Αλληλουια...

Αδελφές μου,δεσμευμένες και μη.
Μητέρες,σύζυγοι,εργαζόμενες και μη.Καταπιεσμένες,καταπιέστριες,επιτυχημένες και αποτυχημένες.
Καλές,κακές,όμορφες και άσχημες,στρίγκλες και αρνάκια.
Βοσκοπούλες,και ανώτερα διοικητικά στελέχη.
Επώνυμες και ανώνυμες,trendy και λαικούρες,κατιναριώ και γκλαμορόζες.
Χτενισμένες και αχτένιστες,μακιγιαρισμένες και με την τσίμπλα στο μάτι.
Ντυμένες και γυμνές,με μεταξένια νυχτικά και βαμβακερά βρακιά απο την λαική.
Πιανίστριες και τσιφτετελούδες,ιντελεκτουάλε και τηλεορασοπληκτες.
Με περσικές αριστοκράτισσες γάτες και βεριταμπλ κεραμιδόγατους.
Με Ferrari ή με αγροτικό Datsun σας χαιρετώ!

Ελπίζω να το κάψατε σήμερα το πελεκούδι λόγω εορτής.
Εγω βρε κορίτσια την πάτησα!!
Κακή πληροφόρηση!Ας πρόσεχα!
Στο μπαλκόνι την έβγαλα μέχρι τις 10 και μισή αλλά δεν έβρεξε...τίποτα!



It's Raining Men
Hi - Hi! We're your Weather Girls - Ah-huh -
And have we got news for you - You better listen!
Get ready, all you lonely girls
and leave those umbrellas at home. - Alright! -

Humidity is rising - Barometer's getting low
According to all sources, the street's the place to go
Cause tonight for the first time
Just about half-past ten
For the first time in history
It's gonna start raining men.

It's Raining Men! Hallelujah! - It's Raining Men! Amen!
I'm gonna go out to run and let myself get
Absolutely soaking wet!
It's Raining Men! Hallelujah!
It's Raining Men! Every Specimen!
Tall, blonde, dark and lean
Rough and tough and strong and mean

God bless Mother Nature, she's a single woman too
She took off to heaven and she did what she had to do
She taught every angel to rearrange the sky
So that each and every woman could find her perfect guy
It's Raining Men! Hallelujah! - It's Raining Men! Amen!
It's Raining Men! Hallelujah!
It's Raining Men! Ame---------nnnn!

I feel stormy weather / Moving in about to begin
Hear the thunder / Don't you lose your head
Rip off the roof and stay in bed

God bless Mother Nature, she's a single woman too
She took off to heaven and she did what she had to do
She taught every angel to rearrange the sky
So that each and every woman could find her perfect guy
It's Raining Men! Yeah!

Humidity is rising - Barometer's getting low
According to all sources, the street's the place to go
Cause tonight for the first time
Just about half-past ten
For the first time in history
It's gonna start raining men.

Του χρόνου με υγεία!
Και μην σας παίρνουν από κάτω τα δύσκολα της ζωής.
Απο εμάς εξαρτώνται οι χαρές και οι λύπες μας.
Επι των επάλξεων σας θέλω φίλες μου!!!

Αχ αυτή η Φωτεινή!

Κατάφερε και άναψε πυρκαγιές στις αναμνήσεις με μια πρόσκληση για ένα νέο παιχνίδι. Το ερώτημα ήταν:
"Με πιο τραγούδι θα έλεγες σ' αγαπώ στον σύντροφό σου ή σε κάποιον που σε ενδιαφέρει".
Οι κανόνες του παιχνιδιού βρίσκονται εδώ , αλλά θα τους παραβλέψω για μία ακόμα φορά, όπως έκανα πάντα στη ζωή μου!
Με αυτό το τραγουδάκι αλληλοειπώθηκε το σ'αγαπώ με τον Κ. Φοιτητής εκείνος στην Ιταλία, μαθήτρια ακόμα εγώ εδώ. Το ακούω ακόμα, μετά από 37 χρόνια...Τον Κ. σταμάτησα να τον ακούω πριν 15 χρόνια.


Lucio Battisti:i giardini di Marzo

Και ερχόμαστε στο παρόν...
Τώρα βέβαια, αν μου "τύχει" κανένας ξεχασμένος, το μόνο που θα μπορούσα να του πω μέσα από ένα τραγούδι είναι αυτό: Ίλεος, ίλεος, ίλεος!
Αν καταλάβαινε τί εννοούσα και ήθελε να ανταποκριθεί, θα συνέχιζα τραγουδώντας ΑΛΛΗΛΟΥΥΥΥΥΥΥΥΙΑΑΑΑΑΑΑ!


Νίκος Ξυλούρης:Ζαβαρακατρανέμια

Μαριαλένα μου, η σειρά σου!
Μελωμένε μου τραγουδάκι ζητώ!
Χαντρένια ξέρω πως σε πρόλαβαν άλλοι...αλλά αν μπορείς κάνε μας ένα δωράκι ακόμα.

Σελίδα 123....

...παράγραφοι 5-6-7.

Αχ ,αυτή η σελίδα 123!
Πρώτα η Φαραώνα μου την ζήτησε.
Την μετέφερα για όλους τους συνοδοιπόρους μου και επισκέπτες στο καμαράκι των Ανώνυμων Μελαγχολικών.Είναι από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία.Είναι από τις λέξεις που με ταξιδεύουν μέσα από τα νοήματα που πασχίζω να οριοθετήσω μέσα στην απλή και σύντομη ζωή μου.Είναι φως,είναι έκσταση,είναι ανθρώπινη αναζήτηση και αγάπη που την θέλω,να την πάρω και να την δώσω...την απαιτώ από τον συνάνθρωπο μου κι ας την απαιτήσει κι εκείνος από εμένα!

Κι έπειτα ήρθε ο Μελωμένος μαζί με τις νεράιδες του για να με χορέψουν ξανά στα πισωγυρίσματα του νου που αργοπεθαίνουν με το πέρασμα του χρόνου,να με πάρουν αγκαλιά και να με ταξιδέψουμε πίσω,πολύ πίσω στον χρόνο,πίσω στις αναζητήσεις της εφηβείας μου.
Πέρασαν ολάκεροι καιροί από τότε,Νεραιδοπαρμένε μου, αλλά ο χρόνος μένει στάσιμος όταν η ψυχή εξακολουθεί να ζει στην απεραντωσύνη της νιότης μέσα από γλυκόπικρες αναμνήσεις,σταθμούς γεγονότων,θυσίες και ενοχές.
Γιατί πάντα η 123 σελίδα στα δικά μου βιβλία βγάζει ανθρώπινη πίκρα???

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ:Ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα,παίρνουν
τα παλιά φυλαγμένα γράμματα τους,
διαβάζουν ήσυχα κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βηματά τους.

Ηταν η ζωή τους,λένε,τραγωδία
Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων
τα δάκρυα,ο ιδρώς,η νοσταλγία
των ουρανών,η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο,κοιτάνε
τα δέντρα,τα παιδιά,πέρα την φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Πέμπτος,έκτος και έβδομος στίχος στην 123 σελίδα από τα άπαντα του ποιητή,που συντρόφεψε και συντροφεύει ακόμα τις αναζητήσεις μου για τα νοήματα και την ουσία της ζωής που μας έμελλε να διαβαίνουμε.

Με την σειρά μου θα ζητήσω να μοιραστούν μαζί μας συναισθήματα της σελίδας 123 απο αγαπημένα τους βιβλία
1)Μαριαλένα
2)Φωτεινή
3)Νυχτολούλουδο
4)Χάρις
Και η Εschbornitisa

Kronberg: Opel zoo

Η ιστορία ξεκίνησε ως εξής μια ηλιόλουστη κρύα Παρασκευή.
Δύο μεγαλούτσικες κυρίες που Θεού θέλοντος,ελπίζουν να γίνουν και γιαγιάδες πριν πάθουν Αλτζχάιμερ, συνόδεψαν την κατά πολύ νεώτερη φίλη και φιλοξενούμενη τους στον χώρο του Georg von Opel.
Ευρώ 9 κατά κεφαλήν, διότι οι 3 εμείς(Χάριτες) δεν δικαιούμαστε οικογενειακό πακέτο έκπτωσης άνευ παιδιών.
Ολα καλά λοιπόν, και κρίμα που δεν ετοιμάσαμε το καλαθάκι με τα φαγητά μας για να γευματίσουμε στις ξύλινες τραπεζαρίες που είναι προσεκτικά τοποθετημένες μέσα σε πράσινα κιόσκια και δίπλα σε παιδικές χαρές φτιαγμένες με περίσσια μέριμνα και προσοχή.
Ομως!..όμως κοιτάξτε τι μπορεί να κάνει ένα πακετάκι με καρότα που κοστίζει μόνο 1,50 Ας κάνουμε μαζί λοιπόν μια βόλτα στο πάρκο.

Κοιτάξτε ομορφιά,θαυμάστε στυλ!
Είναι είδος υπό εξαφάνιση αυτό το άσπρο συννεφάκι.Το κυνηγήσαμε ανελέητα και αναίσχυντα για αυτό το όμορφο άσπρο τομάρι που φοράει. Μόνο δυστυχία και θάνατο του έφερε...

Λένε τα "βιβλία" πως είναι σαρκοφάγο και επιθετικό ζώο. Μπααααα....Μ'ενα καρότο ξεγελιέται και χαϊδεύεται σαν γατί!

Να και το...ξαδελφάκι του! Η Silver fox που στόλισε πολλούς ποδόγυρους Τσάρων της Αγίας Ρωσίας. Αποδεκατισμένη κι αυτή η κούκλα από Καναδούς, Ρώσους και Ιάπωνες μαζί με τις άλλες συμπεθέρες της, τις Ερμίνες και τις Ζιμπελίνες. Ακόμα και όταν τέθηκαν "υπό ανθρώπινη προστασία" δεν γλύτωσαν το λεπίδι. Ολα τα λεφτά...και οι πανέμορφες ουρές τους έγιναν το διαβατήριο για τον αφανισμό τους!


Είχα καλό δάσκαλο! Ο πιτσιρικάς μου έδωσε μαθήματα περί ταΐσματος.
Λλλά τα παιδιά δεν μπορεί κανείς να τα συναγωνιστεί...


Συμβαίνει και στα καλύτερα πάρκα!....
Οι ανήλικοι να προσπεράσουν την εικόνα παρακαλώ!

14 Φεβρουαρίου...λιγες ώρες μετα!

1977 ..Φλεβαρης..

...φεύγοντας απο την Padova κείνο το μεσημέρι, έφτασα στο Menstre χάρη στον Roberto και τα χρήματα που μου δάνεισε η σινιόρα Μαργαρίτα -η μάνα του-για να πάρω το τραίνο για την πατρίδα. Οι απεργίες λυμαίνονταν την χώρα τότε.Δύσκολοι καιροί για τα φοιτητάκια.
Voglio stare qui con noi:είπε
Devo andare:είπα....
Το τραίνο ήταν έτοιμο να φύγει όταν άφησε τα χέρια μου και έβγαλε δυο τριαντάφυλλα από την εσωτερική τσέπη του παλτό του.Στο διπλανό κάθισμα τα άφησε και το μόνο που είπε ήταν:Ριξτα στο πρώτο τρεχούμενο νερό που θα δεις όταν θα μπεις στην πατρίδα σου. Una rosa ritorna di me.L'altra stai con te,come la mia anima.....
Οταν πέρασα τα σύνορα ήταν νύχτα ακόμα,Ανοιξα το παράθυρο...έβρεχε...περίμενα ώρα να ακούσω την βουή από τα νερά του Αξιού(βαρδαρ)Πέταξα τα rosa και κουλουριάστηκα στο κάθισμα,μέχρι που ανακάλυψα πως δεν ήταν η βροχή αλλά τα δάκρυα που μούσκευαν το πρόσωπο μου...
....είδα την Τασία(η μάνα μου)να με περιμένει στο παγκάκι στο σταθμό.Γύρω στις 5 το πρωί ηταν..
Την αγκάλιασα και ξαναεκλαψα.....πικρά,πολύ πικρά,,,
Είχε ξημερώσει πια 14 του Φλεβάρη....
L'ultima parola che ha cantanto all'mio cuore era......
io ti amo, davero...ti amo, si ti amo.....

(Οπως δημοσιεύτηκε ένα χρόνο πριν στους Ανώνυμους Μελαγχολικούς)

Frankfurt :Senckenbergermuseum

Οι κάτοικοι της γης πριν απο πολλά εκατομμύρια χρόνια....υπό μορφής σκελετού.

Σήμερα,συμμαζεύτηκα επιτέλους, νωρίς στο σπίτι για να ετοιμάσω τις βαλίτσες της επιστροφής μου.Συμμάζεψε και η αδελφή μου τις φώτο μου και σκέφτηκα να ανεβάσω λίγες-σαν πρώτη δόση-από τις περιπλανήσεις μου.
Στην είσοδο του μουσείου εχει απαγορευτικό σκύλων.Λογικό είναι!Εχει τόσα κόκκαλα εκεί μέσα που θα μπορούσαν να χορτάσουν μία αγέλη!







Κούκλος ο Edmonto-σαύρος-σαύρα-το ίδιο είναι.Το φιλί του πάντως το πήρε μέσα απο το τζάμι...

Σήμερα.....

