντυμενα στα ασπρα,οπως οι νυφες με τις λαμπαδες τους και αγορακια με τα παπιγιον και τα γαμπριατικα ρουχα(η τελετη του γαμου με τον θεεικό Υιό)
Μια κατανυκτικη σιωπη επικρατουσε σε ολο το μυστηριο μεχρι που τραγουδησαν ολοι οι παρευρισκομενοι τους υμνους της Βιβλου πιασμενοι χερι με χερι.Δεν ξερω γερμανικα,αλλα επιασα τα χερια των διπλανων μου-αγνωστων και οφειλω να ομολογησω πως κάνοντας την συγκριση με την δικη μας"εκκλησια"εκει ενοιωσα μια ψυχικη ευφορια κι εδω νοιωθω να μην θελω να παω ουτε στην Ανασταση που μονο τοτε πηγαινω.

Πριν λιγα χρονια η Στέφανι αρρωστησε πολυ ασχημα.Ειχε ταση υπνηλιας,χαμηλη πιεση και εκανε εμετο ο,τι ετρωγε.Την βρηκε η μανα της ενα βραδυ λιποθυμη(το μητρικο ενστικτο την ξυπνησε)και ακολουθωντας το αιμα,ειδε το παιδι της πεσμενο στο χωλ με τα σπασμενα γυαλια τριγυρω,επειδη μεσα στο σκοταδι επεσε επανω στο τζαμι της πορτας.Εμεινε αρκετα στο νοσοκομειο και περασε απο πολλες εξετασεις.Ενα οργανικο προβλημα ηταν και ξεπεραστηκε χαρη στην δυναμη και το κουραγιο που εχει η μικρη πλεξουδατη Νουλη... Περασαν ολες οι κακες στιγμες!!!!

Γεια σου βρε αδέρφι Ελληνιδα αγωνίστρια!!!!!

Σημερα,το μωρο που τοτε βαφτησα ειναι μια νεαρη γοητευτικη υπαρξη με έκδηλη την Μεσογειακη ομορφιά.
Σπουδαζει Αγγλικη και Ισπανικη φιλολογια,διδασκει σαν αναπληρωματικη καθηγητρια σε γυμνασιο,παιζει κιθαρα,πιανο,σαξόφωνο και φυσικα....μπουζουκι!!!
Και ασχολειται και με θεατρικες παραστασεις.Απο μουσικες επενδυσεις μεχρι να παιζει την Καρμεν επι σκηνης....

Η αδερφη μου λεει πως:με το λαδι που της εβαλα πηρε πολλα απο μενα...
Μπα....μονο τα κρυφα και ανεκπληρωτα ονειρα μου πηρε και ειχε την δυναμη να τα υλοποιησει!!Και ειμαι υπερηφανη γι'αυτην ,ασχετα αν ειμαι κρυοκωλη σαν χαρακτηρας και δεν εκδηλωνομαι.Ενδωμυχα τριβω τα χερια μου απο ευχαριστηση!!!
Το σιγουρο παντως ειναι πως πηρε το ταπεραμεντο μου και λιγα απο τα μαγικα μου κολπα...
Η κορη μου λεει(εκαναν Χριστουγεννα ολοι μαζι εφέτος)πως οντως ειναι "το κατι αλλο".Ειναι η προσωποποιηση της χαρας,της ευγενειας,του χαμογελου,της καλης παρεας και παντα η παιχνιδιαρα μουσίτσα!!!

Αφου τραγουδαει κι αυτη το "καπνιζες Καρελια στη σκάλα....κατι πηρε κι απο την νονα της....
Αλλα ισως να ειναι και ετσι,παντα σε καποιον μοιαζουμε και καποιος θα μας μοιάσει...

Αααααα...ξεχασα να γραψω και το πιο βασικο!!!
Ειναι ερωτευμενη με Βαλκάνιο.Δικια μας φυλη!!!!Οχι παιζουμε....