...μια νύχτα γενναριάτικη, που τρυπώνει στις καμινάδες κουρσεύοντας την λαγνεία και εκείνο το πηχτό άρωμα που γεννάει η φωτιά σαν αγκαλιάζει γεμάτη πάθος το ξερό ξύλο.
Ενα ατσαλάκωτο, ολόγιομο χλωμό φεγγάρι, σέρνεται ξωπίσω της και παίζει κρυφτούλι με τα νιογέννητα συννεφάκια ανάμεσα στα ουράνια πέπλα της, ξεγελώντας τα παιδιά του Αιολου που αλυχτάνε με μανία, όταν χάνουν την παρτίδα στην σκακιέρα του ουρανού.
Εδω και επτά μέρες γίνομαι 'παρωρίτης' σε μια άλλη γωνιά της γης.Απο εδώ βλέπω τα σουσούμια της νύχτας τώρα.. .



.....ποιά ανθρώπινη φωνή θα μπορούσε να τραγουδήσει στις νότες που μουρμουρίζουν τα φυτά στα όνειρα του Γενναριάτικου ύπνου τους? Ποιός μπορεί να καταλάβει το τραγούδι από τα αγέννητα μπουμπούκια?
Κάποτε -όταν ήμουν μικρή- άκουσα πως, όταν ένα ανθρώπινο ον έχει γενέθλια και βγει μόνο του έξω, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος,θα ακούσει πολλούς από τους ψιθύρους των πλασμάτων του γήινου κόσμου!
Εχω γενέθλια σήμερα.....

.....αλλά εξακολουθώ και νοιώθω σαν την clemace! Ταπεινή στην όψη και την προβολή της ξεθωριασμένης της εικόνας, αγέρωχη...και όμορφη-άσχημη, σκεπασμένη με την πρωινή παγωμένη πάχνη, ξέπνοη και παρατημένη, αποξεχασμένη αλλά και έτοιμη πάντα να ονειρεύεται την επόμενη αναγέννηση....

....σαν αύριο το τετράδιο της giotavita θα συμπληρώσει 365 ημέρες....
Στέλνω την αγάπη μου σε όσους όλους ήταν συμπορευόμενοι μαζί μου....

Pensieri e parole...σκέψεις και λόγια..

Σήμερα δεν είμαι στις καλές μου.
Πολλές οι αιτίες και πολλά τα αμφίδρομα παράπονα οι εντάσεις και τα κακώς κείμενα μέσα απο το οικείο μου περιβάλλον.
Πήρα διπλή δόση από τα χάπια για την νευροπίεση που χτύπησε κόκκινο και φλερτάρισα για πολύ ώρα τα ροζ ηρεμιστικά χαπάκια που μου έδωσε ο γιατρός για τις"δύσκολες στιγμές".
Αισθάνθηκα σαν την Αλίκη μπροστά στο δίλημμα μέσα στην χώρα των θαυμάτων."Φάε με!Πιες με!"
Δεν έκανα ούτε το ένα ούτε το άλλο.Φώναξα,έβρισα,έκλαψα και συμβιβάστηκα για μια άλλη φορά με την μοναξιά μου.
Κι έχοντας την Κανέλα στα γόνατα μου να γουργουρίζει και τον Πούμα-κι απέναντι να με κοιτάει με τα σμαραγδένια του μάτια γεμάτα με αγάπης λάμψη ...εφυγα.
Εφυγα πολλά χρόνια πίσω.Οταν η ζωή ηταν δική μου και την άρπαζα απο τα μαλλιά,και κανένας δεν μπορούσε να μου την περιφράξει η να την οριοθετήσει.
Τότε που ήμουν 18-20 χρόνων και όλα έλαμπαν μέσα στα φώτα της αναζήτησης ,του έρωτα και της ελπίδας για το καλύτερο αύριο.
Αναρωτιέμαι τι μου έμεινε τώρα πια?Τις επιβαλλόμενες κοινωνικές προτεραιότητες τις εκπλήρωσα και ωσάν"κόρη"και ως μητέρα στο έπακρο.Και πιο το αποτέλεσμα?
Κατέληξα να είμαι το"δεδομένο" της ασφάλειας και για τους γονείς μου και για το παιδί μου.Κι εγώ σαν Παναγιώτα είμαι απλά"η ευπρεπής κυρία Γιώτα".Σκατά στα μούτρα μου,η μαλάκω που άφησα την ζωή να φύγει μέσα από τα χέρια μου για να μην δυσαρεστήσω τα αγαπημένα μου πρόσωπα.Ενα "αχνό"ευχαριστώ δεν άκουσα.Ολο και θέλουν παραπάνω.Ολο και παραπονιούνται πως δεν τους καλύπτω επαρκώς.Και πάντα είμαι εξω απο τις προτεραιότητες τους.Σαν να μην υπάρχω με λίγα λόγια...
...Αμελητέα ποσότητα!
Και για να ξεφύγω απο τον πειρασμό των ροζ ορεκτικών που φωνάζουν"φάε με"για να μπεις στην χώρα των θαυμάτων,έπλεξα με επώδυνη υπομονή ενα ροζ κουκούλι και κλείστηκα μέσα του αλώβητη πια απο όσα με πονάμε,από όσα δεν μπορώ να αλλάξω,από οσα πρέπει να δεχτώ ασχετα αν δεν μου δίνουν καμία χαρά.
Και μέσα στο κουκούλι μου θυμήθηκα αυτό το τραγούδι.Και ξανάγινα παιδί.
Ημουν ερωτευμένη ξανά με τον Κ.
Μαθήτρια εγώ ακόμα να περιμένω τα γράμματα του και τους δίσκους που μου έστελνε απο την Ιταλία με το ταχυδρομείο.



Αυτες ήταν τότε οι αγαπημένες μου λέξεις απο όλο το τραγούδι:
>Γνωρίζεις την ειλικρίνεια μου
ξέρεις πως και σήμερα θα πέθαινα για την τιμιότητα
Γνωρίζεις το ονομα μου,
μόνο εσύ ξέρεις,αν είναι αλήθεια ή όχι,αλλά πιστεύω στον Θεό.<

Conosci me la mia lealta
tu sai che oggi morirei per onesta.
Conosci me il nome mio
tu sola sai se e vero o no che credo in Dio.

The hollow men - Οι κούφιοι άνθρωποι

Το παραδιπλανό τραγουδάκι, το έκλεψα από τη μουσική της κόρης μου. Το άκουσα κάποια άγρια μεσάνυχτα και από τότε γράφτηκε στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου και στον κώδικα του μπλογκ μου. Το τραγουδούν οι "Ωχρά Σπειροχαίτη" και βρίσκεται στον Δεύτερο δίσκο τους που κυκλοφόρησε το 2002.Η Μαρία μου είπε ότι είναι μετάφραση του ποιήματος the hollow men (1925) του T.S. Eliot.

Διαβάζω όλες αυτές τις μέρες στα περισσότερα μπλογκ το θέμα "Ζαχόπουλος". Σίγουρα δεν συμφωνώ με όλα αυτά που έγιναν, άλλα ας μη γινόμαστε και εμείς πιο κούφιοι από τους ήδη κούφιους ανθρώπους. Γινόμαστε η Νέμεσις στα αδικήματα των άλλων, αλλά ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε αν εμείς αδικήσαμε κάποιον (παντί τρόπω).
Και άλλωστε αν δεν σας κάνει ο τρόπος λειτουργίας των στελεχών της νυν κυβέρνησης... αλλάξτε ψηφοδέλτιο.
Ποιοι από όλους εμάς νομίζετε (με το χέρι στην καρδιά να ομολογήσουμε) πως αν είμασταν στη θέση του θα λειτουργούσαμε με το ευαγγέλιο παραμάσχαλα?
Ποιοι από εμάς πιστεύετε πως αν μας δινόταν η ευκαιρία δεν θα βουτούσαμε το δάχτυλο(για να μην πω όλο το χέρι) στην κρατική μαρμίτα με το μέλι?
Ποιοι από εμάς αν είχαμε το κύρος της εξουσίας, δε θα βγάζαμε τα καταπιεσμένα μας σεξουαλικά απωθημένα? Και ζαρτιέρες θα φορούσαμε και χειροπέδες και μαστίγια θα πλαταγιάζαμε και ό,τι άλλο υπάρχει κατά νούν κεκαλυμμένο.
Μη χέσω λοιπόν...Βάλτε σκοπό της ζωής σας να αλλάξετε τα κακώς κείμενα και σταματήστε το κουτσομπολιό και τα ανώφελα μπλα-μπλα.
Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς.
Ενδιαφερθείτε καλύτερα για τα άτομα τριγύρω σας, τους ερωτικούς σας συντρόφους, τους φίλους σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας...
Ενδιαφερθείτε για τους απόρους, υιοθετείστε ένα αδέσποτο, επισκεφτείτε ένα γηροκομείο ή ένα άσυλο με ένα κουτί γλυκάκια, φυτέψτε ένα δέντρο στην καμένη γη και αν δεν μπορείτε, κάντε το στο μπαλκόνι σας...
Και σταματήστε να ασχολείστε επιτέλους με μαλακίες του στυλ ποιος χοντρός γάμησε την βοσκοπούλα...Έλεος πια...Το δάσος της Ελλάδας είναι γεμάτο από κακούς λύκους.Αν δεν μπορούμε να στήσουμε τα δόκανα, ας μην αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια.
Όλα αυτά λοιπόν που συμβαίνουν στους καιρούς μας, νομίζω πως αντιπροσωπεύονται απόλυτα από τους ακόλουθους στίχους...

ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ' έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό

Πρωτότυπο κείμενο :www.poetry.poetryx.com/poems/784/
Στους στίχους που δεν μεταφράστηκαν στα ελληνικά υπάρχουν παραλληλισμοί λέξεων μέσα από την Κόλαση του Δάντη.
Στην wikipedia (www.en.wikipedia.org/wiki/The_Hollow_Men) θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες.
Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ
Σε συνεργασία κειμένου Π.και Μ.

"τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια της Μαρίκας"

Σε μνήμη όλων των δέντρων που κάηκαν για την απληστία των ανθρώπων.
Σε ανάμνηση όλων των δέντρων που κόπηκαν για την Χριστουγεννιάτικη ματαιοδοξία των ανθρώπων.

Αν μπορούσε να μιλήσει ένα δέντρο...

..."Γκαπ-γκουπ" ακούστηκε το τσεκούρι του κυρ-Παντελή και το καταπράσινο δέντρο σωριάστηκε στη γη μ'έναν δυνατό θόρυβο.
Ήταν το τελευταίο δέντρο που έκοβε για σήμερα ο κυρ-Παντελής, ο φημισμένος ξυλοκόπος. Έκοβε όποιο δέντρο έβρισκε μπροστά του, αρκεί να γέμιζε το μάτι του πως θα του έδινε αρκετή ξυλεία.
Σκούπισε τον ιδρώτα του και άρχισε να μετρά τα κομμένα του δέντρα, όταν άκουσε ένα σιγανό κλάμα. Κοίταξε από δω, κοίταξε από εκεί, δεν είδε τίποτα! Το κλάμα συνέχισε να ακούγεται όλο και πιο λυπητερό. Ακουγόταν από χάμω,μέσα από το τσαλαπατημένο χορτάρι. Έστησε αυτί ο κυρ-Παντελής κι έσκυψε κατά τη γη. Κι εκεί ανάμεσα στα χοντροπάπουτσά του, πάνω σ'ένα σωρό πριονισμένα κλαριά, ανακάλυψε ένα αστείο, μικρό, κουρελιασμένο ανθρωπάκι (ίσαμε την παλάμη του) να κλαίει με μαύρο δάκρυ.
Αναταράχτηκε ο σκληρός ξυλοκόπος.
- Ποιος είσαι του λόγου σου? το ρώτησε.
Και΄κείνο με μια τσιριχτή και γεμάτη βάσανο φωνή του είπε:
- Είμαι το ξωτικό, η ψυχή απ΄ αυτό το πεύκο που είχε τόση ζωή μπροστά του κι εσύ το κατάντησες ένα σωρό από νεκρά κλαριά και φύλλα.
- Μα τα δέντρα πρέπει να κόβονται,είπε ο κυρ-Παντελής, για να γίνεται πιο εύκολη η ζωή των ανθρώπων.
- Ναι! συμφώνησε το ξωτικό, αλλά εσείς οι άνθρωποι καταστρέφετε ό,τι βρεθεί μπροστά σας χωρίς να κάνετε διαχωρισμούς!
Για σκέψου πόσος πολύς χρόνος χρειάζεται για να μεγαλώσει ένα δέντρο του δάσους. Μόνο του πρέπει να μάθει να προσαρμόζεται και στις πολλές βροχές και στην ξηρασία. Μικρό και λίγο-λίγο πετάει την κορφούλα του για να πάρει και αυτό, τον λίγο ήλιο ανάμεσα απ΄ τα άλλα ψηλά δέντρα. Κι ύστερα, όταν βγάλει το πρώτο του φύλλωμα δέχεται τα πουλιά, τα έντομα, τα μικρά ζώα και γίνεται ένα καταφύγιο για τους μικρούς κατοίκους της φύσης.
Προστατεύει ό,τι ζει μέσα του. Δίνει ασφάλεια και πολλές φορές τροφή απ΄ τον ίδιο του τον εαυτό. Δίνει την σκιά του για να ξεκουραστούν οι εκδρομείς του δάσους και τα ριγμένα του ξερόκλαδα για ν΄ανάψουν φωτιές και να ζεσταθούν. Μόνο του καταπολεμά τις αρρώστιες του. Σπάνια οι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι΄ αυτό και πολλές φορές του βάζουν φωτιά ή χωρίς να το θέλουν ή επίτηδες.
- Μα!...πήγε να διαμαρτυρηθεί ο κυρ-Παντελής, αλλά το ανθρωπάκι τον διέκοψε μ΄ένα νεύμα.
- Σταμάτα, σταμάτα, του είπε όλο φούρια, έχω κι άλλα να σου πω.
Ξεχνάς κι εσύ, όπως όλοι οι άλλοι, εκείνη τη θαυμάσια διαδικασία της απελευθέρωσης του οξυγόνου? Μήπως δεν μας αποκαλείτε εμάς τα δέντρα "πνεύμονες των πόλεων"?
Σας δίνουμε το ξύλο μας.Σας δίνουμε την αίσθηση του ερχομού της Άνοιξης με τους πρώτους μας ανθούς.Ακόμα και τα φύλλα μας τα κάνετε βότανα και μυρωδικά.
Τώρα το ξωτικό μιλούσε χωρίς σταματημό και κουνιόταν νευρικά πάνω στο σωρό τα κλαριά. Ο κυρ-Παντελής έστεκε κι αυτός σαν πελεκημένο κούτσουρο.
- Δεν έχω πολύ καιρό, πρέπει να σου τα πω όλα, είπε η αναστατωμένη του πεύκου ψυχή.
Είσαστε άκαρδοι οι άνθρωποι, συνέχισε.Ακόμα και για τα δέντρα που είναι έξω από τα σπίτια σας είστε αδιάφοροι.Πότε τα ποτίζετε? Πότε τα καλλωπίζετε? Πότε τα καθαρίσατε από τα καυσαέρια της πόλης? Πότε τα ραντίσατε για να τα έχετε υγιή? Πετάτε τα σπίρτα σας και τ΄αναμμένα σας τσιγάρα, ξεχνάτε τις φωτιές σας φεύγοντας από την εκδρομή σας.Μας καίτε και μας αφανίζετε.Μας καίτε στα τζάκια σας!Μας στολίζετε τα Χριστούγεννα στα σπίτια σας.Δεν αναρωτηθήκατε όμως, πώς εμείς θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε?Σπείρατε ποτέ κάποιο κλαδί,να το περιποιηθείτε,να το φροντίσετε?Να το δείτε να πετάει το πρώτο του φύλλο?
Όταν βλέπετε εκείνες τις μαύρες καπνισμένες εκτάσεις μετά τις πυρκαγιές,κάνατε κάτι για να γίνουν πράσινες και ζωντανές ξανά?
Κι εσύ κυρ-Παντελή μόνο να κόβεις ξέρεις.Κόβεις ό,τι βρεθεί μπροστά σου.Πρέπει δεν πρέπει.Χωρίς τύψεις,χωρίς οίκτο....
Ετρεμε τώρα το ξωτικό σαν σπασμένη χορδή κιθάρας.Φούσκωνε και ξεφούσκωνε σαν τρύπιο μπαλόνι.Ξανάβαλε τα κλάματα και ύψωσε την τσιριχτή του φωνούλα.
_Φεύγω.φεύγω είπε.Πάω να βρώ ενα νιοφύτευτο δενδράκι για να ξαναγίνω ευτυχισμένος.
Λυπόσουν να το βλέπεις αυτό το κουρελιασμένο γδαρμένο ανθρωπάκι.
Το λυπήθηκε κι ο κυρ-Παντελής.Αρχισε να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει κι αυτός απο στεναχώρια.Ηθελε να αποκριθεί αλλά πνιγόταν η φωνή του και δεν έβγαινε.Ο αέρας δεν του έφτανε και άρχισαν να δακρύζουν τα μάτια του.Χίλια κομμάτια έγινε η καρδιά του μπροστά στα όσα ξεστόμιζε το ανθρωπάκι.
-Μα...μα εγώ,δεν μπόρεσε να συνεχίσει.Εμεινε άλαλος καθώς το ξωτικό άρχισε νά αλλάζει χρώματα και μορφή μουρμουρίζοντας ακατάληπτους λαρυγγόφωνους ήχους γεμάτους παράπονο και πίκρα.
Εσκασε σαν χιλιόχρωμο μπαλόνι την ώρα που ξύπνησε ο ξυλοκόπος πλάι στο φρεσκοκομμένο πεύκο μούσκεμα στον ιδρώτα.
-Μπα σε καλό μου-είπε-όνειρο ήταν!Αλλά τι όνειρο...
Φόρτωσε στο κάρο τα ξύλα τουκαι πήρε τον δρόμο για το σπίτι.
Σουρούπωνε σαν πέρασε την εμπασιά του αυλόγυρου.
Στο τρεμούλιασμα της τελευταίας ηλιαχτίδας νόμισε πως είδε ένα κουρελιασμένο ανθρωπάκι να τρέχει πέρα δώθε κάτω απο τα πόδια του αλόγου.
Εκλαιγε πάλι και φαινόταν να ψάχνει κάτι με αγωνία.
Γέλασε και μίλησε δυνατά ο κυρ-Παντελής:Γέρασα-είπε-και ξύπνιος βλέπω όνειρα!
Κοίταξε γύρω του την άχαρη αυλή.Κοίταξε για άλλη μια φορά το φορτίο μα τα κομμένα νεαρά δέντρα.Του φάνηκε πως τα άκουσε να τρίζουν και να βογγάνε σαν το ξωτικό του ονείρου.Ανατρίχιασε ο σκληρός άνθρωπος.Αυτός που όλη του την ζωή έκοβε και κατέστρεφε τα δέντρα αναταράχτηκε.
"Αιντε-είπε-έχει και ξερά έχει και άρρωστα και πεσμένα δέντρα στο δάσος.Καιρός να το καθαρίσω κιόλας να πάρει μια ανάσα και ας έχω λιγότερο κέρδος".
Μπαίνοντας στην αυλή κοίταξε τον φράχτη.Εξυσε το αυτί του και μουρμούρισε:"άχαρος αυτός ο φράχτης.Μόνο καρφωμένα σκεβρωμένα παλιόξυλα.Αειντε κι απο αύριο θα του σπείρω αγριοκερασιές.να φουντώσουν και να κοκκινίσουν τα πετροκέρασα το καλοκαίρι.Να βρεί και ο φίλος του ονείρου μου καταφύγιο!"
Ξέζεψε το άλογο στον σταύλο και τράβηξε χαρούμενος για το σπίτι.Χαμένος στα κερασένια όνειρα του δεν είδε την λάμψη στην άκρη του φράχτη.
Ενα ανθρωπάκι(ισαμε την παλάμη του)έραβε τα ρούχα του μουρμουρίζοντας και τραγουδώντας όλο χαρά σε μια άγνωστη γλώσσα.Ετοιμαζόταν για το καινούριο του σπίτι.
Τώρα θα διάλεγε μια απο τις αγριοκερασιές που θα έσπερνε ο κύρ-Παντελής!


>>Το παραμύθι της Μαρίκας το θυμήθηκα το 1992 όταν μετά τις γιορτές η δασκάλα της Μαρίας έθεσε θέμα έκθεσης"τι θα έλεγε ένα δέντρο σ'αυτους που το καταστρέφουν".
Δεν ήταν ακριβώς έτσι.Το δουλέψαμε με υπομονή και φαντασία.Αγάπη και ένταση μέχρι να κάνουμε τις αλλαγές.Αλλάξαμε τον μαγεμένο πρίγκηπα σε κυρ-Παντελή και την κακιά μάγισσα με το ξωτικό του Δάσους.Η μαγεμένη βασιλοπούλα γεννήθηκε μέσα στις πετροκερασιες.
Δεν την αναφέραμε.Νομίζω πως αυτά αρκούν.Είναι πιο "κοντά"με τον δικό μας σκληρό κόσμο!<<
Τώρα στο τέλος του 2007 λογυρνάει απο το καλοκαίρι στην θύμηση μου λόγω καταστροφής του δάσους.
Λόγω Χριστουγέννων έγινε πιο έντονη η ανάγκη να το βγάλω παραέξω.....

Το Χριστουγεννιάτικο δώρο μου!

Στον Αη-Βασίλη πίστευα πάντα ακόμα κι όταν μεγάλωσα.
Ίσως ακόμα και τώρα να πιστεύω...

Η Μαρίκα φταίει γι αυτό,που μου έλεγε: μπαίνει από τις καμινάδες και τα "αραλίκια" των πορτοπαράθυρων και ρωτάει την καρδιά του κάθε παιδιού, τι καλή και τι κακή πράξη έκανε. Και ανάλογα με την καλοσύνη και την αγάπη που έδωσε του δίνει τα δώρα του.
-Μα,γιαγιάκα -ρωτούσα- αν δεν είναι καλό το παιδάκι δεν παίρνει δώρα? (τις αταξίες που της έκανα σκεφτόμουν και βούλιαζα σε απόγνωση πως δεν θα πάρω δώρο).
Χαμογελούσε και έλεγε: Παίρνει, πάντα παίρνει δώρο αρκεί να του υποσχεθεί πως θα γίνει καλύτερο του χρόνου.
Με ανακουφισμένη καρδιά την αγκάλιαζα και μετανοούσα για τα προβλήματα που της δημιουργούσα.

Τα χρόνια πέρασαν...
Η Μαρίκα έφυγε...
Ο Αη-Βασίλης ένα παιδί μου έριξε από την καμινάδα,κατά λάθος μάλλον...
Έναν σύζυγο-πατέρα από τα "αραλίκια" των πορτοπαράθυρων που αυτομόλησε στην χώρα της λήθης, οταν εγώ ανακάλυψα πως πρέπει να ανήκω στην οικογένεια των ταράνδων.
Και 20 χρόνια σκληρής δουλειάς ...μοναξιάς και αυτογνωσίας.
Καθε Δεκέμβρη του έγραφα γράμματα του Βασίλη γεμάτα με πίκρες και καθημερινούς καημούς. Τα έκαιγα ξημερώνοντας πρωτοχρονιά και πάντα αναρωτιόμουν αν ήμουνα το κακό παιδί, που όλα αυτά τα χρόνια μου στέρησε τα δώρα που προσδοκούσα και ήθελα.

Έκανα ανακωχή μαζί του και συγχρόνως με το "κακό παιδί του εαυτού μου" τελικά,λίγα χρόνια πριν το σωτήριο έτος 2007 μετά από πολλά ερωτηματικά και αμφιβολίες....
Το"παιδί που έπεσε από την καμινάδα "έζεψε" τους δικούς του ταράνδους,τον Prancer,Dancer,Comet και τους αποδέλοιπους και σιγά σιγά φεύγει για τους δρόμους που χαράζει η δική της αναζήτηση,στις θάλασσας των οστράκων και των ποιητών.....και στην τελική κοινή πορεία με τον Β.

Κι εγώ μέσα από τη επερχόμενη σύγχυση της προσδοκώμενης αμετάκλητης αλλαγής της ζωής μου,έστησα μια ονειρική κουβέντα με τον Βασίλη και του είπα:Ακου να δείς Άγιε,θέλω ένα ακόμα παιδί,Με αδίκησες. Μόνο ένα έρριξες απο την καμινάδα.
_Χο-Χο_χο απάντησε.Είσαι χαζή,μου είπε.
Κοίτα τριγύρω σου τυφλή και άμυαλη.Ξέρεις πόσα παιδιά ζουν στις "καμινάδες"?
-Πάμε Vixen να της δείξουμε....
Ο τάρανδος όρμησε στην κρύα χιονοσκέπαστη νύχτα σέρνοντας το έλκηθρο μαζί με τους συντρόφους του.Ο Βασίλης πετούσε χρυσή αστρόσκονη,παιγνίδια και ακατάληπτα τραγουδάκια.
Ώσπου το χιόνι σταμάτησε και μια ομιχλώδη υγρασία απλώθηκε πάνω απο τις κορφές των δέντρων μιας πράσινης υγρής χώρας.
-Κοίτα,κοίτα ανόητο πλάσμα-μου είπε- πόσα χεράκια θα βγουν ψάχνοντας για δώρα,οχι απο τις καμινάδες αλλά απο τα τσίγγινα σπίτια.
-Δεν τα καταφέρνω μόνος μου εδώ,θέλω πολλούς βοηθούς.Τα ξωτικά και οι νεράιδες μου λιγόστεψαν και πεθαίνουν απο τότε που σταματήσατε να τα πιστεύετε εσείς οι πολύξεροι άνθρωποι.Τώρα πρέπει να συνεχίσετε εσείς το έργο τους.Ισως και το δικό μου....γέρασα πια

Δυο χεράκια ξεχώρισα μέσα στην θαμπή ανατολή, δυο μάτια σαν της παγιδευμένης ελαφίνας,ενα τιτίβισμα μιας φωνούλας ιδια με των κορυδαλλών το τραγούδι καθώς καλωσορίζουν την αρχέγονη ανατολή του φωτοδότη Ηλιου.
-Το θέλω αυτό το παιδάκι Αγιε μου Βασίλη, να ξαναγίνω μανούλα θέλω,είπα
-Χο-χο-χο. Θα σου πω πως θα γίνει,πάμε να φύγουμε τώρα....

Μέχρι να με φέρει απο την Καμπότζη στην Ελλάδα με κάθισε σιμά του και μου ψιθύρισε όλα τα μυστικά.

Στις αρχές του Δεκέμβρη ο Αη-Βασίλης μου έστειλε το φετινό δώρο μου.Η Phary,εκει στην μακρινή Καμπότζη με τίμησε με το να με κάνει ανάδοχη μητέρα της.