Να μου ζησεις ανηψουδι μου και βαφτηστηρι και το καλοκαιρι που θα ερθεις να φερεις και το μπουζουκι να τραγουδησουμε ολοι μαζι...

Και ο κούπ-Θυμιος και η κουπά-Θυμιώ σου στελνουν πολλες ευχες!!!!
Καταλαβες ε???????

Και που'σαι βαφτηστήρι...επειδη μεγαλωσα πια και το κλιμα της Γερμανιας με πειραζει,οταν θα αποφασισεις να παντρευτεις η νονά σε θελει εδω,να το ξαναγλεντησουμε με θέα το Αιγαίο!!!!!

..κιτρινες πινελιες σε πρασινο φοντο...

Σημερα εχει γενεθλια η Τασια.Πηρε ωρες απο τα 80.
Το Μαρουλι και ο αγαπημενος της Βαγγελης ετοιμασαν την μικρη μας γιορτη. Την παρατηρω καθως τρωει πουρε και σαλατα με το αριστερο χερι,το δεξι της τρεμει,ειναι σχεδον αχρηστο.
Ειναι ακομα ψηλη γυναικα και μονο με λιγα,πολυ λιγα ασπρα μαλλια.Διατηρει ακομα την αρχοντια των γονιδιων απο Σμυρνη και Πολη.
Εφαγε το φαγακι της,ηπιε και ενα ποτηρι μπυρα(που παντα την εζαλιζε) μας εσβυσε και κερακι και δοκιμασε την τουρτα απο βατομουρο.
Ο δασκαλος ειναι λαλιστατος -οπως παντα-οσο χανει την ακοη του,τοσο θυμαται καλυτερα.Ατελειωτες αναμνησεις,χιλιοειπωμενες ιστοριες.Η Τασια δεν ελεγε απο παντα πολλα πολλα.
Αντιφωνουν ,ως συνηθως για τον εμφυλιο(διαφορετικα μετρα και σταθμα)...κι αναβω τσιγαρο γιατι ξερω τις επομενες λεξεις...
Τασια:οταν εγω εγραφα στους τοιχους στην κατοχη,εσυ τι εκανες?
Δασκαλος:Παραδοξως δεν ειπε τιποτα....Περιεργο γι αυτον...απλα χαμογελουσε
Τασια:Αχχχ...χαρισες και το πιστολι που ειχα ενθυμιο απο τον αδελφο μου στον συναδελφο σου(μεχρι το 1959 τον επαιρνε ο στρατος οποτε τον χρειζοταν τον κρυπτογραφο-δασκαλο.Το οπλο το χαρισε στον Γρηγορη τον Αυξεντιου που εδωσε την ψυχη του για την Κυπρο χωρις να μπορεσει να τηρησει την υποσχεση του,να βαφτησει την μικρη-Νουλη).
Ο δασκαλος χαμογελαει ακομα κι εκεινη συνεχιζει...Οταν το καθαριζα και το λαδωνα κι εβαζα την δεσμιδα-10 συν 1 στην θαλαμη-ανοιξα τραγουδι στον γαμο του Τασου και καλαηδουσε σαν καναρινι,κι ο αδερφος εβγαλε τις δεσμιδες απο το παλτο του κι ειπε:κανε το κεφι σου Τασιω....
...Σηκωσε το χερι που ετρεμε και το εφερε στα ματια της....
....Ξαναψα τσιγαρο...
...Ο δασκαλος εβαλε το χερι στους ωμους της και την κοιταξε...χαμογελουσε παλι...
....εκεινη γυρισε και με το τρεμαμενο χερι της αγγιξε το μαραμενο μαγουλο του...
Κι ειδα σ' εκεινα τα πρωην πρασινα ματια της-θολα τωρα απο τον καταρακτη-να λαμπυριζουν οι κιτρινες πιτσιλιες....
Ετσι εκδηλωνε παντα την αγαπη η Τασια ...
...μεσα απο τα χρωματα των ματιων της....


Ο έρωτας μετά τα 80...