Ευχαριστώ τους λίγους και εκλεκτούς φίλους μου μπλόγγερς που με προέτρεψαν να μην το κρατήσω κρυφό.
Τους το χαρίζω με την αγάπη μου,αλλά και σε όλους τους άλλους που θέλουν να γίνουν τα ξωτικά-βοηθοί του Βασιλάκη.

Ο Αη-Βασίλης πάντα θα ζει...
Μέσα στις ανθρώπινες καρδιές,

Να σας πω τι μου ψιθύρισε ο Βασιλάκης στo αυτί?

ACTION AID

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?

Οδυσσέας Ελύτης


Ολα μπορούν όμως να χωρέσουν σε δυο χεράκια και μια ανθοδέσμη μαζί με εκείνο το ταπεινό χαρτάκι που λέγεται πτυχίο.

Οπως χώρεσε η Αφροδίτη σ΄ενα όστρακο του Μποτιτσέλλι.

Τόσο μικρό και πανέμορφο ήταν το όστρακο!


Αλλά αυτό που εμένα με συνεπήρε ήταν εκείνες οι "κόρες,όμορφες και γυμνές,λείες σαν το βότσαλο ,να φυσάν όρθιες μέσα στην κοχύλα..."


Ο Ελύτης και ο Σεφέρης ονομάζουν"κοχύλα"την Tritonis.Οι ναυτικοί την λένε μπουρού γιατί βγάζει ήχους σαν την μπουρού του καραβιού αν την φυσήξεις,μέσα στην νεκρική σιγή των υπερπόντιων ταξιδιών με παρέα την μοναξιά τους.

....εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζοντας το πανί και τ'αστέρια,ακούνε τον αγέρα,ακούνε πέρα απο τον αγέρα την άλλη θάλασσα,σαν ένα κοχύλι κλειστό,κοντά τους δεν ακούνε τίποτα άλλο,δεν ψάχνουν...
Γ.Σεφέρης.

Κάπως έτσι έγινε η πτυχιακή της Μαρίας.Ταξίδεψα μαζί της.Ταξίδεψα στο θέμα"τα όστρακα στην λογοτεχνία".
Με μάγεψε ο Λόρκα,με μελαγχόλησε ο Ελλιοτ,ακολούθησα τον Λόπε Ντε Βέγγα στην Φουέντε Οβεχούνα αλλά.....ξεγυμνώθηκα "στων ψιθύρων την επώαση μες΄τα κοχύλια"του δικού μου γητευτή Ελύτη,κι έφυγα μαζί του"Δυτικά της λύπης" για να βρω τον Ν.Καββαδία,μέσα στο πούσι να μου λέει"ενα κοχύλι έχεις σκουλαρίκι στο αυτί..." κι εγώ να του φωνάζω:τραγούδησε μου το καραντί,το καραντί θα μας μπατάρει.....μέχρι το τέλος που λέει:κατάκοιτη πελεκημέμη απο σπαθιά,διπλά φορώντας των Ινκας τα σκουλαρίκια....
..σήμερα χωρίς σκουλαρίκια,πήρα τον δρόμο που χάραξε"το φίδι και η σμέρνα".
50k.m.ανάμεσα στα λιόδεντρα και την πρωινή ηλιόλουστη αύρα η διαδρομή είναι σαν ενα κομπολόι με μαργαριτάρια που τα αφήνεις ένα προς ένα να γίνουν ανάμνηση και μελλοντική εικόνα προσμονής ανάμεσα στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Ανακατωμένα συναισθήματα,συγκεχυμένες σκέψεις,αναμνήσεις φόβοι και μια πικρή νοσταλγία για όσα χάθηκαν,για όσα πέρασαν,για όσα δεν πρόκειται ποτέ να ξανάρθουν.

Θέλω να κλάψω,αλλά κρατιέμαι,θέλω να το βάλω στα πόδια αλλά μένω καρφωμένη στην μπλέ πολυθρόνα.Ανοίγω την μηχανή και τα χέρια μου τρέμουν.Ουτε φωτογραφίες δεν θα μπορέσω να βγάλω το παιδί μου,σκέφτομαι,τόσο άχρηστη είμαι.Ψάχνω με τα μάτια την είσοδο για να βρώ τον Βαγγέλη.Αργεί κι αυτός,αργεί πολύ.Δίπλα μου ο δάσκαλος,ο παππούς της,ψάχνει την εγγονή του επί"σκηνής"για να της στείλει φιλάκια.Δεν μπορεί να καταλάβει πια πως νοιώθω εγώ.Γέρασε πολύ ο αγαπημένος μου πατέρας.Αλλά με τίποτα δεν θα έχανε την ορκωμοσία της εγγονής του.Αναρωτιέμαι αν έκανε συμφωνία με τον Λούσιφερ η με τους Αρχαγγέλους για να ζήσει κάτι τέτοιες στιγμές.
Ευτυχώς ήρθε ο Βαγγέλης...κρυμμένος πίσω απο την ανθοδέσμη.
-Θα πάτε να της την δώσετε κυρία Γ.?
-Οχι,πήγαινε εσύ καλύτερα Β.μου!
Βλέπω αυτό το γλυκό και ήσυχο αγόρι που είναι μαζί της εδώ και 3 χρόνια ,να χαίρεται στην χαρά μας,και να συμπορεύεται με τα όνειρα μας και δακρύζω.

Κι αφού δόθηκαν οι όρκοι και πήραμε τον πάπυρο,μου λέει η Μαριώ "μια στιγμή μάμα,έρχομαι"και μετά να φύγουμε γιατί ο παππούς θα κουράστηκε.
Την βλέπω να μιλάει,να αγκαλιάζεται,και να κρύβει πίσω απο πλαστά χαμόγελα κάποια καμουφλαρισμένα υγρά μάτια που είναι έτοιμα να στάξουν,με μια κυρία ντυμένη με σκούρο κοστούμι.
Στην έξοδο συναντιόμαστε με την κυρία αυτή.....και συστηνόμαστε.Είναι η επιβλέπουσα καθηγήτρια της πτυχιακής της.Η Dr.M.Σ.
Δεν θυμάμαι τι ειπώθηκε.(Θυμάμαι,Θυμάμαι,και μετά έψαχνα απεγνωσμένα την τσάντα μου για να βρω χαρτομάντηλα.....Και τα δάκρυα ήταν χαράς,ανακούφισης και εκπλήρωσης προσδοκιών.)
Αυτή η η κυρία με το σκούρο κοστούμι"μια Δευτέρα πρωινή άδειασε μες τους ουρανούς την άμμο και χτύπησε το όστρακο της καρδιάς μου με χρυσαφένιο φτυάρι"

"πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη"?
Ο.Ελύτης

Με αγάπη νομίζω πως χωράει...

αισθήσεις και αισθήματα...-5-...

1954- Η Μαρίκα.

Η φυγή μου απο τα χειμαδιά των λόφων έγινε στην αγκαλιά της Μαρίκας τον Σεπτέμβρη του ενιαυτού έτους.Ηταν και επακόλουθο της κουτουλιάς του μονόφθαλμου τράγου,του Αλή.Δεν με χώνευε ο κερατάς ο μπροστάρης.Κάθε που μ'εβλεπε να μπουσουλάω στην κουρελού που έστρωνε η μάνα μου στην χορταριασμένη αυλή,με κάρφωνε με το μοναδικό του κίτρινο μάτι και όργωνε με τα ποδάρια του το χώμα ξεφυσώντας απο τσατίλα.
Οσο κι αν τον έδιωχνε η Τασία,όσο κι αν τον έδενε στον φράχτη η Διαλεχτή κατάφερε μια μέρα κι έβαλε γκολ ο μπαγάσας...και η μπάλα ήμουν εγώ.
Το ίδιο μεσημέρι μετακόμισα στο κεφαλοχώρι στο αρχοντόσπιτο της Μαρίκας στον προσφυγικό"μαχαλά".Ζούσε εκεί μαζί με την μικρή πλεξουδάτη.Την αδελφή μου....
Και άρχισαν τα χρόνια να κυλάνε....

Στεγνή και αγέλαστη γυναίκα ήταν η Μαρίκα.Σφιγμένο πάντα το χείλη της και ο λόγος της φρεσκοακονισμένο μαχαίρι.Δίκαιη στις κατά Κύριον βουλές και αδέκαστη στους αμετανόητους,ψεύτες,κλέφτες ...και βασανιστές!
Γεννημένη τον Μάιο του 1906 στην Ανδριανούπολη απο την Αικατερίνη την τσαούσα δασκαλίτσα που έκανε το παρθενικό της ταξίδι,από την Τουρκία στην Αθήνα για να δει τον αδελφό της τον Αναστάση που σπούδαζε γεωπόνος,και του μουστακαλή του ντροπαλούλη Θόδωρου του βιβλιοπώλη απο την Κωνσταντινούπολη,η Μαρίκα ήταν ο καρπός ενός μεγάλου έρωτα,μιας διαδρομής Ανδριανούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη,στο λυκόφως του 20ου αιώνα,και όχι ενός προξενιού όπως είθισται τα χρόνια εκείνα.
Μεγαλώνοντας με την γιαγιά της την Μαριγώ,και την πολύ μικρή της θεία την Ελεονόρα(δασκάλες και οι δύο)τον πάππο της τον Νικόλα τον τσιφλικά,που δεν χαλούσε ποτέ στα θηλυκά του χατίρια(3 κόρες και τον Αναστάση είχε)η Μαρίκα απέκτησε μια σιγουριά και μια περίεργη ιδιοσυγκρασία για τους καιρούς εκείνους.
Το 1915 μετά τους βαλκανικούς πολέμους η Ελεονόρα ήρθε ωσάν διδασκάλισσα που ήταν,να διδάξει στην Ελλάδα.Μαζί της είχε και την ανηψιά της την Μαρίκα.
Κατέβηκε απο το τρένο με το κρινολίνο της,τα μεταξωτά της και το ομπρελίνο της και έτεινε το δαντελοφορεμένο χέρι της προς χειροφίλημα αβροφροσύνης στον νεαρό Βενιζελικό υπολοχαγό που ηρθε να την παραλάβει.Τον Δ.Α.Εκείνος τάχασε απο την ομορφιά και το παραστημα της.Αγνόησε το λεπτεπίλεπτο απλωμένο χεράκι...και την χαιρέτησε στρατιωτικά!
Από μια ματιά όμως πιάνεται ο έρωτας.Σε λίγους μήνες παντρεύτηκαν και η Μαρίκα γύρισε στους γονείς της στην Μ.Ασία
Το 1920 ήρθε για πάντα στην Ελλάδα.

1959-60 Η ζωή μου με την Μαρίκα.
Λατρεύω αυτό το σπίτι με το μεγάλο υπόγειο όπου μικρά-μικρά ποντικάκια κάνουν επιδρομές στα σακιά με το αλεύρι.
-Ασε να φάνε κι αυτά-λέειη Μαρίκα στην μάνα μου που στήνει ποντικοπαγίδες με ψωμί βουτηγμένο στο λάδι,περισσεύει για όλους.
Λατρεύω τον κήπο της και πάω κρυφά και ξεθάβω τους βολβούς απο τις ντάλιες και τα ζουμπούλια και τους παραχώνω στην δικιά μου"γωνια"για να κάνω τον δικό μου κήπο,καλύτερο απο της Μαρίκας.
Ερχόταν κρυφά και τα έβαζε στην σωστή θέση,έριχνε άχυρο τον χειμώνα για να μη μουχλιάσουν και την άνοιξη δίναμε τα λουλούδια στον δάσκαλο και την Τασία να στολίσουν το ποτηράκι στην σχολική έδρα.
Λατρεύω το κοτέτσι της,όπου πάω και κρύβομαι όταν ζηλεύω έως θανάτου την μικρή πλεξουδάτη,γιατί φεύγει και ζει μαζί με την Τασία και τον δάσκαλο όταν αρχίζουν τα σχολεία.Κλαίω και μανιάζω τις περισσότερες φορές και σπάω τα προσφόλια που έχει για τις κλώσες με μια άκρατη παιδική μανία.
Ερχεται και με παίρνει χωρίς να μιλάει.Με καθαρίζει απο τις κοτόψειρες με σηκωμένο πάντα το μαύρο της φρύδι(δεν εχω ματαδεί φρύδι να σηκώνεται τόσο ψηλά)και με καθίζει δίπλα στην ξυλόσομπα.Ψήνει ψωμί ζυμωμένο απο τα χέρια της και βραζει φρέσκα αυγά.
Αλείφει τις φρυγανιές με το φρέσκο χρυσοκίτρινο βούτυρο και λέει:Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια βασιλοπούλα....κι όλα γίνονται όμορφα και λαμπερά ξανά,κι η ζωή αποκτάει νόημα,υποσχέσεις και χαμόγελα..
Μα πιο πολύ λατρεύω τις γάτες της.Η Πλουμιστή,η Αστέρω,η Γκόλφω,ο Χασάν,ο Μπεκρής και τόσες άλλες που τους περνάει πολύχρωμες φούντες στα αυτιά πλεγμένες απο μουλινέδες για να τους δώσει ταυτότητα"οι γάτες της κυρά-Μαρίκας"κι αλίμονο σε όποιον τις πειράξει,(κάπως έτσι μου τρύπησε κι εμένα τ'αυτιά σ'εκείνο το αφράτο ντιβάνι,κατω απο το παράθυρο του σαλονιού της ένα ηλιόλουστο απόγεμα.Με μια βελόνα που"καπλάντιζαν"τα παπλώματα καμμένη στο καμινέτο.Μου πέρασε δυο χρυσά χαλκαδάκια με τυρκουάζ πετρούλες και μου είπε"Είδες!τώρα μεγάλωσες λίγο πιο πολύ"
Αφέθηκα στην αγκαλιά της και κατάπια τον πόνο των τρυπημένων μου αυτιών.Θα της χαλούσα εγώ χατήρι της Μαρίκας?
"ναι γιαγιάκα μου".......μεγάλωσα....
Μα πιο πολύ,μα πιο πολύ λατρεύω τους καυγάδες που στήνει με την γειτόνισσα της την Χάιδω.Η Χάιδω είναι σκληρή με τα ζώα όπως και με τους ανθρώπους.
Παραδίπλα της μένει ο κυρ-Σωτήρης(πρόσφυγες όλοι) που κάνει μεταφορές με το άλογο ζεμένο στο κάρο και έχει και το λαντώ για λίγες δεκάρες παραπάνω..Φτωχοί άνθρωποι,πολύ φτωχοί.Αλλά με καλή καρδιά.Οταν η Χάιδω φώναξε τους χωροφύλακες γιατί ο αυτοσχέδιος σταύλος του αλόγου και των δύο γελαδιών ήταν δίπλα στον φράχτη της, και την ενοχλούσε η μυρωδιά από την καβαλίνα(είχε και τα κονέ της η Χάιδω),υπολόγιζε χωρίς την Μαρίκα.Η Αναστασία του κυρ-Σωτήρη ήρθε στην Μαρίκα κλαίγοντας για να της πει τα κακά μαντάτα.(την θυμάμαι σαν τώρα,συγχωρέθηκε πια)
-Να το γκρεμίσουμε είπαν οι χωροφυλάκοι κυρά-Μαρίκα ή να το χτίσουμε κανονικά.Που να βρούμε τα λεφτά για πλινθιά?Που θα απαγκιάσουν τα ζωντανά τα βράδια?
Μπουρλότο έγινε η Μαρίκα γιατί είχε και προηγούμενα με την Χάιδω που κυνηγούσε τα άμοιρα ζώα που έμπαιναν στην αυλή της με το αντί του αργαλειού.
-Ξερει ο άντρας σου να χτίζει Αναστασία?
-Νομίζω πως κάτι ξέρει
-Πάτε να αγοράσετε πλινθιές απο τον Αποστόλη και θα του πείς να μου τα χρεώσει στο ενοίκιο του μαγαζιού.Θα τα βρούμε εμείς μετά.
Ο σταύλος μερεμετίστηκε και χτίστηκε μεγαλύτερος από την μια πλευρά,αλλά η Μαρίκα τρωγόταν ακόμα με τα ρούχα της.Μονολογούσε και ξεφυσούσε απο το πρωί ίσαμε το βράδυ που άναβε την καντήλα και έλεγε"ήμαρτον Θεέ μου αλλά θα την πνίξω κάποια μέρα την συμφοριασμένη"

Ο Ανδρέας ήταν αυτοσχέδιος διορισμένος "κτηνίατρος"και"νοσοκόμος".Κολλητάρι της Μαρίκας κάνανε μαζί τα γιατροσόφια για κότες,πρόβατα,σκυλιά,γατιά και κάθε ζωντανό που έχρηζε ανάγκης.Οταν η Χάιδω φώναξε τον Ανδρέα για να ψεκάσει το κοτέτσι της και να δεί ποιές κατσίκες γκαστρώθηκαν,ο Ανδρέας της το έριχνε στο"αύριο,μεθαύριο".Οταν τελικά πήγε μετά από τις ικεσίες της Χάιδως ο"κτηνίατρος"της έβαλε όρους.
Θα αφήσεις ήσυχο τον κυρ-Σωτήρη,δεν θα ακούσω ξανά πως κυνηγάς τα ζώα με το αντί,και δεν θα σκοτώνεις τις γάτες της κυρά- Μαρίκας,αλλιώς να βρείς άλλον"κτηνίατρο"
Σιγά και να μην εύρησκε άλλον.Αφού ο μοναδικός ήταν σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.

Το κεφαλοχώρι είχε ένα συνονθύλευμα εθνικοτήτων να το κατοικεί.Οι ντόπιοι ήταν σλαβόφωνοι ρουμανόβλαχοι.Κάποιοι άλλοι είχαν κατεβεί απο τα ελληνικά χωριά της Βουλγαρίας,οι πρόσφυγες ήταν οι μόνοι που μιλούσαν τα ελληνικά.Οχι πως οι άλλοι δεν τα ήξεραν,απλά βολεύονταν με τις διαλέκτους τους.Οπως βολεύονταν με τις μακριές φουστάνες που ντύνονταν οι γυναίκες(άκουσα τότε πως δεν φορούσαν βρακιά,γιατί-λένε- δεν προλάβαιναν να τα κατεβάσουν για τις"ανάγκες του σώματος" καθώς μπερδεύονταν στους πήχεις του υφάσματος).
Και αποκομένος απο τρεις δρόμους,στην άκρη του χωριού έσφυζε απο ζωή,γάμους,ξυπόλυτα κουτσούβελα,χαρές και μουσικές ο γυφτομαχαλάς.Με σκουπισμένη και καταβρεγμένη πάντα την μικρή τους χωμάτινη πλατεία στήναν χορούς και γλέντια τις Κυριακές οι κάτοικοι του.Κι όταν περνούσε η παραζάλη,αργά καθώς η νύχτα έπεφτε και μαζεύονταν στις πλίνθινες καλύβες τους,έπιανε ο κυρ-Μήτσος ο ζουρνατζής το κλαρίνο ξανά και το λαλούσε για την πάρτη του,με εκείνες τις σιγανές,μελένιες τρεμουλιάρικες νότες,μέχρι να τις ενώσει με την φωνή της κόρης του της Φρειδερίκης,σ΄ενα πικρό κρεσέντο γεμάτο παράπονο και καυμό για τα βάσανα του κατατρεγμένου του λαού.
Γέμιζε την νύχτα με οράματα και φαντάσματα ανθρώπων χωρίς πατρίδα,χωρίς σπίτι,χωρίς γη να σέρνουν τα βήματα τους στις ατέρμονες στράτες ενός σκληρού και απάνθρωπου κόσμου.
Η Μαρίκα σταματούσε να πλέκει κι έκλεινε τα μάτια σαν άρχιζε το κλαρίνο.Μια ρυτίδα γινόταν βαθύτερη στο μέτωπο της και οι άκρες των χειλιών της έσφιγγαν σε μια πονεμένη σύσπαση.
-Αδικη η κατανομή σου Κύριε,άδικη....
Αυτό μονολογούσε παντα.

Συνεχίζεται....

Ταρώ...Le Mort...

Μάλλον σας άφησα πολύ να περιμένετε εσάς που γοητεύεστε από τα νοήματα της Ταρώ.

Κι επειδή στις 26 του μήνα είχε πανσέληνο και έναστρο ουρανό,της έδωσα όλη την νύχτα ένα απο τα ξαστρίσματα που χρειάζεται και την άνοιξα την επομένη ημέρα βάζοντας δείκτη το φύλλο με τον αριθμό 13,ξεχώρισα τις κάρτες που επηρεάζονται περισσότερο απο τον Mort,τις έστρωσα γύρω της,της άναψα και τα μυρωδικά της μήπως και την έπιανε η όρεξη να "μιλήσει"για τον Θάνατο που είναι ένα χαρτί με πολλές και αμφιλεγόμενες έννοιες.
Κάτι ψιθύρισε αυτή που θέλει να κοιμάται κάτω από τα άστρα όταν γεμίζει το φεγγάρι!

Για όσους είστε προληπτικοί θα πω πως η αριθμολογία,σ΄αυτόν τον αριθμό προσδίδει τις ιδιότητες την αναγέννησης.Της Νέας Αρχής.
12 οι θεοί του Ολύμπου
12 οι μήνες
12 οι μαθητές του Ιησού
12 τα ευαγγέλια κλπ κλπ κλπ.
Το 13 συμβολίζει την αρχή ενός κύκλου που έκλεισε και ξαναρχίζει με νέα μηνύματα και νέες γνώσεις για την ζωή.
Αφήνω τους αριθμολογικούς συμβολισμούς και λέω πως η εικόνα του σκελετού σ'άυτήν την κάρτα δείχνει αυτό που τελείωσε ή αυτό που πρέπει να τελειώσει(ανάλογα με το δείχνουν τα γύρω χαρτιά)
Οι ενορατικοί πιστεύουν πως είναι η ένδειξη της ανόδου του πνεύματος μέσα από το γηίνο ταξίδι του.
Για τους μυστικιστές έχει περισσότερα και πιο πολύπλοκα νοήματα.
Συνδυάζουν αυτό το χαρτί με τις εμπειρίες που αποκτά το ανθρώπινο πνεύμα και ξεχωρίζει τον ρόλο που θα παίξει η"σάρκα"'όταν μπορέσει να κάνει κατανοητές τις αναμνήσεις της από τις προηγούμενες ζωές.
Ο θάνατος λοιπόν,σπάνια προλέγει τον "θάνατο".Ως επί το πλείστον προφητεύει τις αέναες αλλαγές της ζωής.Ανάλογα με τα διπλανά χαρτιά θα φανεί αν είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.

Στην θέση 7 είναι οι γενικές αλλαγές της ζωής σας.
Στην θέση 9 πρόκειται για τον ερωτικό τομέα.Βάλτε την ενόραση σας να δουλέψει για να δείτε τι θα κάνετε με τον/την σύντροφο σας.
Στην θέση 10 δεν σας αφήνει περιθώρια επιλογής.Ανάλογα με τον χρησμό που ζητάτε,αρκεστείτε αν κάτι τελείωσε και δεν θέλετε να το δεχτείτε.Ειναι προς όφελος σας που έγινε έτσι.Αν πάλι ρωτάτε τι "πρέπει να κάνετε?" και δεν σας ικανοποιεί η απάντηση,συμβουλευτείτε καλά τα 2 χαρτιά πάνω στον δείκτη.Αν πάλι δεν βγάζετε νόημα,ξαναρίξτε τον Σταυρό με δείκτη τον θάνατο.
Πάντα ανάποδο αυτό το χαρτί προλέγει την αδράνεια,την αδιαφορία,την αποτελμάτωση και άνθρωπο μονοκόμματο και χωρίς ουσιαστικά ενδιαφέροντα.Πολλές φορές και τον ίδιο τον θάνατο,ακόμα και την αιτία απο την οποία θα προέλθει.Οι βασιλικές οικογένειες θα σας δείξουν πια είναι τα ακατάλληλα άτομα μέσα στο περιβάλλον σας και τι πρέπει να κάνετε για να τα αποφύγετε.

Σε όρθιες θεσεις.
Ραβδιά:με τον βασιλά και την βασίλισσα βοηθούν στην αλλαγή προς το καλύτερο,προς την τιμιότητα,την αγάπη,την φιλανθρωπία και τους καλούς σκοπούς.
Ανάποδα κάνει αυτές τις φιγούρες ανέντιμες,άπιστες και συμφεροντολόγικές.Μακριά από έναν τέτοιο συνδυασμό.Καταστροφικό το αποτέλεσμα για τις ανθρώπινες σχέσεις.
Με τον Ιππότη και τον Ακόλουθο διασαφηνίζει ερωτικά θέματα αλλά πάντα δείχνει πως είναι απαραίτητη μια φυγή απο τα ήδη κεκτημένα(διαμονής,εργασίας,σχέσης κλπ)για να έλθει το ποθητό αποτέλεσμα.
Οταν πέσουν ανάποδα ο χρησμός είναι καταστροφικός.(Αγώνας ζωής και επιβίωσης που συνεχίζεται επ'αόριστον.,διάλυση οικογένειας,γάμος που δεν γίνεται λόγω απιστίας,συμφέροντα κλπ)
Με όλα τα Ραβδιά σε αναποδες θέσεις φανερώνει εμπόδια και δυσκολίες,αλλά αφήνει τα διπλανά χαρτιά να φανερώσουν το ξεπέρασμα των δυσκολιών.
Με το 8 δείχνει απάτες και απιστίες σε οικογένεια και το ζευγάρι.
Με το 7 προειδοποιεί για αποφάσεις που πρέπει να αλλάξουν.
Με το 5 δηλώνει άδοξο τέλος σε δικαστικές,κληρονομικές και ερωτικές υποθέσεις.
Πολύ άσχημος συνδυασμός με τον Ασσο Ραβδί ως προς τον ερωτικό τομέα.

Με τις Κούπες και την βασιλική οικογένεια που αντιπροσωπεύει θέματα καρδιάς συμβουλεύει για την αλλαγή προς το καλύτερο και δίνει λύσεις για το πρόβλημα του ικέτη/ας.
Σε ανάποδες θέσεις,μείνετε μακριά απο τον βασιλιά και την βασίλισσα που έχουν δίπλα τον Mort.Δείχνει την κακή πλευρά της ιδιοσυγκρασίας του ατόμου και όλο το άσχημο περιβάλλον που ζει αυτός/η για τον οποίον ζητάτε χρησμό(ο βασιλιάς προλέγει και θάνατο),όπως και ο Ιππότης.
Ο Ακόλουθος σας λέει πως εξαπατηθήκατε και σας κορόιδεψαν,αλλά τα τραβούσε ο οργανισμός σας.Μην κάνετε το ίδιο με τον επόμενο ερωτικό σας σύντροφο και όλα θα πάνε καλά αφού αυτό το χαρτί παρέα με τον mort δείχνει πάντα νέες γνωριμίες,νέα σχέδια,νέους ερωτικούς συντρόφους.
Με το 10 είναι σίγουρο πως απατάται ή απατάσθαι από τον/την σύντροφο σας,ειδικά αν υπάρχει και ένας ακόλουθος σε ενδιάμεση θέση(Είναι αμφίφυλο χαρτί)
Πολύ κακός συνδυασμός με το 6 και το 4.
Με το 3δίνει ίαση σε καθε είδους ασθένεια.
Με τον Ασσο σε ανάποδη θέση!Κακά τα μαντάτα.Ο/η σύντροφος αποφάσισε πως δεν του κάνετε πια για ταίρι.

Με τα Σπαθιά σε ανάποδες θέσεις εντείνει τα κακά χαρακτηριστικά που έχουν κατά κόρον αυτές οι κάρτες,Σε όρθιες θέσεις βγάζει τη βασίλισσα απο την χηρεία και την μοναξιά και κάνει ισχυρότερο τον βασιλιά στους καλουύς ή κακούς σκοπούς του.
Μ ετο Ιππότη και τον Ακόλουθο εέχει πολλές διφορούμενες σημασίες,γιατί πάντα τα σπαθιά κρύβουν οργή,επιθετικότητα και εκδίκηση.
Αυτοί οι 2 αγνοούν τις περισσότερες φορές την συμβουλή του mort και προσπαθούν να κερδίσουν απερίσκεπτα και επιπόλαια αυτό που θέλουν ενώ είναι ανέτοιμοι.Το ποτέλεσμα είναι να χάνουν πάντα κάτω απο αυτές τις συνθήκες.
Στις περισσότερες θέσεις με τον Ακόλουθο δείχνει ασθένεια και θάνατο.
Με το 10δίνει ελπίδα και λύση για τον ψυχικό πο΄νο του ικέτη.
Ασχημοι πολύ οι συνδιασμοί με το 9 και το 8(ασθένεια,ατύχημα,και οτι,δήποτε μπορεί να φέρει τον θάνατο)
Με το 6 προσπαθεί να βάλει τέλος στην κακοτυχία αν έχει δίπλα του ευμενή χαρτιά.
Ο συνδυασμός με το 5 είναι ο χειρότερος.Αν δεν υπάρχει δίπλα κάρτα που να αναιρεί την σημασία ο θάνατος είναι προδιαγραμμένος και έρχεται μαζί με πόνο και άλλες συμφορές.
Με το 3επιφέρει οριστικές διαλύσεις στις ανθρώπινες σχέσεις.Η αγάπη γίνεται μίσος,η καλοσύνη κακία κάνοντας ζευγάρια να χωρίζουν,οικογένειες να διαλύονται και έχθρα να επικρατεί ανάμεσα σε ανθρώπους για τα υλικά αγαθά, τα συμφέροντα και την ικανοποίηση του εγωισμού τους.(αυτό μόνο εσείς μπορείτε να το αλλάξετε,όταν ο Mort θα σας το κάνει φανερό μέσα απο τις κάρτες της Ταρώ.

Με τους Καρώ βασιλείς σε ανάποδες θέσεις φανερώνει άτομα διεφθαρμένα απο το χρήμα και για το χρήμα.Με τον Ιπποτη ανάποδα:Παραμερίστε αυτό το άτομο.Είναι ανίκανο να επιφέρει τις σωστή πορεία στην ζωή σας.
Με τον Ακόλουθο ανάποδα:κατασπατάλιση αγαθών,επιδιξειομανία,κούφιος εσωτερικός κόσμος,αλλαγές μόνο προς το χειρότερο.
Με ο΄λες τις άλλες πεντάκτινες κάρτες κρατάει μια ισορροπία.Συμβουλευτήτε τις.Είτε θα κάνει θετικότερα τα νοήματα είτε θα τα μετατρέψει σε αρνητικά.

Για όλες τις κάρτες τις Μ.Α. που έγραψα στις προηγούμενες σελίδες ο mort δεν μπορεί να επηρεάσει τα θετικά τους στοιχεία και πολύ λίγο μπορεί να κάνει χειρότερα τα αρνητικά τους.
Γίνεται όμως επικίνδυνος δίπλα στον Mat και στον Ermite(όπως και σε κάποιες άλλες φιγούρες της Α.Μ.)Δηλώνει πάντα την πορεία προς το χειρότερο,άσκοπη ζωή,μανίες,μανιοκαταθλίψεις,τρέλλα,ασωτεία,ψυχικές διαταραχές,αυτοκτονία και...θάνατο

Ογδοη σελίδα περί ερμηνείας Ταρώ...

Συνεχίζεται με το le diable.
Ο Διάβολος.

Τρόπος ζωής...

-Κοιμάσαι,κι εκει που βλέπεις το πιο αγαπησιάρικο όνειρο ακούς μια φωνή που φωνάζει"ο παλιατζήςςςς.Καθαρίζω αποθήκες και πατάρια,όλα τα παλιά αγοράζω..."
Ξυπνάς και λες"φτου ρε γαμώτο στο καλύτερο μ'έκοψε ο μ.....ς. Και κάνεις αυτό που κάνεις κάθε μέρα σαν ξυπνάς
-Κοιμάσαι και ονειρεύεσαι πως σε πέταξαν στον λάκκο με τα φίδια.Χτυπάει το ξυπνητήρι και του λες σ'ευχαριστώ που με έβγαλες απο τον εφιάλτη.Και κάνεις αυτό που κάνεις κάθε μέρα σαν ξυπνάς.
Ετσι κάπως είναι και η καθημερινή μας ζωή,η συνέχεια απο ένα όνειρο ή έναν εφιάλτη.
Κάποια πράγματα μας είναι απαραίτητα για να ξεκινήσει η μέρα μας.Κάποια άλλα έγιναν τρόπος ζωής και συμπορευόμαστε με αυτά θέλουμε δεν θέλουμε.

Θεία-Λένα,μου το ζήτησες και δεν θα σου χαλάσω το χατήρι!

>Οταν μπήκα κι εγώ στον ντορό της εργαζόμενης μητέρας,ξέχασα την πολυτέλεια ενός χτυπημένου με γάλα νες και κατέληξα σ'ένα μαυροζούμι που λέγεται πρωινό ρόφημα(νερό+καφες ανακατωμένο με το κουταλάκι)Ακόμα και σήμερα που δεν δουλεύω πια μου είναι απαραίτητο για να φύγει η τσίμπλα από το μάτι.Και απαραίτητο το τσιγαράκι.



Μέχρι να σηκωθώ όμως έχουμε και το χουχούλιασμα και το τριφτίρι μας με την Κανέλλα.



Ελα όμως που ο ζηλιάρης παρακαλάει κι εκείνος για στιγμές αγάπης.Αφήστε που κλαίει σαν ζητιάνος για φαί.Τρώει ο άτιμος 5-6 φορες την ημέρα,ζωή νάχει!



Τηλεόραση δεν βλέπω εδώ και αρκετά χρόνια.
Καθημερινά ομως αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Απο μικρή το είχα βίτσιο να διαβάζω...εκτός απο τα μαθήματα του σχολείου!



Κάποιοι λένε πως όταν μεγαλώνει ο άνθρωπος παύει να έχει ενδιαφέροντα και φετίχ.
Λάθος.Μόνο αν ο ίδιος παραιτηθεί απο την ζωή χάνονται τα ενδιαφέροντα.Κάποιες φορές περνάω κι εγώ τέτοιες κρίσεις αλλά το παλεύω να μη συμβεί τελειωτικά.
Να ένας τρόπος που ανακάλυψα και έγινε απαραίτητο αντικείμενο στις ώρες της μοναξιάς.




Είναι ενα μέρος της συλλογής μου.Σας διαβεβαιώ πώς εκτός απο κάνα-δυο όλους τους άλλους τους κατάφερα να ανθίζουν.
Κάθε Ανοιξη και Φθινόπωρο είναι οι καλύτερες μέρες μου.Απαραίτητο μου έγινε πια να το παίζω ολίγο Mendel.
Ιδού τα αποτελέσματα!

Απο βαθύ μπορντώ και ασπρο φυτεμένα στην ίδια γλάστρα προεκυψε αυτό το αγιοδημητριάτικο.

Απο σκούρο κόκκινο και ροζ βγήκε άσπρο.


Αυτό είναι το φετεινό μου πείραμα.Μακρυές και στρογγυλές πιπερίτσες μαζι.Να δω τι σπόρος θα βγει του χρόνου.

Δεν ξέρω γιατί αποφάσισε ν'άνθίσει στα πρόθυρα του χειμώνα αλλά είναι το καθημερινό μου φετίχ.Το χαιδεύω κάθε απόγεμα που στρέφει το κεφαλάκι του στον ήλιο που δύει ψάχνοντας να ρουφήξει την ζωή απο την τελευταία ηλιαχτίδα.

Και σαν τελειώνει η μέρα πριν κλείσω το παντζούρι πάντα θα κοιτάξω εκει....

...και θα ονειρευτώ με ανοιχτά μάτια την θάλασσα που έβλεπα όταν ήμουν έφηβη απο αυτό το ίδιο μπαλκονάκι.

Σινεμά δεν πηγαίνω γιατί έχω κλειστοφοβία στο συγκεκριμένο μέρος απο το 1978 στον μεγάλο σεισμό που με βρήκε εκεί.Αλλά η λύση είναι εδώ!

Το καταευχαριστιέμαι!Οτι θέλω βλέπω και άνετα.Με τις πυζαμούλες μου,με το τσιγαράκι μου και την ανεση μου.

Κάποιες φορές προσπαθώ να το παίξω ενορατική(οχι για μένα)για άτομα που αγαπώ.Είναι στιγμές που κάτι ορίζω στην πρόβλεψη και άλλες που δεν καταλαβαίνω την τύφλα μου απο αυτά:

Το καλό ομως είναι πως καθιερώσαμε την μπιρίμπα με τις φίλες της κόρης μου και τα αμπρακαταμπρα σαν τρόπο ζωής και το καλύτερο στην υπόθεση είναι το mojito που φτιάχνει η Evans.

Παλαιότερα υπήρχαν και άλλα απαραίτητα πράγματα στην ζωή μου,το βασικότερο ήταν η κόρη μου και η μάχη της επιβίωσης.Μου λείπει η δουλειά μου όπως μου λείπουν και τα βράδια που γράφαμε μαζί τις εκθέσεις στο δημοτικό,που διαβάζαμε πάλι μαζί ώρες ατελείωτες και στρεσαρισμένες μαθηματικά και χημεία για τις πανελλήνιες,που μαζί κάναμε και την πτυχιακή.Μου λείπουν όλα αυτά....

Το ξυπνητήρι χτυπάει!!!ξυπνα απο το όνειρο Γιώτα.
Οσο τα χρόνια κυλάνε άλλοι ρυθμοί μπαίνουν και άλλες προτεραιότητες.
Καλά τα κατάφερες ως εδώ....Και μην ξεχνας,είναι κι αυτό που σου κρατάει παρέα!
Διαλέγεις,ή την μία ή την άλλη...ή και τις δύο!
Και περνάει όμορφα η βραδυά.....



Δεν νομίζω πως το κεφάλαιο κλείνει εδώ.
Ισως αύριο να έρθουν και άλλα πράγματα που θα γίνουν απαραίτητα στην ζωή μου.

Ισως να δω κάποιο καινούριο όνειρο...
Ποιός ξέρει?

Δεν γαμάμε που δεν γαμάμε....ας πάμε καλύτερα για ψάρεμα!

...Δεν φταίει η γρίπη που με πηδάει κανονικά εδω και 3 μέρες,δεν φταίει η μαλακία του εγκεφάλου μου,δεν φταίει η μάνα μου που έκανε την σούπα νερομπλούκι,δεν φταίει η κόρη μου που λίγο -πολύ προσπαθεί ν'ανοίξει τα δικά της φτερά και να φύγει απο εμένα..Κανένας δεν φταίει και όλοι μαζί μου φταίνε,κι όλα μαζί μου κλαίνε,αλλά και ποιος θα μπορούσε άραγε να κλάψει σήμερα γιάυτό που έκανε μια απλή γρίπη να εξελιχθεί σε πνευμονία?

Πραξη 1η
Λαμβάνω ενα ανατριχιαστικό e-mail απο αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο,έτσι για να περνάει η ώρα. Δεν θέλω να θίξω κανέναν,αλλά αυτά τα συνημμένα δεν είναι ανέκδοτα για ξανθές γκόμενες.Ο πόνος δεν είναι σημείο"γεια σου,τι κάνεις?

Πραξη 2η
Διαβάζω το αγγλικό κείμενο.
Τα αγγλικά μου είναι χάλια ,αλλά μπορώ να ξεχωρίσω τα "ευχαριστώ Θεέ μου δια την τροφή και το νερό που δεν πρέπει να το σκορπάω και για την δουλειά που έχω,και μπλα-μπλα-μπλα και χιλιες μύριες αμερικανόφερτες μαλακίες του στυλ-πατρίδα θρησκεία-οικογένεια-και όλοι εσεις οι άλλοι αντε και γαμηθείτε πτωχοί και άποροι.Σας λυπουμεθα μεν σας χέζουμε δε.

Πραξη 3η
Ανάμεσα στα ευχολόγια τύπου:-Thanks god που με έχεις καλά-παρεμβάλλονται που και που αφυδατωμένα παιδικά κορμιά με κόκαλα που κλέβουν την παράσταση στην φρίκη.

Πράξη 4η
"προωθήστε το στους φίλους σας"
Κι εκει -σαν δεν ντρεπόμαστε ρε μπαγλαμάδες-μοστράρουν και μια καρικατούρα ενός παιδιού να είναι κολλημένο στον κώλο μιας αγελάδας και να περιμένει να φάει τα σκατά της για να ζήσει ή να πιεί τα ούρα της ισως για να ξεδιψάσει.
Να ουρλιάξω εδώ ή να βγάλω το ούζι?

Πραξη 5η
Αρχίζω και τα παίρνω στο κρανίο.
Παιρνω ανάποδες στροφες και θυμάμαι...

Πραξη 6η
...θυμάμαι που πριν λίγο καιρό έκανα μια πρόταση σε κάποια"ομάδα"για συνεισφορά βοήθειας στα πεινασμένα παιδιά.Δεν είμαι πλουσια.Μπορώ ομως να συνεισφέρω 20-30 Ε τον μήνα μαζί με κάποιους άλλους για αυτές τις ψυχές.
Μετα τις παρλαπίπες τους που εξέφρασαν για το θέμα,ξεφούσκωσε η όλη ιστορία και εξακολουθούν να το παίζουν Αγιοι φραγκίσκοι της Ασίζης προβάλλοντας πόστ απο εφημερίδες παρμένα,και τον γουγκλη να βράζει σε ειδήσεις για να αξιολογούν τους εαυτούς τους ωσάν τις κλαίουσες παρθένες.Δεν παν να γαμηθούνε κι αυτοί,γράφουν μόνο για να τους διαβάζουν(όπως κάνουν οι περισσότεροι)

Πράξη 7η
Βαρέθηκα πια να διαβάζω για το ποιός γάμησε ποιάν και για το ποιά πηδήχτηκε με ποιόν εις το όνομα της ελληνικής τηλεόρασης και δημοκρατίας.Βαρέθηκα τα μεταεκλογικά παρελκόμενα,βαρέθηκα τους έμπρηστές,βαρέθηκα τις σαθρές λέξεις τα άστοχα νοήματα

Πραξη 8η
Βαρέθηκα τα συνημμένα με δακρύβρεκτα σημεία αναφοράς στα τριτοκοσμικά παιδιά.
Βαρέθηκα τους κροκόδειλους που κρύβουν τα δάκρυα τους πίσω απο γυαλιά (χ)armani των 400 Ε,,,,,αλλά"ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"Βαρέθηκα πια ,γαμώ το κερατο μου...

πραξη 9η
Ενας μαλάκας είμαι κι εγω που ακολουθεί τον όχλο μάλλον.
Απορώ γιατί έχασα τα ιδεώδη μου και ξέφυγα απο τα ιδανικά που είχα κάποτε.Πως μπήκα αλήθεια σ'αυτό το καλούπι της οργανωμένης εγωκεντρικής παρτούζας?

Πραξη 10η
Ακούει κανένας??????
Εναν άνθρωπο ψάχνω.Οχι να διαδηλώνει αυτο που θέλει να γίνει ουτε να δηλώνει αυτο που ποτέ δεν προκειται να γίνει.
Εναν άνθρωπο χορτάτο σαν κι εμένα για ν'αρχίσω να μοιράζομαι την αληθινή πείνα και την ανθρώπινη καταφρόνια,οχι μέσα απο βαρύγδουπες λεξεις και ανάλαφρα αμερικάνικα μει-μελάκια αλλά μεσα απο ενα χέρι που θα ενωθεί μ'ενα άλλο για να δώσει μια μικρή βοήθεια σ'εκείνες τις ψυχούλες που οι περισσότεροι τις έχουν μόνο σαν σημείο αναφοράς ως προς την προβολή τους.

Ο Δεκάλογος(του γύφτου)της αγανάκτησης έλαβε τέλος.
Ποσώς μ'ενδιαφέρει αν θα σας σοκάρει η βωμολοχία μου.
Αρκεστείτε τότε στις πολιτικές σας διατριβές και τις επιδείξεις γνώσεων επί των πεπραγμένων.Σίγουρα θα έχετε την καλύτερη θέση στο TOP των Μπλογκερ.
Αλλωστε οι περισσότεροι γι'αυτό καρδιοχτυπάτε......Οπότε δεν χρειάζεται ν'ασχολείστε με τόσο πεζά θέματα.Αλοίμονο!!!γιατί να χαλάτε την ζαχαρένια σας?

Οσο γι αυτούς που κάνουν την πείνα και την εξαθλίωση των τριτοκοσμικών παιδιών πεδίο αναφοράς ως προς το"να χαμε να λέγαμε"(προώθησε το,και υμνούμε τον Κύριο που μας έχει καλα.κλπ κλπ,να πάνε να...απαυτωθούν τώρα που είναι νωρίς γιατί όταν θα τους απαυτώσει ο Κύριος δεν θα ξέρουν που να κρυφτούν,αντε να μην το πω με το όνομα του το απαύτωμα.
Ας βγάλουν λοιπόν όλοι αυτοι απο το πορτοφόλι τους κάνα κερματάκι να συνεισφέρουν στην παιδική θνησιμότητα και την απόγνωση που προκαλεί ο θάνατος...και μετά ας έρθουν να μου σφυρίξουν κλέφτικα....


(Για όποιον θέλει να δει το ΑΙΣΧΟΣ της ντροπής μπορεί να μου ζητήσει να του το στείλω)
Ελπίζω να το αντέξει......

Αισθήσεις και αισθήματα:Οι αγάπες μου.

Η Laura.

Οταν ο υπολογιστής βρήκε θέση στο γραφείο της Μαρίας,το μόνο που ήξερα να κάνω ήταν να παίζω πασιέντζες.Πέρασαν κάποια χρόνια μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι που θέλοντας να μάθω για την αρρώστια της"αγαπημένης μου"άρχισα να κολυμπάω λίγο-λίγο και πιο βαθιά στο διαδίκτυο. Κάπως έτσι γνώρισα τα blog τέτοιον καιρό,και κάποιους ανθρώπους που προσπαθούσαν να με ωθήσουν να γίνω συντροφιά τους στον χώρο αυτό.
Άργησα να το κάνω, όχι από δειλία ή ντροπή αλλά γιατί δεν ήξερα τι να γράψω.Στην έκθεση ήμουνα πάντα κουμπούρας,αλλά αν ήταν να γράψω για τα δικά μου παραμύθια ή τα δικά μου συναισθήματα έπαιρνα φόρα και το 20σάρι ήταν εξασφαλισμένο.Για τις εκθέσεις κρίσεως μου βάζανε την βάση λίαν επιεικώς.
Έτσι άρχισα κι εδώ να γράφω-δεν έχει πολύ καιρό-κάποια μέρα που είχα τα γενέθλια μου και χόρευα με τις αναμνήσεις μου και τα συναισθήματα μου.

Αυτές τις μέρες κάτι με παιδεύει.Κάτι με ταράζει.
Ο Μέρλιν δεν υπάρχει πια και η συντρόφισσα του προσπαθεί να παρηγορηθεί.
Μόνο όσοι έχασαν κάποια ψυχούλα μπορούν να καταλάβουν.Ολοι οι άλλοι θα πουν"σιγά και τι έγινε?"Προσπερνώ τους άλλους και λέω:Υπάρχουν και χειρότερα Ραλού!Αφουγκράσου την κακία των ανθρώπων για να υπερεκτιμήσεις την αγάπη που νιώθεις για να προσφέρεις.
Κάποιος είπε:"για ν' αγαπήσεις τους ανθρώπους πρέπει πρώτα ν' αγαπήσεις τα ζώα"

>>Όταν πέρασα πια όλες τις διαδικασίες για να δω την κοιλιά μου να φουσκώνει και αυτή επέμενε ακόμα να φοράει μπικίνι,ο Δέλτα ήρθε ένα απομεσήμερο και μου είπε.
-Σου έχω μια έκπληξη.Κατέβα στο αυτοκίνητο είναι.
-Και γιατί στο αυτοκίνητο?
-Μήπως και δεν το θέλεις για να το πάω πίσω.
Κατέβηκα...και ανοίγοντας την πίσω πόρτα είδα ένα κατσιασμένο μαύρο,λιπόσαρκο μπαλάκι να με κοιτάει με θολά κατάμαυρα μάτια και να ξεροκαταπίνει τα σάλια του.
-Βρε συ,που το μάζωξες αυτό?
-Πήγαμε με τον Σάκη στον κτηνίατρο να κάνει εμβόλια στην Πουφ(πιο αλμπάνη και απάνθρωπο κτηνίατρο δεν γνώρισα και το΄παιζε ο μα....κας φίρμα με τα εκτροφεία και τα πετιγκρή και σκατά στα μούτρα μας, και να οι άλλοι οι μα...κες οι νεόπλουτοι Θεσσαλονικεις βλάχοι να τον προσκυνάνε σαν τον Βούδα)και το είχε στο κλουβί γιατί η μάνα του πέθανε στην γέννα και έζησε μόνο αυτό απο τα 8 και το πουλάει μισοτιμής.
Μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο. Ετοιμη να σκίσω τα ρούχα μου ήμουν.
-Τι πουλάει ρε Δέλτα?Τα κόκκαλα του τροφή για άλλα σκυλιά η τα παράσιτα για να κάνουμε σούπα?
Η μαυρόμπαλα λούφαξε και ο Δέλτα είπε:Τι να κάνω?να το πάω πίσω?
Ασε,μαζί θα πάμε.Και πήγαμε....Και έγινε το έλα να δεις!Ηθελε και 30.000 χιλιαρικα ο ελεεινός,μισοτιμής γιατί ήταν-λέει-Αλσατίας μαύρο με χαρτιά και κιτάπια.Οταν με ξεμονάχιασε ο βοηθός του(φοιτητής που με ήξερε από τα σούρτα φέρτα μου στην πανεπιστημιακή για τα αδέσποτα μου)και μου είπε για την μάνα,που την παράτησε κάποιος προς φύλαξη και έφυγε στο εξωτερικό,κλεισμένη σ'ένα κλουβί με ενα ξεροκόματο και λίγο γάλα(δεν ήταν απόλυτα καθαρή η ράτσα για εμπορία).Ετσι την παράτησε και ο εν λόγω φιρμάτος κτηνίατρος και ...πέθανε η άμοιρη στην γέννα και μόνο αυτό το κακότυχο έζησε,και πράγματι ήταν κακότυχο,άσχετα αν η τύχη του χαμογέλασε λίγο όταν συναντηθήκαμε.
Αυτο ήταν και το τελικό μπαρούτιασμα που έφαγα.Του'ριξα το πιο ευγενικό,καταπέλτη, βρίσιμο μου του πέταξα και δέκα χιλιάρικα για τα εμβόλια(3οο δραχ.κόστιζαν τότε),του είπα να μου κάνει μήνυση αν θέλει,...και έφυγα με το σκυλί στο πίσω κάθισμα ακόμα.
Αφού στην τσατίλα μου επάνω ξέχασα και τον Δέλτα που γύρισε με ταξί.

Μέχρι να έρθει ο Δ.την είχα πλύνει και την πασάλειβα bolfo.To πουπουσάκι(γάτα άσπρη,Αγκύρας,γαλανομάτα,θεόκουφη και στείρα,παραφυλούσε στην πόρτα του μπάνιου με την ουρά φουντωμένη απο νεύρα,η κακίστρω μου η αγαπημένη) και η Σίλι,ημίαιμο κανίς-τεριέ και οτι άλλο νάναι,ραχάτευε στο κρεβάτι η σεβνταλού μου.
-Θα πάρω τηλ.τον Βασίλη να μας πει τι να κάνουμε
-Να πάρεις γιατί δεν το βλέπω καλά το ζωντανό,και θα φταις εσύ για τα βάσανα που μου δημιουργείς.
Το ζωντανό είχε απ'όλα τα ελέη του Θεού.Παράσιτα,ψώρα,αβιταμίνωση,γρίπη,εντερολοίμωξη και πάει λέγοντας.Αλλά ό Βασίλης και η κυρα-παναγιώτα άλλα κέλευαν.Την γιάτρεψαν,την τάισαν, την αγάπησαν και ο Δέλτα την κοίμιζε αγκαλιά τα βράδια γιατί είχε εφιάλτες και ούρλιαζε....καθώς η κοιλιά που φορούσε ακόμα μπίκίνι άρχισε να φουσκώνει.

Ο Δέλτα την ονομάτισε Laura.Ισως απο την Laura στο dr zivago ή από τήν Laura Mars.Ισως...?Σημασία έχει πως την αγαπούσε πάνω απ'όλα τα ζωντανά που είχαμε.Κι εκείνη είχε γίνει ένα θηρίο με κάτι πόδια ίσα με το μπράτσο μου,που τον κυνηγούσε,ατσούμπαλη όπως ήταν για να τον ρίξει στο πάτωμα και να κάνουν αγκαλιές.
Η laura μεγάλωνε μαζί με την"κοιλιά" και μετακόμισε στον υπαίθριο εργασιακό μας χώρο,οταν giotavita αποφάσισε να πάρει τα ζώα της και να μετακομίσει κι αυτή.
-Δεν αισθάνομαι καλά στην πόλη.Με πειράζει το καυσαέριο.
-Βρε καλή μου,βρε χρυσή μου πρέπει να είσαι κοντα στον γιατρό,αφού έχεις πρόβλημα.
-Δεν έχω τίποτα,θα μου βρεις σπίτι δίπλα στο κύμα και να έχει αυλή.
-Κι αν δεν έχει αυλή?
-Θα έχει.Σπίτι χωρίς αυλή τι να το κάνω?
Κι έτσι η GV βρήκε την αυλή,έβλεπε και την Laoura κάθε μέρα,μάζεψε και το κάθε παρατημένο και άτυχο ζωντανό,είχε και το κτήμα του μαγαζιού για τις αποθεραπείες και την φιλοξενία των ορφανών και έτριβε την κοιλιά της απο ευχαρίστηση,άσχετα αν ο Βασίλης ούρλιαζε για το τοξόπλασμα και της έπαιρνε αίμα κάθε σ/κ που τους επισκεφτόταν με την οικογενεια του,κι άσχετα αν ο Δ είχε καταντήσει μαραγκός φτιαχνοντας σπιτάκια.

Η laoura δεν ήταν ιδιαίτερα έξυπνη(ίσως να πέρασε και εγκεφαλικό απο την αβιταμίνωση και την έλλειψη ασβεστίου που είχε σαν μωρό-είπε ο Βασίλης-)Ηταν όμως καλόβολη και συνεργάσιμη.Αναγνώριζε τους αρχηγούς ανάμεσα στους συγκάτοικους της,αλλά ήξερε πως αυτή είναι που θα κάτσει στην αγκαλιά των"ανθρώπων"Δεν το έκανε επιδεικτικά.Εσκυβε το κεφάλι και ξεφυσούσε μέχρι να πάρει το κάλεσμα.Κι οταν το έπαιρνε, έπεφτε με την κοιλιά στο χώμα και σερνόταν προς το"αφεντικό"για να μην προσβάλλει κανέναν.Τα τετράποδα της το αναγνώριζαν.Κανένα δεν τόλμησε ν'ακουμπήσει την Laoura αν δεν ήθελε αυτή στον καιρό του οίστρου.Αυτό την έφαγε την Laoura.Η αγάπη της για τούς άνθρωπους.

Τότε δεν υπήρχαν κονσέρβες και τροφές για τα ζώα.Ο Δέλτα είχε γίνει ο καλύτερος επί της σίτισης των ζωντανών,έχοντας επαφές με όλες τις ταβέρνες της περιοχής και πληρώνοντας στην ανάγκη ακόμα και για τα αποφάγια,όμως έβραζα κ'εγώ την μαρμίτα κατά κόρον.

Μέσα στον χειμώνα γέννησε η Bella στην αυλή(άλλη μια αδέσποτη αγάπη αυτή)Κράτησα την Μπιμούκα(τοπική διάλεκτος που σημαίνει"μπόλικη")και την έστειλα να κάνει παρέα στην laoura.Ηταν ένα αυθεντικό τσομπανόσκυλο γεμάτο καλοσύνη και τεμπελιά.Εγινε ο άγρυπνος φρουρός της Laoura αλλά δεν μπόρεσε τελικά να την σώσει.

Το καλοκαίρι περνούσε κι έπρεπε να γεννήσω κι εγώ κάποια στιγμή.Ο Δέλτα απειλούσε πως θα με παρατήσει και θα φύγει στην Θεσ/νίκη χωρίς έμένα(η αλήθεια είναι πως του είχα φέρει τ'απάνω κάτω)Τα ζώα μου,έλεγα,που θα τα αφήσω?Ολοι μ΄αγαπουσαν στο χωριό,γιατί τους αγάπησα κι εγώ απο την ώρα που πήγα(πολλές ιστορίες αγάπης αυτές,θα έρθει και η σειρά τους). Ολοι έβαλαν το χέρι τους για να γίνει το καλύτερο.Η Αννα κράτησε τον Τίγρη που τον βύζαξε στην αυλή η Bella τυφλό νιογέννητο ακόμα γατί.Η κυρα-Κατίνα τα δίδυμα μαύρα και η Τασούλα η σπιτονοικοκυρά μου,πήρε βόλτα τα μαντριά και χάριζε καλά σκυλιά σε καλούς ανθρώπους.
Οταν έφυγα μόνο η Μπιμούκα και η Λάουρα είχαν μείνει στον περιφραγμένο εργασιακό μας χώρο και ο Γιώργης είχε αναλάβει την τροφοδοσια.

Και γέννησα,και όλα πήγαν κατ' ευχήν θεού,και ξεπέρασα τα προβλήματα και έχοντας ημερών ακόμα το Μαράκι μου,είπε ο Δέλτα να πάει να κάνει κάποιες δουλειές στον χώρο μας και να δει και τα σκυλια μήπως χρειάζονται κάτι άλλο,εκτός από τροφή.
Σε 3-4 ώρες χτυπησε το τηλ.
-Δωσ' μου τον αριθμο του Βασίλη.
-Τι τρέχει?τι τον θέλεις τον Βασίλη?
-Να..χουμ.χρουφ.να ρωτήσω για τα εμβόλια πότε είναι να γίνουν.
-Πάρε με σε λίγο να το βρώ.
Με ξαναπήρε και του το έδωσα.
Με ξαναπήρε σε λίγο.
-Δεν βρίσκω τον Βασίλη,έχεις καναν κτηνίατρο τώρα απο τους φίλους σου να μιλήσω μαζί του?
Εκεί άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια.
-Λέγε τι έγινε?
-Η Λάουρα δεν είναι καλά,ισως την δάγκασε κάνα φίδι.
-Πάνε στην Κική και ζήτα ατροπίνη ούρλιαξα,και depo-mendrol.Και πες της να κανονίσει την δόση.
-Μην ανησυχείς ,θα το ρυθμίσω...και έκλεισε το τηλ.

Πηγαινοερχόμουν σαν το θηρίο στο κλουβί ώσπου κάποια στιγμή αργά το απόγευμα μίλησα με τον Βασίλη........
.....περίμενα μέχρι που τηλεφώνησε ο Δέλτα. Εκλαιγε....
-Σε 2-3 ώρες θα είμαι σπίτι,είπε μες'απο τα αναφιλητά του.
-Εδω είμαι,περιμένω μουρμούρισα και με έπιασε κι έμενα το παράπονο.

Ηρθε όντως μετά απο 3 ώρες.Ετρεμε και τα μάτια του από γαλάζια ήταν κατακόκκινα. Εβγαλε το μπουφάν του και παρατήρησα πως ήταν γυμνός απο μέσα.
-Βάλε μου κάτι να πιω σε παρακαλώ,είμαι πολύ κουρασμένος.
Εβαλα ενα μπουκάλι κρασί μπροστά του
-Παω να δω το μωρό αν κοιμήθηκε
Δικαιολογία ήταν για να τον αφήσω να συγκροτηθει.
Γύρισα και κάθισα απέναντι του.Οχι δίπλα του. Έπρεπε να το ξεπεράσει. Ήξερα τι έγινε αλλά δεν ήταν αυτό που έμελλε ν' ακούσω.

Πέρασε πολύ ώρα μέχρι ν' αρχίσει ο Δ.να μονολογεί ανοίγοντας και το δεύτερο μπουκάλι.

...ξεκλείδωσα την πόρτα και τα ζώα δεν ήρθαν να με προϋπαντήσουν. Πήγα πίσω στα σπιτάκια,η Μπιμούκα ήταν άφαντη και η Λάουρα σερνόταν για να έρθει κοντα μου όπως έκανε πάντα,έκατσα στα γόνατα να την περιμένω και το ζώο έβγαλε μια κραυγή,έπεσε στο χώμα και άρχισε να βογγάει.Την πλησίασα και την πήρα αγκαλιά.Βογκούσε και αλυχτούσε γλύφοντας τα χέρια μου και χαϊδεύοντας την διαπίστωσα πως η κοιλιά της ήταν γεμάτη σκάγια.Τότε σου τηλεφώνησα και έψαχνα τον Βασίλη.
Δεν μιλούσα.Τον άφηνα να ξετυλίγει τον πόνο για να βρει την ανακούφιση(Δεν ξέρω αν την βρήκε ποτέ την ανακούφιση,άλλωστε δεν είμαστε πια μαζι κοντα 20 χρόνια,τον πόνο όμως τον έκρυψε καλά εκείνον τον καιρό για να μην μάθω ποιός το έκανε)
-Πήγα και πήρα τον Γιώργη για να την κρατάει πανω στην μηχανή και πήγαμε στην Α.....α.Ο κτηνίατρος έλειπε.Πήγα στην Κική και ηταν και ο Τ.εκεί(γιατρός)τηλεφωνήσαμε μαζί στον Βασίλη που καθοδήγησε τον Τ. να κάνει μια σωματική εξέταση στην Λάουρα.Το σκυλί ήταν σαν σουρωτήρι απο τα σκάγια.Τα μάτια του είχαν αρχίσει να ματώνουν γιατί χτυπήθηκαν και οι βολβοί και ο εγκέφαλος άρχισε να δυσλειτουργεί γιατί είχε πια χάσει σιγα σιγα πολύ αίμα απο το πρωί.
-Το ζώο πρέπει να εγχειριστεί,είπε ο Βασίλης
-Ποιος θα το κάνει?ειπε ο Δ
-Θα έχεις ένα σκύλο-φυτό. Δεν προλαβαίνεις να το φέρεις εδώ?
-Τι να κάνω?
-Ευθανασία και γρήγορα,θ' αρχίσει να υποφέρει πολύ το ζωντανό.
Κοίταξα τον Τ. και μου είπε πως δεν έχει αρκετή πεντοθάλη για να αρχίσει μια τέτοια διαδικασία.
Ενα τηλεφωνημα παρακάλεσα να κάνω πριν φύγω με την Λάουρα αγκαλιά.
Ο Γιώργης ήρθε μαζί μου μέχρι το σπιτάκι πίσω απο το μαγαζί.

Την πήρα αγκαλιά και ξάπλωσα στο κρεβάτι που κοιμόμασταν μαζι κι'εσύ τα καλοκαιρινά μεσημέρια.Απλώθηκε και κόλλησε επάνω μου βογκώντας και ανατριχιάζοντας,γλύφοντας τα χέρια μου. Οταν η πόρτα άνοιξε,ο Γιώργης είπε:σιγά-σιγά,κάτσε"αδελφέ". Εκείνη αναρίγησε και στριμώχτηκε περισσότερο πάνω μου. Εγώ την αγκάλιασα ακόμα πιο σφιχτά και βουβά έκανα μια ευχή:να είναι ένα κακό όνειρο όλα τούτα. Δεν ήταν έτσι όμως. Ο εφιάλτης τώρα άρχιζε....
Οταν ο "αδελφός"όπλισε την καραμπίνα εκείνη τρεμούλιασε για μια στιγμή, σφίχτηκε το κορμί της σαν ατσάλι και μετά χαλάρωσε σαν ένα λάστιχο που κανείς δεν μπορεί πια να το τεντώσει παραπάνω.Με κοίταξε με τα θολά,γεμάτα σκάγια,μαύρα τυφλά της μάτια,γρύλισε με παράπονο και ακούμπησε την μουσούδα της στον λαιμό μου μ' εναν αναστεναγμό γεμάτο ανακούφιση.
Την αγκάλιασα με όλη την δύναμη της βασανισμένης μου ψυχής,έβαλα το χέρι και της σφάλισα τα μάτια.Δεν έτρεμε πια!Ακουμπούσε γαλήνια στον ώμο μου και έγλυφε τον λαιμό μου.Αγαπούσε αυτό το κακότυχο ταλαιπωρημένο πλάσμα τον δήμιο του?Δεν ξέρω πια...

Έγνεψα σιωπηλά στον"αδελφό".....
....Και της τίναξα τα μυαλά στον αέρα.....

-Την έθαψα δίπλα στο σπιτάκι τυλιγμένη με την μπλούζα μου που έσταζε ακόμα το αίμα της.<<

Δεν ξαναμιλήσαμε με τον Δ.για την Laura.Αγαπούσε πάντα τα ζωντανά μου στα 10 χρόνια που ζήσαμε μαζί αλλά δεν δενόταν πια με κανένα.Ποτέ δεν μου ξανάφερε τίποτα απο τον δρόμο.Ποτέ δεν ξαναπήρε θέση.Ποτέ,ποτέ,ποτέ...
Προσπάθησε να κάνει μια προσπάθεια με τον Φλόμπο νούμερο 2,αλλά ήταν πλέον αργά για όλους μας...
Μετα απο λίγους μήνες χωρίσαμε για πάντα....


"Ολοι κράτησαν σιγή ιχθύος στο χωριό για τους ενόχους.Ακόμα και η Τασούλα είπε"άστα Γιώτα,έγιναν,πέρασαν"Ο Δέλτα ήταν αυτός που το έκρυψε καλύτερα από όλους όταν έμαθε πως κάποια κωλόπαιδα εβάλαν στο σημάδι την Λάουρα και την Μπιμούκα,έτσι για να εξασκηθούν στην"εκτέλεση εν ψυχρώ"Καλύτερα που δεν μου το φανέρωσε γιατί ίσως να έκανα κι εγώ καμιά εκτέλεση"εν θερμώ"


"Η Μπιμούκα βρήκε καταφύγιο σ'έναν πολύ καλό άνθρωπο που την περιμάζεψε μια νύχτα απο τις πολλές όπου την άκουγε να αλυχτάει πάνω στον τάφο της αδικοχαμένης και κακότυχης συντροφισας της."

.....ακόμα όμως-λένε σ'εκείνο το χωριουδάκι-πως πολλοί βλέπουν κάποιες πανσέληνες νύχτες πάνω στον κάμπο με τις ελιές και κάτω στην θάλασσα,εκεί που σκάει το κύμα να παίζει το μαύρο Αλσατικό λυκόσκυλο με το ασπρόμαυρο τσομπανόσκυλο.
(Εμ το μαύρο νεμ το καραμπάσκο)Ετσι άκουσα να λένε............μετα απο 20τόσα χρόνια


Για τον Μέρλιν.......